برده‌ی خشنود کسی نیست که از وضعیت خود بی‌خبر باشد، بلکه کسی است که افق دیدش از زنجیرهایش فراتر نمی‌رود. او به جای تلاش برای گسستن بندها، تمام هم‌وغم خود را صرف این می‌کند که ارباب او را «آدم حساب کند»، نوازشش کند و تکه نانی پیش پایش بیندازد تا او این جیره و مواجب را به حساب «به‌رسمیت شناخته شدن» و «پیروزی دیپلماتیک» بگذارد.

آنچه قاضی محمد و یارانش را به مذاکره و تسلیم در مقابل ارتش مهاجم دولت مرکزی واداشت، بر خلاف روایت ناسیونالیسم کردی تنها شهامت قاضی و یارانش نبود که جهت جلوگیری از خونریزی در کردستان تسلیم را قبول کرده باشند، بلکه فقدان پایگاه اجتماعی توده ای بود که سر آنها را بالای دار برد. حلق آویز ماندن قاضی و یارانش در میان آحاد مردم در میدان اصلی "چهارچراغ" مهاباد، و معلق ماندن جنازه آنان به مدت چند روز بدون هیچ گونه ممانعت توده های مردم دقیقا ناشی از عدم داشتن پایگاه مردمی سران این جمهوری بود.

نگاهی به دو رویکرد اصلی در باب جنگ و ارزیابی از نتایج آن، نقش اسرائیل در جنگ و تمایز بین اهداف واقعی و اهداف اعلام شده آمریکا در جنگ، هدف نهایی طبقه حاکم در ایران برای قرار گرفتن در منظومه اقمار آمریکا و نتایج دیرپای آن برای ژئوپلیتیک منطقه‌ای و جهانی، نقش خیابان در تحول جاری

از نظر من کارگر همچون پروانه مونارک است. همیشه در حرکت است. و زیبائی‌اش وقتی معلوم می‌شود که میلیونها تا از آنها کنار هم قرار می‌گیرند. آنها به مسافت‌های خیلی دور مهاجرت می‌کنند و خستگی نمی‌شناسند. این طور نیست؟

اینها را برای شماهائی نوشتم که در گوشه و کنار این دنیا هستید و زندگی می‌کنید و سرنوشت شما هم شبیه به سرنوشت من است. هم دردهایمان یکی است و هم رؤیاهایمان. باز هم برایتان می نویسم. شما هم برای من بنویسید.

به همان اندازه که نیروی انبوه شما سرمایه‌ای گرانبها برای ساخت آینده‌ای سعادتمند است، به همان اندازه توطئه‌گری حقیرانه مقامات رسمی باری است سنگین بر شانه‌های جامعه که فقط درخور دفع و طرد است. چند ماه گذشته اما نشان داد که عزم و اراده به تنهایی برای مقابله با تهاجم دوجانبه دشمن بیرونی و توطئه‌گران درونی کافی نیست؛ نشان داد که توده کف خیابان به ابزارهایی بیش از شور مبارزاتی نیازمند است؛ نشان داد که رهبران خیابان توان مقابله مؤثر با دولتمردان توطئه‌گر و باندباز را نداشتند؛ و سرانجام نشان داد که تنها مطالبه‌گری برای دستیابی به موفقیت کافی نیست. یک جنبش نیرومند برای موفق شدن نیاز به اعمال قدرت نیز دارد.

عمیق شدن همزمان و موازی شکاف سیاسی و شکاف طبقاتی در پاسخ به مسأله جنگ و تجدید سازمان اقتصاد، قدرت بازدارنده خیابان و حد و حدود آن، فشرده شدن صفوف ائتلاف تسلیم طلبان و اعلام جنگ به خیابان، شمشیر داموکلس وحدت و آشکار شدن نشانه های ناتوانی خیابان در پیشگیری از سازش بزرگ تاریخی و افزایش احتمال عملی ونزوئلایی شدن ایران، قدرت ارتجاع در ایجاد وحشت به مثابه اهرم نیرومند برای رقم زدن به وقایع و سرانجام: چه باید کرد؟

در ﺳﺎل ۱۳۰۵ ﺑﺎ وﺟﻮد ﺣﺒﺲ و آزار ﮐﺎرﮔﺮان و ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖﻫﺎ از ﺟﺎﻧﺐ ﭘﻠﯿﺲ «رﺿﺎﺷﺎه» ﮐﺎرﮔﺮان ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺟﺸﻦ اول ﻣﺎه ﻣﻪ را ﺑﺮﮔﺰار ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺪود ۷۰۰ ﺗﺎ ۸۰۰ ﮐﺎرﮔﺮ در ﺑﺎﻏﯽ در ﻧﺰدﯾﮑﯽ دروازه دوﻟﺖ ﺗﻬﺮان ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ و در ﻣﻮرد ﺑﻬﺒﻮد وﺿﻊ ﮐﺎرﮔﺮان و وﺣﺪت ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎرﮔﺮ و ﻣﺒﺎرزه ﺑﺎ اﻣﭙﺮﯾﺎﻟﯿﺴﻢ و ارﺗﺠﺎع داﺧﻠﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪ. از ﺳﺎل ۱۳۰۴ ﻣﺸﺎرﮐﺖ در ﺟﺸﻦ اول ﻣﺎه ﻣﻪ ﺟﺮم ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻣﺤﺴﻮب ﺷﺪ و ﺗﺎ ﺳﺎل ۱۳۰۸ ﮐﻪ ﺑﺮای آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر در دوره ﺣﮑﻮﻣﺖ «رﺿﺎﺷﺎه» ﺑﺮﮔﺰار ﺷﺪ آن روﯾﺪاد را در ﺷﺮاﯾﻂ ﻧﯿﻤﻪ ﻣﺨﻔﯽ ﺟﺸﻦ ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. در روز ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ۱۵ اردﯾﺒﻬﺸﺖ ۱۳۰۸ ﺧﺒﺮ ورود ﮐﺸﺘﯽﻫﺎی ﺟﻨﮕﯽ دوﻟﺖ اﻧﮕﻠﯿﺲ ﺑﻪ آبﻫﺎی اﯾﺮان ﺟﻬﺖ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی از اﻋﺘﺼﺎب ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮔﺮدﯾﺪ. ﺻﺒﺢ ﻫﻤﺎن روز ﻫﺸﺘﺼﺪ ﭘﺎﺳﺒﺎن و ﭼﻨﺪ ﻫﺰار ﺳﺮﺑﺎز اﯾﺮاﻧﯽ وارد آﺑﺎدان ﺷﺪﻧﺪ و ﺧﺎﻧﻪﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮان را ﻣﺤﺎﺻﺮه ﮐﺮدﻧﺪ.

نگاهی دیگر به جنگ ایران از منظری تاریخی، نظام ایران در کنار کوبا به مثابه تنها نظامهای باقی مانده از دوران جنگ سرد و تجاوز امپریالیستی-صهیونیستی به مثابه آخرین حلقه از تجاوزات امپریالیستی برای محو آثار باقی مانده از قرن بیستم، عروج خیابان به مثابه مقاومت در برابر تهاجم ارتجاع برای بازگشت به گذشته، جنبش خیابان به مثابه بخش انتگره جنگ ضد‌امپریالیستی-ضد صهیونیستی، ظهور مؤلفه طبقاتی در خیابان، آرایش نوین نیروهای اجتماعی در خیابان به مثابه نطفه های انقلاب تراز نوین قرن بیست و یکم.

مردم آمریکا در تمام طول تاریخ این کشور، هرگز تا این حد نسبت به وضعیت اقتصادی ایالات متحده حس بدی نداشته‌اند.

برای بخشی از مردم در خیابان که مخالف اصل مذاکرات هستند طبیعی است که پیشنهاد تبدیل پلاکاردهای معترضانِ به مذاکرات، به ابزار چانه زنی تیم مذاکره کننده نمی‌تواند هم تحمل شود. و نمی‌تواند این پرسش را نیز به میان نکشد که چطور می شود وحید اشتری که برای لحظاتی هر چند کوتاه، سنگین وزنی چون قالیباف را در گوشه رینگ انداخت و تعادلش را به هم ریخت، حالا و بعد از جنگ و خصوصا بعد از "آتش بس" با گارد باز مقابلش ایستاده است؟

 ئەم دۆخەی کە ئێستا پێشهاتووە، بۆ یەکەمجار ئەم ئەگەرەی ڕەخساندووە کە بەبێ ترس لە دەست بەسەرداگرتنی ناڕەزاییە مافخوازەکانمان لەلایەن حیزبەکانی دانیشتووی ناو هەرێمەوە، دەست بە سازدانی ڕێکخراوەگەلی هاوپیشەیی و سیاسی خۆمان بکەین. هەرچەندە، کۆنەپەرستی ئیمپریالیستی زایۆنیستی لە هەوڵەکانی خۆی بۆ کردنەوەی بەرەیەکی خوێناوی شەڕ لە کوردستان، پاشگەز نەبۆتەوە و گوتە قۆڕیات و چەقەسووی سەرۆککۆماری لۆمپەنی ئەمریکا بەباشی ئەمە نیشان دەدات.

وضعیتی که اکنون به وجود آمده است برای اولین بار امکان آن را برای ما به وجود آورده است که بدون هراس از مصادره شدن اعتراضات حق طلبانه خود به دست احزاب اقلیم دست به سازماندهی تشکلهای صنفی و سیاسی خود بزنیم. با این حال، ارتجاع امپریالیستی صهیونیستی از تلاشهای خود برای باز کردن جبهه جنگی خونین در کردستان دست نکشیده‌اند و چرندیات گستاخانه رئیس جمهور لمپن آمریکا این را به خوبی نشان می‌دهد. این تحریکات نسبت به کردها و جامعه کردستان در مقطعی از تاریخ صورت میگیرد که جنگ بر فراز آسمان ایران و خاورمیانه تا همین امروز هم به خسارتهای سنگینی منجر شده است و هم از سوی دیگر راه را برای اعتراض به چپاولگری کلان سرمایه‌داران داخلی نیز باز کرده است.

آنچه چین و آمریکا در طول این سفر [ترامپ] به آن دست یافتند، یک یخ‌زداییِ تحول‌آفرین در روابط نبود، بلکه یک اجماع چارچوبی پیرامون «حفظ ثبات در عین رقابت» بود. این موضوع دقیقاً نشان می‌دهد که ایالات متحده تغییر استراتژی خود را کامل کرده و تمرکز دیپلماتیک استراتژیکش از «نحوه بسیج کردن شرکای کوچک‌تر برای رویارویی با چین» به «نحوه به حداکثر رساندن دستاوردها در عین باثبات نگه داشتن روابط با چین» تغییر یافته است.

به اعتقاد میرزایان این همان روشی است که ایالات متحده کنترل بخش قابل توجهی از فضای پساشوروی را به دست گرفت. سیاست ایالات متحده در قبال جهان سوم بر قدرت نرم بنا شده بود که در آن آمریکایی ها و اروپایی ها رهبران مناسب را پرورش می‌دادند و کنترل جوامع محلی را در دست می‌گرفتند. جهانی شدن یا همان گلوبالیزاسیون و جهان آمریکا محور، به زعم میرزایان بر قدرت نرم بنا شده بود. و اکنون کسانی هستند که معتقدند دوران این «قدرت نرم» به پایان رسیده است. از جمله کارشناسان کمپانی آمریکایی پالانتیر که بزرگترین شریک وزارت جنگ آمریکا برای سلاحهای مدرن و هوش مصنوعی است.

طنین شعارهای چند روز اخیر همچون "مفسد (کودتاگر) اقتصادی اعدام باید گردد"، "مرگ بر گرانی بی ترمز" و "نه به اقتصاد لیبرالی"، نشان می دهد که خیابان وارد فاز نوین مبارزاتی شده است؛ همزمان که علیه ایلغار آمریکایی-اسرائیلی مقاومت می کند، اعتراض به وضعیت معیشتی هم نضج می گیرد. محرز است که برخلاف تمامی خیزش های برحق معیشتی ۹۶ و ۹۸ و ...برخلاف آنارشیسم جنسی ززآی نسل زد و معرکه ی خونین ۱۸ و ۱۹ دی که می رفت تا برای همیشه بنیان‌های جامعه را منهدم کند، این بار سازوکار دفاعی جامعه فعال شده، روح ۵۷ را احضار کرده است تا علیه زوال اجتماعی بایستد

درد اعدام ساسان فقط در نابودی زندگی یک جوان نیست، در نابودی فرصتی است که از نسل بی چشم‌انداز جامعه سلب شده است و نظام حاکم مستقیماً و بی کم و کاست مسئول آن است...از زمانی که با جنبش سبز بخشی از الیگارشی صاحبان ثروت درون نظام در مقام اپوزیسیون و در همکاری با دول امپریالیستی برای کسب امتیاز از نظام به خرابکاری در امور و حتی همکاری مستقیم با سرویسهای امنیتی دول امپریالیستی دست زدند، سیاست نظام همواره بر حفظ وحدت در میان «نخبگان» و در مقابل سرکوب پیاده‌نظامی اتکا داشت که توسط همان «نخبگان» به جنگ خیابانی با نیروهای انتظامی ارسال می‌شد.

میدیای کوردایەتی بە یەک دەنگ هاواریان دەکرد؛ "ئەی خەڵکی جیهان، لە کاتێکدا ئێمە ڕامانگەیاندووە کە بێلایەنین بەرامبەر جەنگی ئێستا، ڕژێمی ئێران بە زۆرداری تاوان دەکات بەرامبەر کوردەکانی هەرێم." بەڵام ئەوان بە هیچ شێوەیەک لە ناڵە و گلەییکردن لە پێشێل بوونی ئاگربەست لە لایەن کۆماری ئیسلامییەوە بەرحەق نین. ئەوان لە جەنگی ئێستادا هێزی سێیەم و بێلایەن نین. ئەوان خۆیان خێوەتیان لە ئۆردوگای هەمان لایەن هەڵداوە کە لایەنەکی جەنگە. ئەوان ئەم ڕاستییە ئاشکرایەیان شاردووەتەوە کە جەنگی ئەوان ئێستا بەشێکی جودانەکراوی جەنگی داگیرکەری ئیمپریالیستی-زایۆنیستی دژی ئێرانە.

 اما مرگ غزال یک تفاوت دیگر نیز داشت. بر همگان روشن است که نیروهای بارزانی همانقدر در این جنگ بی طرف هستند که کشورهای عربی حاشیه خلیج. ... مدیای کردایتی یکصدا فریاد می‌زد که؛ "آی مردم دنیا، در حالیکه ما نسبت به جنگ کنونی اعلام بی طرفی کرده‌ایم، رژیم ایران با قلدری در حال انجام جنایت نسبت به کردهای اقلیم است." اما آنها به هیچ وجه در شکوه و شکایت از نقض آتش‌بس توسط جمهوری اسلامی محق نیستند. آنها در جنگ جاری نیروی سوم و بیطرفی نیستند. آنها خود خیمه‌شان را در اردوگاه همان طرفی برپا کرده‌اند که یک طرف جنگ است. آنها این واقعیت بدیهی را پنهان می‌کنند که جنگ آنها اکنون جزء جدائی ناپذیری از جنگ تجاوزگرانه امپریالیستی-صهیونیستی علیه ایران است.

در پی شورش ۱۴۰۴ و حوادث منتهی به ۱۷ و ۱۸ دی ماه، بار دیگر نقش دانشگاه شریف پررنگ شد. شریفی زارچی بلافاصله درخواست تغییر نام دانشگاه شریف به دانشگاه آریامهر را در کمیته المپیاد جهانی کامپیوتر مطرح کرد و از اعتراضات به صورت تمام قد حمایت کرد. به ابتکار برخی از نخبگان اسبق شاغل درSilicon Valley، توییتر یا ایکس، پرچم ایران را به پرچم شیروخورشید تغییر داد. جمعی از فارغ‌ التحصیلان نخبه خارج نشین در اهمیت رهایی ایران از آنچه که نکبت ۵۷ می‌خواندند بیانیه‌ها دادند و در مدح سیاست‌های داهیانه شاهزاده رضا پهلوی ساعت‌ها با این خبرنگار و آن روزنامه‌نگار مصاحبه‌ها کردند.

درباره خودویژگی جامعه ایران و تغییرات عمیق از یأس و ناامیدی تا سلحشوری و تا حس خیانت در کوتاهترین فاصله زمانی، شرکت توده‌های مردم به عنوان یک عامل فعال جنگ و مرزهای محو شده جبهه و پشت جبهه به مثابه تمایز جنگ کنونی با تمام جنگهای معاصر، دینامیسم جدال بین دیوانسالاری نظام و مردم کف خیابان به مثابه تعیین کننده ترین عامل رقم زننده به تحولات آینده.

اکنون طبقه حاکمه کشور ضد حمله خود به شما را آغاز کرده است. ضد حمله‌ای که تخریب این همبستگی باشکوه را هدف قرار داده است. یک سر این ضدحمله تحقیر آشکار توسط سران نظام در بند و بست‌ها و مذاکرات پشت پرده و دیپلماسی مخفی و پنهان از چشم توده هایی است، که بار جنگ را بر دوش کشیدند. سر دیگر آن تعرض گسترده طبقه حاکمه برای تحکیم مجدد سلطه کور سرمایه بر زندگی و آینده شما توده‌های کار و زحمت. اگر تا پیش از این جنگ خانمان برانداز این سلطه امری طبیعی جلوه‌گر می‌شد، جنگ نشان داد که آنچه جامعه را حفظ می‌کند اتفاقاً از کار انداختن قوانین آن سلطه است.

چپ محور مقاومتی چیست و تمایز آن با چپ ضد امپریالیست سنتی چیست؟ پایه های نظری و رویکردهای عملی متفاوت چپ ضدامپریالیست سنتی و چپ محور مقاومتی. چگونه تجزیه چپ انقلابی دهه پنجاه به شکلگیری چپ محور مقاومت انجامید، تمایزات ترکیب اولیه و امروزین چپ محور مقاومتی، تمایزات چپ محور مقاومتی با جریانات چپ روشنفکری اروپامحور، موقعیت چپ محور مقاومت در تلاطمات اجتماعی کنونی و رابطه کمونیستها با آن.

کمون، يعنی بازپس گرفتن مجدد قدرت دولتی توسط جامعه به مثابه نیروی زنده خود آن و نه نیرویی که جامعه را تحت کنترل و انقياد خود در می‌آورد؛ يعنی توسط خود توده‌های مردم که بجای نيروی متشکل سرکوب کننده‌شان، نيروی خودشان را سازمان ميدهند؛ [کمون] شکل سياسی رهايی اجتماعی آنها است، بجای آن نيروی ساختگیِ جامعه که توسط دشمنان آنها و برای سرکوب آنها بکار گرفته ميشد

ایران فعلا صبر می‌کند تا هر وقت آنها صلاح دانستند دوباره به او حمله کنند. بعد جواب می‌دهد و منتظر می‌ماند که طرف هر وقت صلاح دانست برای آتش‌بس فشار بیاورد جمهوری اسلامی نمی‌خواهد بجنگد، و این دشمن است که با آگاهی از این ضعف، او با سیاست شل کن، سفت کن، به جنگ و آتش‌بس می‌کشاند. به همین دلیل هم بود که بعد از حمله اسرائیل به لبنان، ایران جوابی نداد. چون از دید سیاستمداران ایران، بعد از اعلام آتش‌بس، هنوز از سوی آمریکا و اسرائیل به ایران حمله نشده بود.

إن ما تعيشه البلاد اليوم من خطر في مواجهة العدوان الصهيوني–الإمبريالي، لا يعود إلى ضعف عسكري أو اقتصادي فحسب، بل إلى الانحطاط العميق في البنية السياسية والإدارية، التي باتت خاضعة لأسوأ شرائح الطبقة الحاكمة، المرتبطة بالمراكز المالية للإمبريالية العالمية وبعض الأنظمة الرجعية.