گرایلو اگر از منصور حکمت برائت نمی جست الآن یک چپ پرو غربی بیشتر نبود که برای دولت سکولار له له می زد. مثل خود آنها که حالا باید جلو سکولار های "مهستان" برای پذیرفته شدن دم تکان بدهند تا بلکه چیزی هم نصیبشان شود. تمام هنرشان در نقد "دولت بورژوائی" به این رسیده است که "دولت بورژوائی" نقدا موجود جمهوری اسلامی را بکوبند تا بلکه در "دولت بورژوائی" آینده جمع سکولار های مهستان جائی داشته باشند.
بیش از دو دهه کار گفتمان سازی توسط تحصیلکردگان طبقه متوسط و اصلاح طلبانی که بخش بزرگی از آن ها از درون همین حاکمیت بیرون آمده اند، آنچنان بر افکار احاد جامعه و ایضا طبقات پایین سایه افکنده که امکان شکل گیری و طرح مطالبات پایه ای تر توسط طبقه کارگر را مسدود کرده است
حقیقتا تأسف انگیز است که برخی از دست اندر کاران کارگری نیزشعارهائی بورژوائی مثل" بازاری با شرف، حمایت حمایت" را تکرار میکنند. جنبش کارگری ای که بجای طرح چشم انداز طبقاتی خود برای جامعه از هر گونه جنبش موجود با هر شعاری و به صرف ضد رژیمی بودن آن دفاع کند، نه مدافع منافع دراز مدت طبقۀ کارگر بوده، بلکه دیر یا زود به پادویی خورده بورژوازی و بورژوازی خواهد افتاد
ما به هیچ وجه آنچنان که یک فاتح بر ملتی بیگانه مسلط می شود بر طبیعت تسلط نداریم. مثل کسی که بیرون از طبیعت ایستاده باشد. بلکه ما با گوشت و خون و مغزمان به آن تعلق داریم و درست در میان آن قرار گرفته ایم
رهبر چند روزی است که ساکت است. کمی عجیب است اما رهبر ترجیح داده است فعلا میدان حماسی جنگ روانی با ترامپ را به شیخ حسن کلید دار واگذار کند
آزادی مطبوعات در تمام جهان، آنجا که کاپیتالیستها هستند، به معنی آزادی خریدن مطبوعات، خریدن نویسندگان، رشوه دادن و خرید و جعل "افکار عمومی" برای منافع بورژوازی است. واقعیت این است. هیچ کس قادر به انکار این نیست.
خدا را شکر که دمکراسی بازار آزادی پیروز شد، دیوار برلین فروریخت و اتحاد جماهیر شوروی فرو پاشید و بشریت نه تنها دیگر شاهد چنین جنایاتی بر علیه افراد سخت کوشی از قبیل مهندس کورتلف نیست، بلکه آنانی را مجازات می کند که دست به چنان جنایتهائی می زدند.
تا زمانی که روسیه وجود دارد دمکراتها دیگر پیروز نخواهند شد
حتی اگر پوتین نه استراتژی می فهمید و نه تاکتیک؛ حتی اگر او هم سیاست را به بیزنس تقلیل می داد، باز هم نمی توانست متحد استراتژیک خود را به ثمن بخس بفروشد. نه، پوتین ایران را نفروخت به این دلیل باز هم خیلی ساده که ضرر می کرد. آن هم سنگین.
اکنون آمریکا تنها پس از چند دهه سیادت مطلق جهانی در مقابل دوراهی سرنوشت ساز خویش قرار می گرفت. یا باید همچنان بر آن سیادت پا می فشرد و به جنگ واقعیتی می رفت که از آن تواناتر بود، جنگی محتوم به شکست؛ و یا باید عقب نشینی بزرگ از رؤیاهای قرن آمریکائی و پاکس آمریکن به این واقعیت ساده را تدارک می دید که جهان فقط یک "کدخدا" ندارد. آمریکا به هیلاری کلینتون ظاهرا عاقل اما واقعا جنون آمیز نه گفت و با ترامپ ظاهرا دیوانه اما در حقیقت واقع بین، پاسخ دوم را برگزید. به جهان چند قطبی خوش آمدید.
قضیه از آن مبتذلتر میشود وقتی که ما برای تعریف کارگر از تعریف بورژوائی رابطۀ "ارائۀ واحد معینی از جنس یا خدمات در زمان معین" در"مقابل دستمزد" معین استفاده کنیم. بطورمثال آدمکشان حرفه ای در آمریکا در زمان اشغال امریکا از دست سرخ پوستان، در مقابل هر تعداد پوست کله ای که از سرخپوستان زنده میکندند، مبلغ معینی دریافت میکردند. مبلغ پوست سر مردگان کمتر بود.
این درست است که در میان طبقۀ متوسط افراد بسیار زیادی جمهوری خواه و حتی کمونیست وجود دارند و جوانان بسیار زیادی هستند که در صورت بروز وقوع قیامی عمومی در جنبش اقدامات بسیار مفیدی انجام خواهند داد. اما این آدمها "بورژوا"، سودجو و از لحاظ شغلی کارخانه دار هستند
اسناد کنفرانس اول "تدارک کمونیستی - جنبش سازمانیابی حزب پرولتاریا"، به انضمام چند سند از کنفرانس مؤسس
برای بورژوازی ایران هیچ امکانی برای توسعه وجود ندارد جز آن که دروازه های بزرگ به روی او باز شوند. یا قرار گرفتن در اردوی بورژوازی ترانس آتلانتیک، تنش زدایی، اصلاح رفتار منطقه ای و قرار گرفتن در زیر چتر کدخدای جهان و یا ائتلاف با رقبای آمریکا، ایجاد بلوک مستقل خود، تسخیر بازارها، ایجاد شبکه نظامی و شبه نظامی خود در خاورمیانه و بیرون راندن رقبای غربی از حوزه نفوذ و منافع جمهوری اسلامی در منطقه
کمونیسم جنبشی برای ایده های انتزاعی و زیبا نیست. این جنبشی است در حال شدن. جنبشی است برای ایجاد تغییر واقعی در جهان و این تغییر واقعی در جهان می تواند و باید در دستور کار هر کارگر شاغل و بیکاری قرار بگیرد. همۀ الزامات چنین تغییراتی در جهان حاضر به وفور آماده اند
