نظر خوانندگان

مقالات

از جنبش کارگری

گفتاری در باب زمینه ها و نتایج نبرد تاریخی در حال وقوع در آمریکا در جستجوی یافتن پاسخ به برخی مسائل کلیدی. دمکراسی کامل یا کاملترین دولت بورژائی؟ ترامپ "فاشیست" و دمکراتهای آنتی فاشیست؟ کدام نتایج جهانی و داخلی به پایان جنگ قدرت گره خورده اند؟

برای اولین بار دیدم که مبارزه برای رهایی زنان یک تجربه واقعی و زنده بوده است. مباحث مربوط به حقوق زنان در جمهوری شوروی، برخلاف مباحث آپوزیسیون کارگری و چپ، به سختی در خارج از محافل آکادمیک شناخته شده است. این شکاف در دانش ما به این معنی است که ما درک کاملی از انقلاب و جامعه پس از آن نداریم. این بی اطلاعی تجربه خارق العاده اوج مبارزه برای حقوق زنان در تاریخ انقلابی را به دانشگاهیان فمینیست می سپارد و این باید اصلاح شود

گفتاری در باب زمینه ها و دلایل وقوع جنگ دوم قره باغ و آرایش نیروهای درگیر، قبل و بعد از جنگ

مایکل کوهن، یک دمکرات، در توئیتی نوشت: "من بسیاری از دمکراتها را می شناسم که حال شروع به سرزنش حزب برای آنچه امشب اتفاق افتاد خواهند پرداخت... اما اینطور نیست که آمریکائی ها ندانند که ترامپ کیست. شاید مشکل دمکراتها نیستند. مشکل رأی دهندگان اند"

خودویژگی پایه اجتماعی ترامپ اساسا در حضور بورژوازی روستائی و زمینداران بزرگ و مسیحیان صهیونیست و نژادپرستها قابل تبیین نیست. همه اینها البته بخشهائی از پایه اجتماعی ترامپ را تشکیل می دهند. اما همه اینها در جمع نه قادر به جابجائی قدرت در سطح ریاست جمهوری اند و نه اصولا جمعیتی 70 میلیونی و بیشتر را شکل می دهند...خود ویژگی  ترامپیسم در این بود و هست که او توانست به این مجموعه ارتجاعی بخش عظیمی از نیروهائی را نیز اضافه کند که در دوران گلوبالیسم خانه خراب شده اند.

تربیت من طوری بود که یک بانو باشم و بانو ها هم فحش نمی دهند. اما fuck these motherfuckers to hell برای کاری که با من و امثال من و کشور کرده اند. تمام آن چیزی که ما آمریکائی های ساده می خواستیم تکه ای از زمین برای تشکیل یک خانواده بود و شغلی برای پرداختن صورتحسابها و حداقل کمی هم توهم داشتن آزادی و حتی همین هم برای این انگلهای انسانی زیادی بود. آنها همه چیز را می خواهند، فکر، بدن و روح را. لعنت بر آنها. لعنت بر همه آنها"

این که چه مقدار از این میزانِ کمِ فاکتورِ هزینه ی کار باید به نیاز پایه ای مسکن اختصاص یابد، با توجه به امکانات مالی مزدبگیران تعیین نمی شود. این بخش که همیشه بزرگترین رقم پرداختی خانواده را تشکیل می دهد، در واقع به مطالبۀ استثمارگرانۀ یک طبقۀ انگل از سرمایه دارانِ مالیِ صاحب زمین وابسته است. مزدبگیران با کارشان نه تنها باید برای سرمایه ی کارفرمایشان ارزش اضافه تولید کنند، و به سرمایه تضمین دهند که با پرداخت مزد و هزینه های دیگر همچنان سودآور خواهد بود، بلکه با همین درآمدِ کارشان باید سودآوری مالکیت زمین به منزله سرمایه موهومی را نیز تضمین نمایند.

ولادیمیر لنین، سوسیال دموکرات روسی معتقد بود که این نشانه ای از فرصت طلبی فزاینده در درون سوسیال دموکراسی است. موضوعی که باید با هوشیاری با آن مبارزه شود. کنفرانس اشتوتگارت "به طرز شگفت انگیزی اپورتونیسم سوسیالیستی را نشان داد که تسلیم سرزنش های بورژوازی می شود" و "یک ویژگی منفی در جنبش کارگری اروپا را نشان داد. ویژگی ای که می تواند آسیب نه چندان کمی به هدف پرولتری برساند و به همین دلیل باید مورد توجه جدی قرار گیرد"

در یک نگاه کلی و با کنار گذاشتن "فمینیسم سفید پوستان" و هرآنچه خود را با مرد-ستیزی معرفی می کند، می توان گفت که طیف چپ و به اصطلاح رادیکال تر فمینیست ها حاصل لشگرکشی دوگروه عمده هستند. از یک سو، نظریه پردازان تقاطع/درهم تنیدگی/اینترسکشنالیتی ... از دیگر سو، نظریه ی دیدگاه/منظرِ فمینیستی، که بنا بوده پاسخی باشد مارکسیستی

در اواخر سالهای دهه 1850 دیدگاههای مارکس در مورد استعمار به طرز چشمگیری در جهت خلاف نظرات قبلی وی گسترش می یابند. در سری مقالات 59-1857 خود در مورد چین و جنگ دوم تریاک، هیچ گونه تحسینی از اثرات مترقی استعمار در چین وجود ندارد. در عوض ماركس بر محكوم كردن شدید استعمار فرانسه و انگلیس متمركز بود، تا آنجا كه به طرز شادمانه ای گزارش كرد كه انگلیس و فرانسه 500 تلفات دادند و سرمقاله نویسان انگلیسی را مسخره می کند كه برتری خود را نسبت به چینی ها اعلام می کردند.

بدن های ما تبدیل به کالا شده است. لیبرال ها دروغ می گویند که تن فروشی و استفاده از زن به عنوان رحم اجاره ای، انتخابِ خود زنان است. ما جهانی را نمی خواهیم که در آن کالاشدگی به عنوان یک فضیلت، ارج و قرب داشته باشد، و فروشِ کودکان نه تنها غیرعادی نباشد، بلکه برای زنان سودمند نیز معرفی شود.

هر اعتصاب یک سفر است، کارگری که اعتصاب کرده است یک مسافر است، از یک مسافر نباید پرسید کجا هستی، از یک مسافر باید پرسید به کجا می روی؟

به طور مشخص، کمپینی که علیه اعدام نوید افکاری سازماندهی شد و پس از اعدام وی نیز با قدرت تمام ادامه یافت، کمپینی سازماندهی شده در مراکز امنیتی و سازمانهای جاسوسی آمریکا و انگلیس و آلمان و فرانسه بود که با براندازان و سرنگونی طلبان سر سپرده آنان به پیش برده شد. خاستگاه کارگری نوید افکاری ذره ای در ماهیت ارتجاعی این کمپین تغییر ایجاد نمی کند.

انگلس در نامه ای به آگوست ببل در مارس 1875 نوشت: "حالا که دولت فقط پدیده ای موقتی است که در خدمت مبارزه و انقلاب برای سرکوب دشمن با قهر است، بنابر این سخن گفتن از دولت آزاد مردمی حماقت محض است: تا زمانی که پرولتاریا هنوز از دولت استفاده می کند، آن را نه به خاطر [برقراری] آزادی، بلکه برای سرکوب مخالفینش مورد استفاده قرار می دهد.

شعر مبارزه است - علت شعر مبارزه است - و علتِ شعرِ مبارزه نیاز است - و منطق شعرِ مبارزه نیاز به ارضای نیاز است.

پایه ای ترین تفاوت تدارک کمونیستی با دو قطب چپ در همین نقطه است. برخلاف دو قطب چپ، تدارک کمونیستی در تمام سالهای اخیر بر این تأکید داشته است که امر طبقاتی تعیین کننده سیاست ورزی کمونیستی است و سیاست رادیکال در هر گام سیاستی است که به تقویت صف طبقاتی کارگران و انکشاف مبارزه طبقاتی یاری رساند.

بنابر این مارکس و انگلس مفهوم دیکتاتوری پرولتاریا را – همچون مفهوم دیکتاتوری بورژوازی پیش از آن- دیگر در معنای یک "موقعیت گذرای دولت" بلافاصله پس از انقلاب مورد استفاده قرار نمی دهند، بلکه آن را اکنون دیگر به منزله نوع دولتی به کار می برند که سلطه سیاسی برای کل دوران گذار از کاپیتالیسم به کمونیسم را خصلت نمایی می کند

آنچه این رفقا، از آن به نام تناقض یاد می کنند ناشی از این است که برای آن ها بیش از دو امکان قابل تصور نیست. یا باید به صف محور ‏مقاومت بپیوندید و یا در کنار اپوزیسیون ارتجاعی جمهوری اسلامی قرار بگیرید. این رفقا توجه نمی کنند که ‏ناسیونالیسم ایرانی امروز دیگر خود را نه پیرامون اپوزیسیون سنتی ملی و حتی چپ، بلکه حول محور مقاومتی تعین ‏بخشیده که بورژوازی در قدرت و جمهوری اسلامی آن را نمایندگی می کند. و این چیزی است که این رفقا به آن سمپاتی ‏دارند

این کوتوله سیاسی اکنون در رابطه با اعتصاب کارگران هفت تپه به ما پارس می کند. این البته خشمی ناشی از عجز است. شاید ما را مسبب این میداند که در اعتصاب هفت تپه سال 1399 دیگر جائی برای عزیزدردانه اش، خانم قلیان، نیست. همان خانم قلیانی که همین مردک زمانی در موردش نوشته بود که "اما اسماعیل بخشی و مبارزات کارگران هفت‌تپه بدون نام سپیده قلیان چیزی کم دارد".

این بار کارگران صدای اعتراض خود را رساتر و گسترده‌تر از همیشه به گوش صاحبان سرمایه و حکومت رسانده‌اند. آنان در اعتصابی نسبتا هماهنگ و همسو خواهان افزایش دستمزد، پرداخت حقوق معوقه، تأمین امنیت شغلی، برچیده شدن بساط شرکت‌های پیمانی، لغو قراردادهای موقت و سفید امضاء، بهبود شرایط و امکانات خوابگاهی و بهداشتی، و نیز لغو خصوصی‌سازی شده‌اند

گفتار حاضر بخشهائی از یک نشست تدارک کمونیستی است که به بررسی تحولات مربوط به اعتصاب هفت تپه و کارگران شرکتهای پیمانکاری پالایشگاههای مختلف در ایران اختصاص داشت و به پیشنهاد رفقای حاضر در نشست به همان ترتیبی که طرح شده بود، با جرح و تعدیلهائی جزئی، منتشر می شود.

کسی که با تأکید بر ارزشهای والای ملت در حال "غلبه" بر ترس از جنگ است، می خواهد که مردم برای جنگ آماده باشند. او در حال برنامه ریزی در استفاده از مردم برای چیزهائی بیشتر از استثمار و انتخابات است. او می خواهد که آنها "به نام مردم" به خط شوند تا از منافع ملت دفاع کنند. همان منافعی که به نام آزادی، دموکراسی، عدالت و اقتصاد بازار شناخته شده اند.

سیاست ورزی کمونیستی نمی تواند بر مبنای دفاع از افزایش مالیات بر ثروتمندان در شرایط کنونی شکل بگیرد. این سیاست شناخته شده سوسیال دمکراسی است. تمرکز سیاست ورزی کمونیستی باید بر شناخت دلایل مادی این جهتگیری دولت و طبقه حاکم و تأثیرات آن بر روندهای مبارزه طبقاتی باشد.

رفقای کارگر، رفقای کمونیست، هیچگاه شرایط برای عروج جنبش مستقل طبقاتی کارگران اینچنین فراهم نبوده است... زمان برای انکشاف این قدرت به دست خود و برای خود کارگران مساعد است. این زمان ممکن است چندان به درازا نکشد. فرصت را از دست ندهیم. از این زمان استفاده کنیم. این زمان عروج رستۀ چهارم است.

با این حساب باید از منتقدی که نقدش، میزانِ مالیات پزشکان را نشانه می گیرد پرسید: دریافت مالیات از پزشکان دقیقا چه چیزی را تغییر می دهد؟ چیزی به جز افزایش درآمد دولت؟ و دولت بورژوازی ای که پردرآمد است اما تحت هیچ فشاری برای تغییر دادن خصلت نظام درمانی ایران نیست، دقیقا به کدام مطالبه ی عدالتخواهان بناست پاسخ دهد؟

بوتۀ مالجو در بوتۀ نقد! - نقد پروژه اقتصاد سیاسی دولت یازدهم یا خلع سلاح طبقۀ کارگر؟

برنارد دو مَندِویل این امر را براحتی می پذیرد که برای حفظ نظم و پایداری میان کارگران، قوانین باید بسیار سخت گیرانه باشند و مجازات اعدام حتی در نبود شواهد هم باید اعمال شود. اینجا هم از قانون گذاری ارعابگر صحبت می کنیم.

اجازه ندهید مبارزه شما توسط یک بورژوازی ارتجاعی علیه یک بورژوازی ارتجاعی دیگر مصادره شود. اجازه ندهید به نام شما به اعتبار اجتماعی و اخلاقی شما خدشه وارد کنند. به ارتجاع بورژوائی "نه" بگوئید و از استقلال طبقاتی خود محافظت کنید. قدرت شما در این استقلال است و نه در ائتلاف با مرتجعین.

علاوه بر این ابزارهایی که بورژوازی برای تحمیق و در واقع به تسلیم واداشتن طبقه کارگر داره. تمام این ها را که نگاه میکنی می بینی که واقعأ فرصت زیادی نیست و آدم باید تنها روی نیروی خودش حساب بکنه. باید یک کاری کرد و چشم انداز را باید بوجود آورد.

رفقا، اجازه ندهید اعتصاب شما "برانداز"خور شود. نه تنها پای سرنوشت همه شما و خانواده هایتان در میان است، بلکه همچنین آینده منطقه و کشور نیز به این بستگی دارد که جنبش کارگری تا چه حد بتواند خود را از چنبره این بختک نحس براندازان و سرنگونی طلبان رها ساخته و مسیر مستقل خویش را در پیش بگیرد.

- اصلا این بحث کاریکاتوراست. این در واقع استدلالی است که به لحاظ تاریخی نفی شده است....کدام حزب می آید عضوگیری می کند تا بعد خودش را نفی کند و شوراها را بیاره به جای آن؟! اصلا امکان نداره. - کاریکاتور کدام است؟ به ما نگید که جامعه آینده ما مدرسه نباید باشد. آخه شما از کجا می دانید مدرسه نباید باشد؟ شما چه طوری می خواهی از الان بدانی که سیصد سال آینده، دویست سال آینده مدرسه هست یا نیست؟ کاریکاتور کدام است؟

- از نظرِ ما، ساختارِ شورایی یک ساختارِ مسطح است، توش تقسیمِ مسئولیت میشه، تقسیم وظایف میشه، ولی تقسیمِ کار نمیشه. حدِاقل این چیزی است که از همین لحظه زبان و ادبیاتِ خودش را هم می آورد - سطحِ کارِ افقی، تقسیم کار مردود و فلان و فلان! نمی شه رفقایِ عزیز! این ها ایده های بسار زیبائی است، ولی در جهانِ واقعی  برای اینکه شما این جهانِ واقعی را تغییر بدهی، باید از همین نقطه ای که هستی حرکت کنی.

رفقا، هر کجا که هستید و در هر واحدی که کار می کنید، بدانید که سرنوشت کارگران هفت تپه سرنوشت مشترک همه شماست. آنچه امروز بر کارگران هفت تپه می گذرد شتری است که بر در خانه هر کارگری می تواند بخوابد. اجازه ندهید کارگران هفت تپه در این نبرد نابرابر تنها بمانند. کارفرمایان شبکه های خود را دارند، از قدرت مالی عظیم برخوردارند، کارگزاران و عوامل خود را به کار می گیرند و مهم تر از همه در پناه کیش مقدس مالکیت خصوصی قرار دارند که شأن آن حتی از شأن ولی فقیه نیز بالاتر است.

اینجا دیگر بحثِ ساختار هم نیست، ساختار کماکان حزب است ... این ساختار را ما نمیتوانیم کاری بکنیم مگر اینکه از این ساختار بیرون بزنیم. این ساختارباید شکسته شود - چرا ساختار باید در هم شکسته بشود، چون در همهُ انقلاباتی که تا الان پیش آمده نشان داده که حزب ساختاری است که فلان و بهمان است... اگر میخواهید درست استدلال کنید... باید به من جاهایی را نشان بدهی که حزب نبوده و انقلاب شده.نشان بدهی و بگویی دیدید که بدون حزب هم می شه انقلاب کرد

کنفرانس دوم

ادامه مطالب...

کتاب

یادداشتها

سیاست

کنفرانس مؤسس

  • 50 سال مبارزه بر سر مارکسیسم 1932-1883 (قسمت سوم)
    از موضع تئوری مارکسیستیِ بحران و فروپاشی، این امر از ابتدا از نظر گروسمن مسلم است که برای پرولتاریا انتظار تقدیرگرایانه فروپاشیِ خود به خود ، بدون آن که فعالانه در آن دخالت کند؛ قابل طرح نیست. رژیم های کهنه…
  • حزب پرولتاریا
    حزب وظایف خود را تنها به شرطی می تواند ایفا کند که خود تجسم نظم و سازمان باشد، وقتی که خود بخش سازمانیابی شدۀ پرولتاریا باشد. در غیر این صورت نمی تواند ادعایی برای به دست گرفتن رهبری توده های…
  • اتحادیه ها و شوراها
    رابطۀ بین اتحادیه و شورا باید به موقعیتی منجر شود که غلبه بر قانونمندی و [سازماندهی] تعرض طبقۀ کارگر در مساعدترین لحظه را برای این طبقه امکانپذیر سازد. در لحظه ای که طبقۀ کارگر به آن حداقلی از تدارکات لازم…
  • دربارۀ اوضاع جهانی - 14: یک پیمان تجاری ارزشمند
    یک رویکرد مشترک EU-US می تواند بر تجارت در سراسر جهان تأثیر گذار باشد. روشی که استانداردها، از جمله مقررات سلامتی و بهداشتی و صدور مجوز صادرات در بازارهای دیگر را نیز تسهیل میکند. به خصوص مناطقی که هنوز تحت…
  • 50 سال مبارزه بر سر مارکسیسم 1932-1883 (قسمت دوم)
    همان طور که رزا لوکزامبورگ تاکید نموده است، "فروپاشی جامعه بورژوایی، سنگ بنای سوسیالیسم علمی است". اهمیت بزرگ تاریخی کتاب رزالوکزامبورگ در این جاست: که او در تقابلی آگاهانه با تلاش انحرافی نئو هارمونیست ها، به اندیشه ی بنیادین "کاپیتال"…

صد سال پس از انقلاب اکتبر

کنفرانس اول

هنر و ادبیات

ادامه...

صدا و تصویر