سیاست رسمی جمهوری اسلامی انفعال در قبال تحولات ونزوئلا است. در برخی رسانه های جمهوری اسلامی آشکارا از این صحبت به میان می آید که سیاست جمهوری اسلامی نباید یکجانبه و متکی به یک دولت باشد. یعنی این که مادورو برود خیلی هم خوب است. 

آرزوی نهائی و قلبی این دار و دستۀ باند سیاهی که نام کمونیسم و کارگر را بر خود گذاشته است، چیزی نیست جز آنچه که ترامپ و بولتون واضح و روشن آنرا بیان میکنند: نابودی ونزوئلا، نیکاراگوئه و در نهایت کوبا. نابودی ویروس مبارزه برای عدالت اجتماعی و سوسیالیسم در آمریکای لاتین

در روزی که در بیش از 130 شهر دنیا، از لندن و نیویورک تا باکو و کلکته و بنگالور و تهران و تا مسکو و برلین و فرانکفورت، صف اعتراض به تعرض ارتجاع امپریالیستی – ضد کمونیستی به خیابان می آید، آنها به نام دفاع از طبقه کارگر ایران به پشت توده کارگران ونزوئلا، به پشت کوبای سوسیالیستی و به پشت طبقه کارگر جهانی خنجر می زنند.

می‌توان از طلیعه‌های یک دوره‌ی بحران فراگیر اجتماعی در مبارزه‌ی طبقاتی ایران سخن گفت. دوره‌ی بحرانی انقلابی که درنهایت -گرچه با فرازوفرودهایی گذرا- انقلاب اجتماعی را دیگربار در صدر دستورکار نیروهای انقلابی تاریخ قرار می‌دهد.

پس از این که آنارشیست هنرمند انتزاع ساز کارش را با تبدیل اقتصاد سرمایه داری به یک رابطه سلطه خالی از محتوا و یک طرفه به پایان رساند، حالا می تواند از عبارت "حاکمیت مردم" کلمۀ "حاکمیت" را صاف و ساده کنار بگذارد و به جای آن "درک"ی از دموکراسی به مثابه نظامی قرار دهد که چیزی جز دعوت از همه مردم برای شرکت در مهم ترین تصمیم گیری ها نیست.

 شاید این سعادت بزرگ نصیب ما شود که هم آخرین انقلاب چپگرای قرن بیستم را تجربه کرده باشیم و هم نخستین انقلاب حقیقی قرن تازه، قرن بیست و یکم، را. چنین انقلابی دیگر فقط یک انقلاب چپگرا نخواهد بود، انقلابی خواهد بود رادیکال. انقلابی اجتماعی.

اگرچه علی جوادی خوشش نمی آید اما اقتصاد سوسیالیستی یک اقتصاد مبتنی بر برنامه ریزی است و "دستوری" بودن هم بخشی از هر برنامه ریزی است. ابزار اعمال آن هم دیکتاتوری پرولتاریا است که توسط شوراهای مسلح کارگری باید برضد بازار آزاد و با در هم شکستن مقاومت مدافعان آن از قبیل علی جوادی اعمال شود

وقایع امروز ونزوئلا نیز در شمار وقایع بزرگند. گو این که نه در قیاس با اکتبر کبیر. در جهان پلشت امروز اما این وقایع در عین حال به مثابه کاتالیزاتوری عمل می کنند که رنگ واقعی افکار اجتماعی را با سرعتی غریب آشکار می سازند

آنچه این "اتحادیه" در برخورد به کودتای لیبرال فاشیستی ونزوئلا و تعرض یکپارچه بلوک مسلط امپریالیستی غرب به دولت بولیواری ونزوئلا انجام داد همه مرزهای تاکنونی را پشت سر گذاشته و چهره ضد کارگری و ضد کمونیستی آن را لخت و عریان به نمایش گذاشت. این "اتحادیه" بدون لحظه ای درنگ و همزمان با مایک پنس و جان بولتون و دونالد ترامپ تمام قد به دفاع از کودتای اراذل و اوباش ونزوئلا پرداخت

روایتی که در سوریه دخالت ایران را عامل آغاز جنگ معرفی می کند این بار در حقیقت دخالت روسیه را عامل اوجگیری بحران و انجام کودتا از سوی طرفداران دمکراسی معرفی می کند و نقش آمریکا را به عنوان نیروئی حمایتی و نجات بخش تفسیر می کند.

حقیقتا این عزم و اراده و این ایستادگی در خور شایسته ترین پیروزی ها بود. آنها یک ماه دست به اعتصاب زدند بی آن که از صندوقی برای تأمین مالی دوران اعتصاب و یا از امتیازات لوکسی همچون حقوق دوران اعتصاب برخوردار باشند. با این همه چیزی که آنها به دست آوردند به مراتب ناچیز تر از آن چیزی بود که از دست دادند. آنها نه تنها به هیچکدام از مطالبات اصلی خویش دست نیافتند، بلکه همچنین وحدت و اخوت خود را از دست دادند.

همه آنچه که چامسکی در مورد جامعه سرمایه داری، دمکراسی، امپریالیسم و رسانه ها می گوید نهایتا ماتریالهائی اند برای ارائه تصویری در جهت یک قضاوت منفی: دمکراسی بورژوایی، اقتصاد بازار سرمایه داری، سیاست خارجی، و مطبوعات آزاد آن چیزی که وانمود می کنند نیستند. آنها تجسم آزادی نیستند.

وقتی که دمکراسی بورژوائی در دفاع از آزادی بیان  پوست میاندازد.

تنها آموزش همه جانبه و یکسان برای همه، میتواند تمام آحاد جامعه را برای بدست گرفتن کل امور مربوط به تولید و هدایت جامعه آماده سازد.

رفقا، جنبش کارگری از این نوع اپورتونیسم ضربات هولناکی خورده است. منصور اسانلو تجسم بارز این اپورتونیسم قسم به قرآن و قانون اساسی بود و هم او امروز در صف ارتجاع امپریالیستی مخالف جمهوری اسلامی جا خوش کرده است. به قانون و قرآن قسم نخورید، پایبندی خودتان را به چیزی اعلام نکنید که هم ارتجاعی است و هم شما حقیقتا به آن پایبند نیستید.