مبارزه با نفوذ جریانات پرو امپریالیستی در درون جنبش کارگری و تلاش برای بیرون راندن آنان از این جنبش یک رکن اساسی دخالتگری کمونیستی در مبارزات روزمره کارگران را شکل می‌دهد. بویژه در شرایط کنونی و با عطف به فاجعه انسانی غزه، هر گونه فعالیت در درون جنبش کارگری از سوی هر گروه و دسته ای در جهت تضعیف همبستگی با خلق تحت ستم فلسطین باید همیاری و همدستی با کثیف ترین نوع فاشیسم دوران معاصر، فاشیسم صهیونیستی، تلقی گردد. کمونیستها موظفند چنین فعالان و رهبرانی در جنبش کارگری را شناسائی و آنان را به کارگران معرفی کنند و مانع از شرکت کارگران در هر نوع تحرکی شوند که از سوی این پادوهای صهیونیسم در جنبش کارگری سازمان داده می شوند.

مجموعه این تحولات جهان را وارد دورانی از تلاطمات تاریخی تعیین کننده با چشم اندازهایی بسیار تیره کرده است. کنفرانس بر این باور است که این دوران همراه با مخاطراتی بسیار سنگین است که نابودی بخشهایی از جوامع انسانی در شمار کمترین ابعاد آن به حساب می‌آید…در عین حال این دوران تلاطمات تاریخی تمام زمینه‌های مادی برای تبدیل شدن به دورانی از انقلابات اجتماعی را نیز در دل خود نهفته دارد. به هر درجه که ناتوانی طبقه سرمایه دار در هدایت جوامع انسانی آشکار می‌شود و به هر درجه که نظم مسلط بر جهان معاصر خصلت عمیقاً درنده خو و ضد انسانی خویش را با کشتارها و قتل عام ها و نسل کشی های از نوع غزه به نمایش می گذارد، به همان درجه نیز بی‌اعتباری کینه توزی عمیق و دیرینه ایدئولوگ ها و نظریه پردازان و عمال رنگارنگ سرمایه نسبت به کمونیسم آشکارتر می شود.

شاید پزشکیان به ساده‌لوحی پینوکیو باشد اما مادامی که چنین نگاهی به تخصص و کارشناس داشته باشد همواره گربه‌نره‌ها (امثال ظریف) و روباه‌های مکار (موسی غنی‌نژاد و محمد فاضلی) در مقام مباشر و مبتنی بر قوانین سرد اقتصاد او را مجاب به اطاعت از دستورات بازار آزاد و صندوق بین‌المللی پول می‌کنند تا دماغش روز به روز درازتر شود.

اجلاس بریکس و تغییر توازن قوا در سطح جهانی، اهمیت ژئوپلیتیک بریکس، بریکس و سازمان مالی جهان آینده، بریکس و فقر و نابرابری، بریکس و اسرائیل، مناسبات اقتصادی کشورهای بریکس و اسرائیل، موضعگیری رسمی بریکس و موضع پسا اجلاس روسیه، تلقی از جنگ غزه بمثابه جنگ دو کنسرن بین‌المللی، اشرافیت حماس یا غزه بمثابه پرولتاریای حومه تل‌آویو، توان نظامی ایران و اسرائیل، ظرفیت انفجاری مبارزه غزه و تلاش برای کنترل آن در چهارچوبهای دیپلماسی بین‌المللی

وضعیت بسیار تیره، مبهم، شکننده، وقیح و واژگونه است. به نام حقوق‌بشر، تجاوز می‌کنند. به نام دفاع، نسل‌کشی و پاکسازی بر پا می‌دارند. به نام آزادی، جنایت و سرکوب می‌کنند و به نام عدالت، دروغ می‌گویند. صدای فاشیسم، سیرن‌وار از حلقوم رسانه‌ها و سخنگویان بورژوازی به گوش می‌رسد. مسأله اما این است که نارضایتی ما با نارضایتی آنها یکی نیست. آزادی آنها بازآرایی مجددشان برای انقیاد و استثمار ماست. در این لحظات داشتن شجاعتِ به‌کارگیری فهم طبقاتیمان بسیار حیاتی است

به همان اندازه که تصاویر فروپاشی برجهای دوقلوی تجارت جهانی در نیویورک در سپتامبر سال ۲۰۰۱ اعلام آغاز دوران بغایت خونبار و سیاه جهان تحت سیادت مطلقه امپریالیستی غرب بود، به همان اندازه تصاویر رزم حماسی آن مرد در آن بنای ویران پایان این دوران سیادت را بشارت داد. مرد ناتوان زخم خورده از جنگ و پوشیده از غباری که دست خود را از دست داد اما عزم خود را نه. تصاویر حماسه ای که آفرید برای همیشه در اذهان توده های محرومین در سرتاسر جهان حک شده است. او برج فرازان جهان محرومان بود.

حتی اسپنسر هم بعدها در نظریاتش از این گفت که ما به دورانی وارد شده‌ایم که در آن ملل قوی‌تر، ملت‌های ضعیف‌تر را می‌بلعند. و بعدها دیدیم که به قول مارکس « همینکه ما نگاه خود را از وطن آنها که در آن به شکل‌های محترمانه‌ای ظاهر می‌شوند، به مستعمره‌ها، جایی که خود را کاملا عریان نشان می‌دهند، بیاندازیم، دورویی عمیق تمدن بورژوایی و بربریت جدانشدنی از آن بی‌پرده در برابر چشمان ما آشکار می‌شود»

لحظه تاریخی کنونی را می‌توان خطیرترین لحظه پیش روی بشر از زمان جنگ دوم جهانی تاکنون دانست. آنچه در خاورمیانه امروز در حال وقوع است فقط درد و رنج و مرگ و هلاکت مردم زجر کشیده فلسطین و لبنان نیست. این نبردی است برای آینده بشریت. در این نبرد هیچ چیز خطرناک تر از پیروزی ماشین جنگی صهیونیست-امپریالیستی نیست. حتی برای یک لحظه نیز نباید فراموش کرد که اولویت اصلی و تخطی ناپذیر لحظه تاریخی کنونی در هم شکستن این ماشین مرگبار ارتجاعی صهیونیسم است که نوک سرنیزه امپریالیسم متجاوز معاصر را تشکیل می دهد.

برخلاف آنچه که در بدو امر به‌ نظر می‌رسد؛ که این شکل از اصل قرار دادن دیکتاتوری پرولتاریا توسط کمونیستها مشابه‌ کشیشان و فقیهان خشکه‌مقدس مذهبی‌ست، رویکرد جریانات مورد نقد است که سیاقی شریعتمدارانه دارد و مانند فقیهان ملانقطی که به دنبال این می‌گردند که چند بار کلمهء نماز، زکات و حجاب در کتب مقدس آمده است، تا به واقع بر روح آن دین سرپوش نهند. این چپ‌های بورژوایی نیز که بسیار کالایی و بازاری به مسائل می‌نگرند، تلاش دارند در بقالی‌شان جنسشان جور باشد و جمهوریت و مشروطیت و مقداری هم رقص و فمینیسم و اجناس متفرقهء ال‌جی‌بی‌تی پلاس و اکو‌آنارکو‌فمنپلاس چندکاره و ...را برای مشتری عرضه کنند...

رد خونین انحطاط طبقه سرمایه دار ایران، جامعه مدنی اش و دولت سیاسی اش از طبس تا نیویورک و بیروت

اول: چرا حمله الکترونیکی اسرائیل به لبنان جنگی فراتر از تروریسم است، اسرائیل و اوکراین به مثابه اهرمهای انتقال بشریت به سوی آرماگدون

دوم: اهمیت نظامی حمله اسرائیل نشانگر قدرت است یا ضعف، اهداف حمله و دستاوردهای آن

سوم: دوگانه متناقض خاورمیانه و اوکراین. فترت ایران و قدرت روسیه به مثابه زمینه های تدارک حمله اسرائیل.

چهارم: باز هم درباره ضرورت نابودی اسرائیل و همزاد فاشیستی آن در اوکراین

لیست کتابها و مقالات مورد نیاز برای کنفرانس ۳ 

تهاجم بزرگ کورسک، زمان وقوع، دلایل مطروحه برای تبیین عملیات، واکنش روسیه، سیر عملیات از پیشروی تا توقف تا سلاخی، غرب در کجای عملیات قرار داشت، جهان چندقطبی در کجا ایستاده بود، کورسک کدام شکافها را عمیق تر کرد و سرانجام کدام عوامل پایه ای تر در اقتصاد سیاسی مبنای تهاجم کورسک را تشکیل می دادند.

در کنار کارشناسانی که نسبت به مخاطرات بالا بردن قیمت انرژی هشدار امنیتی به نظام می‌دهند، کارشناسانی هم هستند که معتقدند دولت چهاردهم با تدابیر صحیح، باز هم قادر به تکرار معجزه خواهد بود. عباس عبدی شاید یکی از شاخص ترین آنها باشد که بدون در نظر گرفتن آنکه زلزله آبان 98 در پی فعال شدن گسلها در همان سالهای 86 به وقوع پیوست، با بیان اینکه در دوره حسن روحانی سه بار قیمت بنزین بالا رفت اما این تنها آبان 98 است که در خاطر عموم مانده است، یکی از کارشناسانی است که به معجزه پزشکیان امیدوار است و بدون اعتقاد به پایان "شوک درمانی" در اقتصاد کشور، جسارت گران کردن انرژی را به دولت جدید القا می‌کند.

اگر چشمان خود را به روی واقعیت نبندیم باید قبول کنیم که سیاست پرولتاریایی حزب در حال حاضر به واسطه‌ی خصوصیات اعضای آن تعیین نمی شود، بلکه به وسیله‌ی اعتبار بی نظیر و یکپارچه‌ی گروه کوچکی است که می توان آن را گارد قدیمی حزب نامید. به هر تقدیر کافی است یک درگیری جزئی درون این گروه اتفاق بیافتد، در اینصورت اگر اعتبارش از بین نرود، به قدری تضعیف می شود که توان تعیین خط مشی سیاسی را از دست می دهد