به این امید نداشته باشید که از میان طبقه حاکم منجیانی مصلح به نجات جامعه بشتابند. در دام این توهم گرفتار نشوید که با افزایش دوزی از اقتدار به حکومت، کلان‌سرمایه‌داران و سلاطین مالی را مهار نموده و از قدرت آنان برای بیرون بردن جامعه از این مهلکه و بازسازی آینده آن استفاده کنید. تنگنای امروز بلایی نیست که از آسمان نازل شده باشد، محصول عملکرد همان نیروها است. حتی اگر در میان آنان کسانی یافت شوند که اندکی برای سرنوشت عامه مردم ارزش قائل باشند، باز هم توکل کردن به آنان کشاندن توده مردم به یک بیراهه است. پیکره اصلی کلان‌سرمایه‌‌داران و سلاطین مالی در ایران چنان قوام یافته و منسجم است که تنها با عمل قاطع باید آن را از سر راه برداشت و نه با تقویت موضعی این یا آن جناح در درون خود طبقه حاکم. و این عمل قاطع هیچ نیست جز واگذاری تمام قدرت به برگزیدگان خیابان.

تردیدی نداشته باشید که هر لحظه سلطه این دستگاه اداری، قانونگذاری، قضائی کنونی بر جامعه به مثابه لحظه‌ای از یک فرایند زوال و انهدام عمل خواهد کرد. دغدغه جریان مسلط بر نظام جمهوری اسلامی نه تأمین منافع درازمدت اکثریت محرومان جامعه بلکه تبدیل ایران به یکی از اقمار امپراطوری در حال زوال امپریالیستی غرب به سرکردگی آمریکا است. این ماشین بزرگ سرکوب و استثمار نه تنها بازتاب اراده خیابان نیست، بلکه شمشیر داموکلسی است که بر فرق خیابان به اهتزاز درآمده است و هر لحظه می‌تواند بر این مقاومت حماسی توده‌های مردم فرود آید. بیهوده نیست که خطرناکترین و منحط ترین جریانهای ضد اجتماعی، انواع لمپن‌سلبریتی ها و فاشیستهای سلطنت طلب و باندهای تروریستی مزدور موساد و سیا رفته‌رفته احساس امنیت بیشتری نموده و علیه خیابان وارد عمل می‌شوند.

مردم را دسته دسته از میان گله بیرون می آورند، در مقابل چشم دیگران شکنجه می کنند، مثله می کنند و می‌کشند. ترانه سرای معروف ویکتور خارا را شناسائی کرده بیرون میکشند. مچ دستهایش را میشکنند و بعد شکنجه گران با تمسخر از او می خواهند که گیتار بنوازد و آهنگ هایش را بخواند. خارا یک بار دیگر آوازی می خواند و سپس بدست جلادان به قتل می رسد. جنگ علیه مردم خودی در شیلی تا سال 1976 ادامه یافت. حالا دیگر حکومت نظامی شیلی را محکم در چنگال های خون آلود خود اسیر کرده است.