کردایتی

مروری گذرا بر اقدامات احزاب مسلح اپوزیسیون کردی در همین چند ماهه­‌ی اخیر، حقیقتی را برملا خواهد نمود که اتفاقا در وابستگی کامل با پرسش مطرح شده قرار دارد. از تشکیل ائتلاف پنجگانه بین احزاب کومله، دمکرات، پژاک، پاک و خبات در کنار تمام اختلافات بنیادین که با هم داشتند و دارند برای بازی در جناح امپریالیسم-صهیونیسم و در مقابل ایران، تا ناتوانی در برآوردن خواسته‌های آمریکا و متحدانش و ناکامی بعد آن، تا شکل‌گیری دور جدیدی از اقدامات تروریستی و خشونت‌آمیز در شهرها و روستاهای کردستان و حتی در مواردی گرفتن باج و اخاذی از اهالی یک روستا همگی در بستری از سرخوردگی این احزاب بوقوع پیوست و از سر ضعف این نیروها در عدم توانایی بسیج عمومی جامعه واقع گردید.

انحلال قوای دمکراتیک سوریه علاوه بر تمام اینها یکبار دیگر شاهدی بود بر این مدعا که سرنوشت مینی­‌دولتها و شبه‌دولتهای مستقل کوچک در نظم سرمایه داری کنونی که بحران انباشت سرمایه آن را به جنگهای خونینی کشانده است، به اراده و میل ارباب وابسته است. ارباب امپریالیستی اگر بخواهد مینی‌دولت شکل می‌گیرد و به ساز ارباب می‌رقصد و اگر نخواهد یا اصلاً شکل نمی‌گیرد و یا حتی پس از شکل گرفتن به اشاره‌ای از صحنه محو خواهد شد. هر چقدر هم در ظاهر "مترقی" به نظر برسد.

احزاب کرد که در سال های اولیه انقلاب عملی کردن تز حق تعیین سرنوشت را در ضدیت با امپریالیسم فهم می کردند، پس از تثبیت ج.ا و بالا رفتن پرچم استکبارستیزی، بر گسل ج.ا با غرب مانور دادند. دمکرات و کومه له که زمانی به اتکای حمایت توده ای خواهان خودمختاری بودند اکنون می خواهند با حمایت آمریکا، اسرائیل و شیخ های منطقه آرمان خود را عملی کنند. گریلاهای pkk اگر زمانی دوشادوش سازمان آزادی بخش فلسطین در جنوب لبنان علیه اسرائیل می جنگیدند اکنون به یاری هواپیماهای ناتو در روژآوا در صدد اجرای پروژه ی کنفدرالیسم دمکراتیک اند.