داووس از پزشک معالجی برای تمام جهان تبدیل به بیمار نیازمند به خوددرمانی می شود، بزرگترین پیمان نظامی عاجز از نبرد در فقط یک جبهه است، انحصار رسانه ای غرب در هم شکسته می شود، یک لیبرال فاشیست درجه ۳ در روسیه به قتل می رسد، کنفرانس امنیتی به کنفرانسی از روان پریشان بدل می گردد و غزه همچنان در خود خود می غلطد: چالش های پیش رو در برابر تشدید گرایش به ارتجاع سیاسی

همه چیز بر این دلالت دارد که این گرایش به فاشیسم در دوره پیش رو اشکال حادتری به خود خواهد گرفت. یا در شکل حمله به آزادی‌ بیان در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها تا دیکتاتوری مخوفی که زیر پوشش حفاظت از محیط زیست و نجات کره زمین تدارک دیده می‌شود و سرانجام تا گسترش حیطه اقتدار دولت بورژوائی به‌ خصوصی ترین زوایای زندگی کل جامعه از خوردن و نوشیدن و پوشیدن تا تمایلات جنسی همراه با جنگ افروزی های خانمان برانداز؛ و یا در قالب نژادپرستی و مهاجر ستیزی. راه میانه‌ای در کار نیست لااقل در غرب.

میزان جان باختگان و مجروحین ۱۰۰ هزار نفری غزه هنوز نسبت به یک میلیون کشته در همین بعد زمانی در لنینگراد تحت محاصره ارتش آلمان نازی بسیار ناچیز به نظر می رسد. اما بر خلاف لنینگراد تحت محاصره سال ۱۹۴۱، غزه در معرض دید تمام جهان است. هیچ‌کس شاهد آن نبود که مردم لنینگراد با خوردن سگ و گربه به مقاومت خویش ادامه دادند. هیچ مادری در هامبورگ و برلین شاهد عملیات ظفرمند یا به خاک افتادن فرزند خویش در ارتش وهرماخت نبود. و مهم‌تر از آن، هیچ تصویری در اختیار نبود تا قساوت آنچه را قابل تصور کند که در میدان جنگ می گذشت. در غزه همه چیز متفاوت است.

ترسیم چهارچوبهای نظم منطقه ای آینده در پرتو جنگ خونین فلسطین، نقش و جایگاه ایران به مثابه غول نظامی و کوتوله سیاسی-اقتصادی منطقه ای فرو رفته در بحران هویت ایدئولوژیک، برخورد قدرت انفجاری جنبش رهائی ملی فلسطین و مرزهای رئال پلیتیک سیاسی قدرتهای بزرگ یوراسیا، ملاحظاتی بر آینده اسرائیل. همراه با نکاتی درباره موقعیت کنونی تدارک کمونیستی

باید این را هم بگویم که ولادیمیر نسبت به بولشوی تئاتر نظر خوبی نداشت. من باید به او می‌گفتم که بولشوی برای ما هزینه چندانی ندارد اما با این همه با پافشاری او بودجه بولشوی تئاتر کاهش یافت. در این امر او دو ملاحظه داشت اول این که او به صراحت گفت که «من احساس خوبی ندارم که یک چنین تئاتر لوکسی را تأمین مالی کنیم در حالی که منابع لازم را نداریم تا حتی ساده‌ترین نیازهای یک مدرسه روستائی را برطرف کنیم».

بطور کلی حزب کمونیست ایران علیرغم تمامی فراز و نشیب ها و مصائبی جدی از جمله تدوین برنامه و سیاستگذاری ها و نحوه مواجهه با جنبش های بورژوا دموکراتیک و نقش آنتی امپریالیستی خرده بورژوازی، روحانیون، تجار و بازاریان در جامعه آن دوران و از طرفی نقش تعیین کننده ی طبقه کارگر و دهقانان، و همچنین در سطح جهانی درگیری در مبارزه با موانعی که کشورهای بلوک سرمایه داری علیه اردوگاه سوسیالیسم به کارگران و زحمتکشان ملل تحمیل می نمود، در سایه ی پیروزی دیکتاتوری پرولتاریا دریچه هایی تازه در جهت انکشاف مبارزات طبقاتی کارگران گشوده شد و این حزب در هموار نمودن مسیر راه پیشروی انقلابی پرولتاریا و رهایی جامعه، نقشی تاریخی ایفا نمود.

مسأله در جهان امروز این نیست که کدام کشور در کدام گوشه از جهان افق راهگشای آینده و خروج از این دایره جهنمی را خواهد گشود. مسأله این است که کدام کشور بیشتر در معرض تبدیل شدن به کانون داغ و محل بروز خشونت و قهر ارتجاعی است و کدام کشور کمتر. ایران جمهوری اسلامی با نظام سیاسی ابترش، طبقه بغایت فاسد سرمایه دارش، جامعه مدنی هرزه اش و طبقه کارگر به شدت پراکنده اش از همه ملزومات لازم برای تبدیل شدن به دیگ جوشان قهر و خشونت برخوردار است.

من به چپگرائی به عنوان یک منبع خاص ایدئولوژیکی این جریان اشاره میکنم، چیزی که ما امروز "چپگرایی" می نامیم طراحی شده تا ماهیتی جزیره ای به خود بگیرد. از هنگامی که مکتب فرانکفورت در آمریکا مارکسیسم را با تئوری های آکادمیک هویت یابی جایگزین کرد که در آن منافع پرولترهای مختلف بسته به پیشینه آنها در تقابل با یکدیگر نشان داده می شود، شکستن جنبش کارگری برای نخبگان آسان تر می شود. یا ترجیحأ کاری کنند که خود جنبش به معنای جدی وجود نداشته باشد زیرا "مارکسیسم" با رهبرانی نمایندگی می شود که فقط می خواهند در میان هواداران سیاسی چپها نفوذ خود را گسترش دهند.

انگیزه‌های هراری شاید مشخص نباشند؛ اما تصویری که او از زیست‌شناسی ارائه می‌دهد (و پیش‌بینی‌هایش دربارهٔ آینده) تابع ایدئولوژی رایج در میان تکنولوژیست‌های سیلیکون‌ولی است – کسانی چون لری پیج، بیل گیتس، ایلان ماسک و دیگران. این افراد ممکن است دربارهٔ اینکه آیا الگوریتم‌ها ما را نجات خواهند داد یا نابود خواهند کرد، عقاید مختلفی داشته باشند. اما همهٔ آنها، بدون استثناء، به قدرت متعالی رایانش دیجیتال ایمان دارند. «ما بسوی وضعیتی پیش می‌رویم که در آن هوش مصنوعی بمراتب از انسانها باهوش‌تر است و زمان آن بعقیدهٔ من کمتر از پنج سال دیگر فرا خواهد رسید.» اینها گفته‌های ایلان ماسک بود در مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز در سال ۲۰۲۰. ماسک اشتباه می‌کند.

بارها شاهد این اتفاق‌ها بودم. همون لحظه یاد اون کارگر مسن کارواش افتادم. صاحبکارش فقط بهش جای خواب داده بود، بدون حقوق. حقوقش پول انعام‌هایی بود که راننده ها بهش می‌دادن. اونم مثل این بچه‌ها از شهر دیگه‌ای اومده بود. نمیدونستم چی بگم. به صورتهای خسته شون نگاه میکردم و انگار خودم رو می‌دیدم.

صفوف مبارزه طبقاتی شفاف می شوند: چگونه مناسبات طبقاتی در ژئوپلیتیک بازتاب می یابند. اسرائیل در غزه پیروز نشد. اوکراین با شتاب به سمت اضمحلال سیر می کند. نئوکنسرواتیوهای آمریکا در دشوارترین شرایط قرار می گیرند. لیبرتارین ها در آرژانتین به قدرت می رسند. تعمیق مناسبات سرمایه داری در ایران در پرتو تغییر معادلات جهانی.

اما رفیق عزیز، برادر گرامی، دوست عزیز آقای سعیدی، مگر همین جماعت زن زندگی آزادی چند روز پس از 7 اکتبر در مراسم ختم داریوش مهرجویی شعار «نه غزه نه لبنان، جانم فدای ایران» سر ندادند؟ حالا شما انتشار این بیانیه ها را حمایت از فلسطین می دانید؟ یا شاید این نظر شما نیست و با آن موافق نیستید. بسیار خوب، به جای احساساتی شدن و ابراز ناراحتی و اندوه از مرگ بیگناهان «از هر دو طرف»!!! صدایتان را علیه آن جماعتی بلند کنید که آن شعارها را دادند و از دوستان خود انتقاد کنید که با نسبت دادن ماهیتی انساندوستانه به جنبشی ارتجاعی واقعیت پیش رو را انکار نموده و خاک به چشم مردم می پاشند.

پس به تهران خوش آمدی! شهری که باید از پر تضادترین پایتختهای جهان باشد. از همان ورودت به ترمینال مردمانی را خواهی یافت که میخواهند به هم عشق بورزند اما زنجیرهای پایشان آنها را مجبور میکند در عوض مرتکب بدترین جنایات در حق هم شوند. قبل از همه به خوابگاه آمده ای. تو وارد دانشگاه نخبگان بورژوازی شده ای. خیلی از دانشجوها مجبور نیستند برای گرفتن اتاقی ۴ تخته با ۱۰ نفر جمعیت در آن و فاقد امکانات وارد بحث با مسئول خوابگاه شوند. توی شهر لوکس ترین خانه ها را اجاره و قبل از همه تختخوابی شیک و دونفره توی اتاق خوابش تعبیه میکنند. و با ماشینهای لوکس وارد دانشگاه میشوند.

امروز غزه نه تنها عامل بلاواسطه کشتار و جنایت، رژیم فاشیستی-صهیونیستی و حامیان «دمکراتیک» آن در غرب طلائی – را به مصاف طلبیده است، بلکه همچنین نشانه‌های آشکار حمله به نظم مسلط سرمایه داری را نیز در قالب شعارهای ضد سرمایه داری و سرودهای سوسیالیستی در میادین شهرها به نمایش می گذارد. پیروزی غزه، پیروزی فلسطین، پیروزی همه زحمتکشان جهان خواهد بود و شکست آن شکستی برای اردوی کار در تمام جهان. این شکست و پیروزی بر زندگی خود شما نیز آثاری دیرپا از خود بر جا خواهد گذاشت.

Sein oder nicht sein – das ist die unmittelbare Frage für Israel. Und genau aus diesem Grund wurde jeder Schleier zerrissen und jede diplomatische Übereinkunft untergraben, so dass das ultimative Ziel zum unmittelbaren Ziel wurde. Das Massaker und der Völkermord an den Palästinensern und die Säuberung des Gazastreifens von seiner einheimischen Bevölkerung haben höchste Priorität. Es ist äußerst naiv anzunehmen, dass die Säuberung an diesem Punkt aufhören und nicht auf das Westjordanland übergreifen würde… Wenn die Existenz nicht durch Legitimität garantiert werden kann, trägt der Zwang die Last. Die kriminelle Bombardierung des Gazastreifens mit schierer Grausamkeit ließe sich also in diesem Zusammenhang erklären.