گفتارها

گفتارهای زیر بخشی از سمینار ناتمامی هستند که در فروردین سال ۱۳۸۸ در زمینه بررسی نظریه مارکسیستی بحران ارائه شدند. قسمت اول گفتارها در ۲۲ فروردین و قسمت دوم آن در ۲۹ فروردین ارائه شدند. ارائه این بحث پاسخی بود به بحران اقتصادی جهانی سالهای ۲۰۰۸-۲۰۰۹ که در واقع از سال ۲۰۰۷ با بحران مسکن در آمریکا آغاز شده و به یک بحران مالی جهانی تبدیل شده بود. این مقطعی بود که علاوه بر برشی که در کل تحول سرمایه‌داری ایجاد کرد، در نظریه و عمل ما نیز به تغییراتی تعیین کننده انجامید. از این مقطع به بعد بود که از یک سو نقد ما به لیبرالیسم هر چه بیشتر تعمیق شد و از سوی دیگر گرایش رو به تزاید به نظامیگری و ارتجاع سیاسی را، مستقل از این که فراکسیونهای چپ یا راست سرمایه در قدرت قرار داشته باشند، به عنوان گرایش اصلی سرمایه‌داری معاصر تشخیص دادیم.

کدام تحولات به صدور بیانیه سازمان تدارک کمونیستی خطاب «به کارگران، مردم سلحشور خیابان و عدالت‌خواهان - همه قدرت به خیابان» منجر شد. آیا این شعار فراخوان یک انقلاب اجتماعی است؟ کدام نیروی اجتماعی پیشران این شعار است؟ آیا سازمان تدارک کمونیستی از آمادگی لازم برای تحقق چنین هدفی برخوردار است؟ و سرانجام: چه باید کرد؟

نگاهی به مباحثه پیرامون نامه سرگشاده به آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای و آنچه از چشم منتقدین دور می‌ماند؛ استراتژی انقلابی و تغییر کیفی از چشم‌اندازی انتزاعی تا مسیری مشخص؛ استراتژی نوین و جابجایی عمیق در ترکیب و آرایش طبقاتی و ایدئولوژیک ایران و جهان

جمهوری اسلامی به شکل تاکنونی‌اش دیگر نمی‌تواند ادامه داشته باشد. وضع موجود تغییر خواهد کرد و گذاری به وضعیتی نوین صورت خواهد گرفت. پرسش در وقوع یا عدم وقوع چنین گذاری نیست. پرسش در این است که چگونه گذاری صورت خواهد گرفت.

نگاهی به دو رویکرد اصلی در باب جنگ و ارزیابی از نتایج آن، نقش اسرائیل در جنگ و تمایز بین اهداف واقعی و اهداف اعلام شده آمریکا در جنگ، هدف نهایی طبقه حاکم در ایران برای قرار گرفتن در منظومه اقمار آمریکا و نتایج دیرپای آن برای ژئوپلیتیک منطقه‌ای و جهانی، نقش خیابان در تحول جاری

عمیق شدن همزمان و موازی شکاف سیاسی و شکاف طبقاتی در پاسخ به مسأله جنگ و تجدید سازمان اقتصاد، قدرت بازدارنده خیابان و حد و حدود آن، فشرده شدن صفوف ائتلاف تسلیم طلبان و اعلام جنگ به خیابان، شمشیر داموکلس وحدت و آشکار شدن نشانه های ناتوانی خیابان در پیشگیری از سازش بزرگ تاریخی و افزایش احتمال عملی ونزوئلایی شدن ایران، قدرت ارتجاع در ایجاد وحشت به مثابه اهرم نیرومند برای رقم زدن به وقایع و سرانجام: چه باید کرد؟

نگاهی دیگر به جنگ ایران از منظری تاریخی، نظام ایران در کنار کوبا به مثابه تنها نظامهای باقی مانده از دوران جنگ سرد و تجاوز امپریالیستی-صهیونیستی به مثابه آخرین حلقه از تجاوزات امپریالیستی برای محو آثار باقی مانده از قرن بیستم، عروج خیابان به مثابه مقاومت در برابر تهاجم ارتجاع برای بازگشت به گذشته، جنبش خیابان به مثابه بخش انتگره جنگ ضد‌امپریالیستی-ضد صهیونیستی، ظهور مؤلفه طبقاتی در خیابان، آرایش نوین نیروهای اجتماعی در خیابان به مثابه نطفه های انقلاب تراز نوین قرن بیست و یکم.

درباره خودویژگی جامعه ایران و تغییرات عمیق از یأس و ناامیدی تا سلحشوری و تا حس خیانت در کوتاهترین فاصله زمانی، شرکت توده‌های مردم به عنوان یک عامل فعال جنگ و مرزهای محو شده جبهه و پشت جبهه به مثابه تمایز جنگ کنونی با تمام جنگهای معاصر، دینامیسم جدال بین دیوانسالاری نظام و مردم کف خیابان به مثابه تعیین کننده ترین عامل رقم زننده به تحولات آینده.