این بورژوازی پست مدرنی بود که به یمن حمایتهای بیدریغ بیست و چند سالۀ حکومت عدل اسلامی و کار مفت کارگر از همۀ مواهب زندگی لوکس برخوردار بود و مدینۀ فاضلۀ خود را نیز نه در هاوانا و کاراکاس بلکه در لندن و تورونتو و لس آنجلس جستجو می کرد. طبقۀ متوسط ایرانی سلبریتی می خواست و نه رئیس جمهور ریشوی ایکپیری امام زمانی. فرقی هم نمی کرد که این رئیس جمهور چقدر می توانست جیب او را پر کند.
رادیکالترین اصلاح طلبان که تمام سرمایه سیاسی شان در به چالش کشیدن نهادهای انتصابی و در رأس آن شورای نگهبان بود، از هنگامی که زمزمه های ورود مجدد محمود به میدان سیاست سر داده شد، یکسره دست دعا به آسمان برداشتند تا بلکه همان شورای نگهبان مانع ورود وی به صحنه شود
وی آرزوی طبقه متوسط شیفتۀ غرب ایران را به عنوان تحلیل بیان می کند. این طبقۀ متوسط عاشق غرب است و بخش انتلکتوئل تر آن هم در غرب به ویژه عاشق اروپاست. همین کنش اجتماعی است که در سیاست ایران در دوران بیست سالۀ اخیر اصول رویکرد اصلاح طلبان و تکنوکراتهای دولتی به سیاست خارجی را رقم زده است و می زند. نمونه های آن کم نیست. از سلفی یادگاری با خانم موگرینی تا افتخار به بوئینگ خریداری شده توسط – و نه تولید شده در – ایران
اما این تنها جنبه از تغییرات ایدئولوژیک (که البته گری از آن تحت این عنوان نام نمی برد) در منطقه نیست. همانطور که با شکل گیری ائتلاف جنوبی ها روایت نزاع بین اعراب و اسرائیل از حیظ اعتبار می افتد با تشکل ائتلاف جنوبی ها به همراهی ترکیه در کنار ایران و عراق نیز روایت جنگ بین سنی و شیعه به پایان می رسد.
در حالی که ترامپ از یک سو تضمین می کند که رفتار سعودی ها و اسرائیلی ها خودسر قابل کنترل بماند، روسیه از سوی دیگر تضمین می کند که ایران و حزب الله از موقعیت تضعیف شدۀ آنان بهره برداری نکنند. امری که چهارچوب یک روند صلح پایدار در منطقه را خواهد ساخت
در عربستان چه میگذرد؟ انقلاب شاهزاده ها یا جنگ قدرت طایفه ها؟ تأثیر وقایع بر تحولات ژئوپلیتیک منطقه چه خواهد بود؟ مضمون تاریخی این تحول چیست؟
زیر چتر حمایت هوائی ناتو، اقلیم به گلخانه ای محفوظ برای پرورش انواع باکتری هائی بدل گردید که سرمایه داری گندیدۀ جهانی با خود به ارمغان آورده بود. کردستان عراق یکسره به بازار مکاره ای تبدیل شده بود که در آن انواع و اقسام اجناس بنجل سرمایه داری پسین معاصر به وفور یافت می شد. بیش و پیش از همه وجدان و شرف و آرمان بود که در این بازار چوب حراج می خورد.
ترامپ کلید توضیح شکاف در چپ است. ترامپ و در کنار آن شکل گیری جریاناتی مشابه درکشورهای متحد آمریکا به منزله به لرزه در آمدن زمین زیر پای لیبرال دموکراسی است. پایان چند دهه تسلط بی چون و چرای لیبرالیسم و نئولیبرال ها و حتی نئوکان هاست. چسبی که تمام اردوی لیبرالها، از چپ رادیکال و آنارشیست تا لیبرال کانتی را به هم متصل کرده بود، امروز وا رفته است
بازتاب اجتماعی جریان کمونیسم کارگری در میان جوانان دوران آقای گرایلو حاصل انطباق افقها و چشم اندازهای آن جریان با زندگی نسل جوانی بود که بر متن جهان پسا جنگ سردی و در بطن همان "پهنه ي تمام نشدنیِ تجزیه و تلاشیِ لاشه هاي سوسیالیسم" و بر ویرانه های سرکوب خونین دهه سیاه شصت، نکوهش خلق و توده را فرا گرفته بود و فردیت و آزادی بیقید و شرط فردی را اصل و اساس کمونیسم می دانست و به این نتیجه رسیده بود که "اساس سوسیالیسم انسان است".
بین دو مصاحبه 9 روز فاصله است. 9 روزی که پید را تکان داد. در میانۀ این 9 روز بود که مهم ترین دستاورد کردی منطقۀ خاورمیانه با زلزلۀ کرکوک دود شد و به هوا رفت
در رفراندم استقلال کردستان وضع کاملا تغییر کرد. مبلغ جایزه لاتاری آن بقدری اشتها آور بود که این بار ریسک در "خانه" ماندن جایز نبود. اگر در اعتراضات ۸۸ ح ک ک قصد "انقلاب سواری " داشت، خط رسمی در سال ۲۰۱۷ در کردستان به همان نتیجه رسید
بدون طرد همۀ مزدوران و خودفروختگانی که اکنون به کاسه های داغتر از آش کردایتی تبدیل شده اند و در ادبیات خویش بر طبل تسلیح توده ای و جنگ با "اسلام سیاسی" و "حشدالشعبی" می کوبند، صحبتی از تقویت و پیشبرد سیاست کمونیستی نمی تواند در میان باشد.
تندیس باشکوه چه گوارا، آن قاتل شروری که در "لا هیگوئرا"ی بولیوی به دست سربازان دمکراسی بدون محاکمه اعدام شد در همان دهکده نشان می دهد که فقط این قلم به دستان نیستند که بین "اعدام" و "اعدام" تفاوت قائلند. تودۀ مردم زحمتکش نیز به همان اندازه از قدرت تشخیص برخوردارند که فرق بین "اعدام" و "اعدام" را تشخیص دهند
سرانجام با عروج کومه له در کردستان، اکنون خلقی یافت شده بود که می توانست جای خالی خلق ترک را در جهان بینی و پراتیک چپ سوسیالیست پر کند. "بیژی کوردستان" و "کس نه له کورد موردوا، کورد زنده وا"، جای یاشاسین آذربایجان و حماسۀ کوراوغلی را می گرفت. اکنون این خلق کرد بود که در میان خلقهای برابر از موقعیتی برابرتر برخوردار شده بود
خیل روانشناسان و روانکاوان سراغ پروندۀ استیو پدوک خواهند رفت. اما چه چیز گویا تر از سودآوری شرکتهای مزبور در نتیجۀ این جنایت وضعیت بیمار جامعۀ آمریکا را به نمایش می گذارد؟ بیماری پدوک انعکاس روان پریشان جامعه ای بیمار است. جامعه ای که سعادت بخشی از آن به قیمت نکبت بخش بزرگتری از آن به دست می آید.
