بیانیه

بدون شوک تراپی این طبقه فاسد مزدوران موساد و سرویسهای جاسوسی غربی امکان برپا کردن آتش خونین دی‌ماه را پبدا نمی‌کردند و تفاله پهلوی هم قادر نمی‌شد به کمک دستگاه رسانه‌ای صهیونیستی مشروعیت لازم برای تجاوز نظامی به ایران را در اختیار جنایتکاران واشینگتن و تل‌آویو قرار دهد. در قتل دختران بی‌گناه مدرسه میناب و در نابودی زیرساختهای جامعه، سهم امثال روحانی و ظریف و هم‌پالکی‌هایشان در ماشین دولتی و نظام اقتصادی چندان کمتر از نقش دستان به خون آغشته ترامپ و نتانیاهو و تفاله پهلوی نیست.

صورت مسأله روشن است. این یک جنگ وجودی است که در یک سر آن جامعه‌ای به دفاع از حیات خویش برخاسته است. با تمام عناصر خوب و بدی که اجزای مختلف آن را تشکیل می‌دهند. در این جامعه اکنون معیار قضاوت هیچ نیست جز رویکرد به جنگ. جنگی که حتی مهر خود را بر مبارزه طبقاتی نیز خواهد کوبید. از یک سو هم وسعت و دامنه عمل کارگران را محدود خواهد کرد و هم از سوی دیگر با عقب راندن نیروهای اهریمنی مدافع نظم سرمایه سالار غرب بخش قابل توجهی از قدرت تخریبی طبقه حاکم علیه طبقات محروم جامعه را از بین خواهد برد.

اینجاست که باید پا به میدان گذاشت و با شکل‌دادن جریان‌ها و تشکل‌های ضدفاشیستی در برابر این صهیون‌- فاشیست‌ها ایستادگی ‏کرد. دم زدن از حق آزادی بیان برای دشمنان بشریت، یعنی چراغ سبز دادن به ناوهای جنگی آمریکایی. عوعوی این سگان ‏زنجیری امپریالیسم، دعوتنامه‌ای است برای بمب‌ها و اف ۳۵های ناتو. اکنون لحظه‌ی انتخاب است، دیگر نقد و افشا و تحلیل این ‏آکسیون فاشیستی در نشریه دانشجویی کفایت نمی‌کند. یا با تمام قدرت در برابر فاشیسم قرن حاضر می‌ایستیم، یا تاریخ تاریک‌ترین ‏صفحات خود را برایمان ورق خواهد زد.‏

 

رفقای کارگر،

در ماه‌های اخیر شاهد بودیم که چگونه اعتراضات گسترده‌ی کارگران پیمانکاری‌ها و کارگران عسلویه و پارس جنوبی با بی‌اعتنایی کامل از سوی دولت و کارفرمایان روبرو شده است. در مقابل، همگان شاهد بودند که چگونه دولت با اولین تحرکات بازاریان در اوایل دی‌ماه به صرافت جلب نظر آنان افتاده و به سرعت اقداماتی را برای پاسخگویی به مطالبات آنان در دستور کار خود گذاشت. این روالی است که تا به امروز، مستقل از این که چه دولتی زمام امور را در دست داشته باشد، نسبت به طبقه کارگر اعمال شده است. به این ترتیب حاکمیت عامدانه و آگاهانه منکوب کردن طبقه کارگر و بی‌توجهیِ مطلق به خواسته‌های آنان را در پیش گرفته است در حالی که برای جلب نظرِ نه فقط کارفرمایان رانت‌خوار بلکه همچنین انواع مفت‌خورهای بی‌خاصیت اما پُرمدعای جامعه مداوما در حال باج دادن به آنان بوده است. همین روال شرم‌آور است که سفله‌ترین عناصر جامعه را بر شریفترین آنان حاکم کرده است. همین روال ضدکارگری است که به پایمال شدن ارزش‌های انسانی در جامعه و در مقابل به اشاعه گسترده انحطاط انجامیده است.

اکنون زمان تجدید تعریف تضادها از طریق در هم شکستن رابطه و برقراری توازنی بکلی نو فرا رسیده است. راز قهر عریان و خشونت آشکار دوران ما در این واقعیت پایه‌ای نهفته است. این است که لیبرالیسم را به لیبرال-فاشیسم، لیبرتارین را به فاشیست عریان و محافظه کار را به فاشیست مذهبی تبدیل می‌کند. این است که میراث داران هیتلر و پینوشه را در آمریکای لاتین به قدرت می‌رساند و عاشقان سینه چاک آنان را در ایران به عربده کشی مستانه می کشاند.

واقعه سیدنی بیش از هر چیز اعلام این واقعیت بود که مسئله فلسطین به عنوان معضلی گرهی در آرایش نظم آینده جهان به‌سادگی به دست فراموشی سپرده نخواهد شد. هجمه رسانه ای «ضدتروریستی» دقیقاً برای دفن کردن همین مسئله است. هجمه ای که قربانی را به جای عامل جنایت بر صندلی اتهام نشانده و راه را برای جنایات بزرگتر باز می‌کند. علیه این هجمه بایستیم.

این که چنین کشوری با امکانات و توانائی های گسترده اش در موقعیت کنونی در مقابل یک واحد جعلی فاقد کمترین عمق و ریشه، اینچنین آسیب‌پذیر شده است نتیجه طبیعی کارکرد طبقاتیِ دولتِ صاحبانِ سرمایه و در راستای منافع آنان است. دولتی متکی بر ابزارهای رسانه ای گسترده برای تحمیق توده های مردم و بر دستگاه اداری و نظامی برای سرکوب جنبشهای مطالباتی و متکی بر دیپلماسی مخفی بند و بست و ساخت و پاخت با «جامعه جهانی» غارتگران و چپاولگران امپریالیستی و «همسایگان»‌ تا مغز استخوان ارتجاعی و سر سپرده.

پایان وضعیت کنونی تنها می‌تواند به انهدام جامعه منجر شود. وضعیتی که تنها دو گزینه در آن قابل تصور است. یا این قدرت دوگانه‌ی درون حاکمیت همچنان پابرجا باقی می‌ماند که معنای آن تداوم بن‌بست کنونی، محو کامل اقتدار حکمرانی، افزایش قدرت نیروهای واگرا در جامعه و سرانجام انهدام جامعه خواهد بود و یا جریانِ هژمونِ درون طبقه‌ی حاکمه، جریان ترانس آتلانتیک، با تمام اهرمهای اقتصادی، اداری و ایدئولوژیکش این جنگ فرسایشیِ دیرینه‌‌ی درون حاکمیت را به طور قطعی به نفع خود خاتمه خواهد داد و با حذف یا مقهور نمودن جریان مقابل تماماً به تحقق سیاست‌های خویش موفق خواهد شد. نتیجه این تحول نیز انهدام جامعه خواهد بود، با این تفاوت که در چنین حالتی انهدام با مشارکت جریان حاکم واقع خواهد شد.

برای طبقه کارگر ایران و برای منطقه، پیروزی بلوک متحد امپریالیستی و فاشیستی-صهیونیستی وخیم ترین نتایج را به بار خواهد آورد. نخستین و مهم ترین امری که امروز در مقابل هر کارگر و هر کمونیست و هر انسان شرافتمندی قرار دارد ممانعت از تحقق این کابوس است. برای ما، برای کارگران و کمونیستها، این در درجه اول به معنای مقابله با همه و هر گونه تلاشی است که برای تطهیر فاشیسم صهیونیستی یا برای یکی جلوه دادن ایران و اسرائیل و منفعل کردن جامعه با پرچم دروغین صلح طلبی به عمل می آید.

در تمام سالهایی که چپ رادیکال در برخورد به مسئله فلسطین با زیر پا گذاشتن ارزشهای انقلابی پیشین خویش حمایت از جنبش خلق فلسطین و مبارزه علیه فاشیسم صهیونیستی را تحت الشعاع حمله به حماس و هیولای «اسلام سیاسی» قرار می‌داد و حتی نه چندان به ندرت در مواردی در کنار اسرائیل قرار می گرفت، ما در مبارزه خویش برای امر فلسطین هیچ‌گاه لبه تیز حمله خود را از فاشیسم صهیونیستی به سوی دیگر برنگرداندیم و تحت لوای انتقاد از حماس و جهاد اسلامی به سفیدشویی نسل کشی صهیونیستی دست نزدیم.