نگاهی به دو رویکرد اصلی در باب جنگ و ارزیابی از نتایج آن، نقش اسرائیل در جنگ و تمایز بین اهداف واقعی و اهداف اعلام شده آمریکا در جنگ، هدف نهایی طبقه حاکم در ایران برای قرار گرفتن در منظومه اقمار آمریکا و نتایج دیرپای آن برای ژئوپلیتیک منطقه‌ای و جهانی، نقش خیابان در تحول جاری
به همان اندازه که نیروی انبوه شما سرمایه‌ای گرانبها برای ساخت آینده‌ای سعادتمند است، به همان اندازه توطئه‌گری حقیرانه مقامات رسمی باری است سنگین بر شانه‌های جامعه که فقط درخور دفع و طرد است. چند ماه گذشته اما نشان داد که عزم و اراده به تنهایی برای مقابله با تهاجم دوجانبه دشمن بیرونی و توطئه‌گران درونی کافی نیست؛ نشان داد که توده کف خیابان به ابزارهایی بیش از شور مبارزاتی نیازمند است؛ نشان داد که رهبران خیابان توان مقابله مؤثر با دولتمردان توطئه‌گر و باندباز را نداشتند؛ و سرانجام نشان داد که تنها مطالبه‌گری برای دستیابی به موفقیت کافی نیست. یک جنبش نیرومند برای موفق شدن نیاز به اعمال قدرت نیز دارد.
عمیق شدن همزمان و موازی شکاف سیاسی و شکاف طبقاتی در پاسخ به مسأله جنگ و تجدید سازمان اقتصاد، قدرت بازدارنده خیابان و حد و حدود آن، فشرده شدن صفوف ائتلاف تسلیم طلبان و اعلام جنگ به خیابان، شمشیر داموکلس وحدت و آشکار شدن نشانه های ناتوانی خیابان در پیشگیری از سازش بزرگ تاریخی و افزایش احتمال عملی ونزوئلایی شدن ایران، قدرت ارتجاع در ایجاد وحشت به مثابه اهرم نیرومند برای رقم زدن به وقایع و سرانجام: چه باید کرد؟
نگاهی دیگر به جنگ ایران از منظری تاریخی، نظام ایران در کنار کوبا به مثابه تنها نظامهای باقی مانده از دوران جنگ سرد و تجاوز امپریالیستی-صهیونیستی به مثابه آخرین حلقه از تجاوزات امپریالیستی برای محو آثار باقی مانده از قرن بیستم، عروج خیابان به مثابه مقاومت در برابر تهاجم ارتجاع برای بازگشت به گذشته، جنبش خیابان به مثابه بخش انتگره جنگ ضد‌امپریالیستی-ضد صهیونیستی، ظهور مؤلفه طبقاتی در خیابان، آرایش نوین نیروهای اجتماعی در خیابان به مثابه نطفه های انقلاب تراز نوین قرن بیست و یکم.
برای بخشی از مردم در خیابان که مخالف اصل مذاکرات هستند طبیعی است که پیشنهاد تبدیل پلاکاردهای معترضانِ به مذاکرات، به ابزار چانه زنی تیم مذاکره کننده نمی‌تواند هم تحمل شود. و نمی‌تواند این پرسش را نیز به میان نکشد که چطور می شود وحید اشتری که برای لحظاتی هر چند کوتاه، سنگین وزنی چون قالیباف را در گوشه رینگ انداخت و تعادلش را به هم ریخت، حالا و بعد از جنگ و خصوصا بعد از "آتش بس" با گارد باز مقابلش ایستاده است؟
طنین شعارهای چند روز اخیر همچون "مفسد (کودتاگر) اقتصادی اعدام باید گردد"، "مرگ بر گرانی بی ترمز" و "نه به اقتصاد لیبرالی"، نشان می دهد که خیابان وارد فاز نوین مبارزاتی شده است؛ همزمان که علیه ایلغار آمریکایی-اسرائیلی مقاومت می کند، اعتراض به وضعیت معیشتی هم نضج می گیرد. محرز است که برخلاف تمامی خیزش های برحق معیشتی ۹۶ و ۹۸ و ...برخلاف آنارشیسم جنسی ززآی نسل زد و معرکه ی خونین ۱۸ و ۱۹ دی که می رفت تا برای همیشه بنیان‌های جامعه را منهدم کند، این بار سازوکار دفاعی جامعه فعال شده، روح ۵۷ را احضار کرده است تا علیه زوال اجتماعی بایستد
درد اعدام ساسان فقط در نابودی زندگی یک جوان نیست، در نابودی فرصتی است که از نسل بی چشم‌انداز جامعه سلب شده است و نظام حاکم مستقیماً و بی کم و کاست مسئول آن است...از زمانی که با جنبش سبز بخشی از الیگارشی صاحبان ثروت درون نظام در مقام اپوزیسیون و در همکاری با دول امپریالیستی برای کسب امتیاز از نظام به خرابکاری در امور و حتی همکاری مستقیم با سرویسهای امنیتی دول امپریالیستی دست زدند، سیاست نظام همواره بر حفظ وحدت در میان «نخبگان» و در مقابل سرکوب پیاده‌نظامی اتکا داشت که توسط همان «نخبگان» به جنگ خیابانی با نیروهای انتظامی ارسال می‌شد.
اکنون طبقه حاکمه کشور ضد حمله خود به شما را آغاز کرده است. ضد حمله‌ای که تخریب این همبستگی باشکوه را هدف قرار داده است. یک سر این ضدحمله تحقیر آشکار توسط سران نظام در بند و بست‌ها و مذاکرات پشت پرده و دیپلماسی مخفی و پنهان از چشم توده هایی است، که بار جنگ را بر دوش کشیدند. سر دیگر آن تعرض گسترده طبقه حاکمه برای تحکیم مجدد سلطه کور سرمایه بر زندگی و آینده شما توده‌های کار و زحمت. اگر تا پیش از این جنگ خانمان برانداز این سلطه امری طبیعی جلوه‌گر می‌شد، جنگ نشان داد که آنچه جامعه را حفظ می‌کند اتفاقاً از کار انداختن قوانین آن سلطه است.
ایران فعلا صبر می‌کند تا هر وقت آنها صلاح دانستند دوباره به او حمله کنند. بعد جواب می‌دهد و منتظر می‌ماند که طرف هر وقت صلاح دانست برای آتش‌بس فشار بیاورد جمهوری اسلامی نمی‌خواهد بجنگد، و این دشمن است که با آگاهی از این ضعف، او با سیاست شل کن، سفت کن، به جنگ و آتش‌بس می‌کشاند. به همین دلیل هم بود که بعد از حمله اسرائیل به لبنان، ایران جوابی نداد. چون از دید سیاستمداران ایران، بعد از اعلام آتش‌بس، هنوز از سوی آمریکا و اسرائیل به ایران حمله نشده بود.
چرا و چگونه طبقه حاکمه در ایران پس از غزه اکنون لبنان را نیز دیپلماتیزه می‌کند. و چرا خیابان تنها نیروی پیشرویی است که می‌تواند راه را برای آینده باز کند.
