زمینه ها و چشم اندازهای وقوع جنگ بین ایران و اسرائیل، موقعیت تاریخی دو سوی جنگ، چرا و چگونه خاورمیانه به سوی جنگ رفت، کدام تحولات مادی حماس را به آغاز جنگ ترغیب کردند، نسبت ایران و اسرائیل با همان تحولات مادی چگونه بود، آرایش درونی و قوام سیاسی-ایدئولوژیک دو جامعه متخاصم،‌ کمونیستها و جنگ

در تقابل با اسرائیل جمهوری اسلامی با نیرویی دیگر نیز روبرو است و آن نیرو جامعه مدنی سکولار ایرانی است. جامعه‌ای که به نوبه خود در تقابل با جمهوری اسلامی حتی دفاع از فوق ارتجاع دوران تورات اسرائیل را نیز روا می‌داند و تمام سنن همبستگی با فلسطین را با کینه و نفرت از مردم غزه و لبنان جایگزین کرده است. این نیرو امروز به مراتب بیش از ارتش اسرائیل برای جمهوری اسلامی ایران – و البته برای ایران به طور کلی- منشأ خطر است. به طور مشخص و برای جمهوری اسلامی، این نیرو موریانه ای است که از قبل همان جمهوری تغذیه کرده و اکنون خود نه فقط پایه‌های آن جمهوری، بلکه همچنین پایه‌های جامعه‌ای را که آن جمهوری دولتش را تشکیل می‌دهد را نیز می جود و می پوکاند. اگر اسرائيل قلدری است با ماهیچه های نیرومند اما قلبی ضعیف، جمهوری اسلامی ایران نیز مرد تنومندی است با استخوانهای پوک

ناظری نوشت در این روز اسرائیل برای برداشتن تاجی سه گانه خیز برداشت. هم یک بیمارستان را بمباران کرد، هم کاروانی از امدادگران بین‌المللی را مورد حمله مرگبار قرار داد و هم به مرکز دیپلماتیک یک کشور حمله کرد. این روزی منحصر به فرد در تمام جنگ اکنون شش ماهه غزه است. این هتریک چیزی است که روز گذشته را از تمام روزهای جنگ متمایز می کند.

«آخرین مرز یا مرز حداقل ارزش نیروی کار با ارزش آن کالاهایی تعیین می‌شود که بدون تأمین روزانه آنها،‌ حامل نیروی کار،‌ یعنی انسان،‌ قادر به نوسازی روند زندگی خود نیست؛ یعنی با ارزش مایحتاج غیر قابل صرفنظر کردن فیزیکی. اگر قیمت نیروی کار به این سطح حداقل سقوط کند،‌ به زیر ارزش خود سقوط کرده است زیرا که در این صورت [نیروی کار] تنها در شکلی مفلوک قادر به حفظ و تکامل خود خواهد بود.»

⁧کارل مارکس

یک بار دیگر روشن می‌شود که جهان کهنه بدون مقاومت راه را برای جهان نو باز نخواهد کرد. اما یک بار دیگر این نیز روشن خواهد شد که آنچه محکوم به نابودی است، نابود نیز خواهد شد. سرنوشت نظام برده‌داری با امپراتوری روم در رأس آن اکنون در انتظار سرمایه‌داری جهانی با امپریالیسم بلوک غربی در رأس آن است.

حاجی ما نمونه بارز دولت سرمایه‌داری ایران در ابعاد کوچکش بود. دولتی که ظاهرش عدالت و مستضعف محور بود. دولتی که دم از مردم فقیر میزد ولی دست آخر که آخرین قطره شیره جان کارگر رو کشید، و تمام ثروتی که بدست کارگران تولید شده به جیبهای بی انتهای سرمایه دارانش سرازیر شد، دیگه کارگر براش مهم نبود.

پلورالیسم اسلامی منهای لیبرالیسم، پایان رؤیای برقراری دموکراسی لیبرالی، گذار از لیبرالیسم سیاسی به آنتی لیبرالیسم در نظام و در اپوزیسیون - طبقه متوسط و جمهوری - پرولتاریا و جمهوری

این چه زندگیه. هر کدومشون میاد از قبلی بدتر میکنه. همین تبلیغارو نگاه کن. دقیق که دیدی. حتی یکیشون هم به ظاهر از کارگر حرف نزده. بعد هی میگن بیا رای بده. به چی بیام رای بدم، شماها اصلا ما رو حساب نکردین.

یک موضوع مرکزی اپوزیسیون ایرانی در زمینه انتخابات، از دورانی سرنگونی طلبی دمکراتیک چپ تا دوران کنونی براندازی فاشیستی راست، دمکراتیک نبودن انتخابات به دلیل روند تأیید صلاحیت نمایندگان یا کاندیداها بوده و هست. این البته یک نقطه ضعف نظامی سیاسی حاکم بر ایران است که توسط مخالفین آن به نحو احسنت مورد بهره برداری نیز قرار می گیرد. …اما آیا می‌توان به تناسب تغییرات در ساختارهای اقتصادی و حقوقی و سیاسی جامعه از تغییراتی در ترکیب طبقاتی در مجلس نیز سخن به میان آورد؟

اگر ما نرخ رشد 5.2 درصدی چین را با بقیه اقتصادهای بزرگ مقایسه کنیم، اختلاف حتی بیشتر از اختلاف آن با آمریکاست. ژاپن 1.5 درصد در سال 2023 رشد داشته؛ فرانسه 0.6%، کانادا 0.4%، انگلستان 0.3%، ایتالیا 0.1%، و آلمان حتی 0.4-% کاهش داشته است. حتی در مقایسه با بیشتر اقتصادهای بزرگ به اصطلاح در حال توسعه نرخ رشد چین بسیار بالاتر بوده است. نرخ رشد سالیانه (yoy) برزیل در حال حاضر 2% است، مکزیک 3.3%، اندونزی 4.9%، تایوان 2.3%، و کره 1.4%. تنها هند با 7.6% و اقتصاد جنگی روسیه با 5.5% بالاترند (در مقایسه با اقتصادهای بزرگ).

داووس از پزشک معالجی برای تمام جهان تبدیل به بیمار نیازمند به خوددرمانی می شود، بزرگترین پیمان نظامی عاجز از نبرد در فقط یک جبهه است، انحصار رسانه ای غرب در هم شکسته می شود، یک لیبرال فاشیست درجه ۳ در روسیه به قتل می رسد، کنفرانس امنیتی به کنفرانسی از روان پریشان بدل می گردد و غزه همچنان در خود خود می غلطد: چالش های پیش رو در برابر تشدید گرایش به ارتجاع سیاسی

همه چیز بر این دلالت دارد که این گرایش به فاشیسم در دوره پیش رو اشکال حادتری به خود خواهد گرفت. یا در شکل حمله به آزادی‌ بیان در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها تا دیکتاتوری مخوفی که زیر پوشش حفاظت از محیط زیست و نجات کره زمین تدارک دیده می‌شود و سرانجام تا گسترش حیطه اقتدار دولت بورژوائی به‌ خصوصی ترین زوایای زندگی کل جامعه از خوردن و نوشیدن و پوشیدن تا تمایلات جنسی همراه با جنگ افروزی های خانمان برانداز؛ و یا در قالب نژادپرستی و مهاجر ستیزی. راه میانه‌ای در کار نیست لااقل در غرب.

میزان جان باختگان و مجروحین ۱۰۰ هزار نفری غزه هنوز نسبت به یک میلیون کشته در همین بعد زمانی در لنینگراد تحت محاصره ارتش آلمان نازی بسیار ناچیز به نظر می رسد. اما بر خلاف لنینگراد تحت محاصره سال ۱۹۴۱، غزه در معرض دید تمام جهان است. هیچ‌کس شاهد آن نبود که مردم لنینگراد با خوردن سگ و گربه به مقاومت خویش ادامه دادند. هیچ مادری در هامبورگ و برلین شاهد عملیات ظفرمند یا به خاک افتادن فرزند خویش در ارتش وهرماخت نبود. و مهم‌تر از آن، هیچ تصویری در اختیار نبود تا قساوت آنچه را قابل تصور کند که در میدان جنگ می گذشت. در غزه همه چیز متفاوت است.

ترسیم چهارچوبهای نظم منطقه ای آینده در پرتو جنگ خونین فلسطین، نقش و جایگاه ایران به مثابه غول نظامی و کوتوله سیاسی-اقتصادی منطقه ای فرو رفته در بحران هویت ایدئولوژیک، برخورد قدرت انفجاری جنبش رهائی ملی فلسطین و مرزهای رئال پلیتیک سیاسی قدرتهای بزرگ یوراسیا، ملاحظاتی بر آینده اسرائیل. همراه با نکاتی درباره موقعیت کنونی تدارک کمونیستی

باید این را هم بگویم که ولادیمیر نسبت به بولشوی تئاتر نظر خوبی نداشت. من باید به او می‌گفتم که بولشوی برای ما هزینه چندانی ندارد اما با این همه با پافشاری او بودجه بولشوی تئاتر کاهش یافت. در این امر او دو ملاحظه داشت اول این که او به صراحت گفت که «من احساس خوبی ندارم که یک چنین تئاتر لوکسی را تأمین مالی کنیم در حالی که منابع لازم را نداریم تا حتی ساده‌ترین نیازهای یک مدرسه روستائی را برطرف کنیم».