انتشار دو نوشته تقریباً همزمان با هم پایان دوره ای از تفوق ایدئولوژیک چپ خرده بورژوائی بر جنبش کارگری را به نمایش گذاشت. هر دو این نوشتهها از جانب کسانی انتشار یافتهاند که در ضدیت با ایجاد سندیکا ها در سالهای گذشته نقش محرک اصلی در درون چپ را ایفا می کردند. و هر دو این نوشتهها به شکست خود اذعان دارند. هر یک به گونه ای.
آقای امیر پیام مناسبت انتشار یادداشت من تحت عنوان «تبریکی دیر هنگام و پاسخی به مدعیان» را بهانه مناسبی برای حمله به من تشخیص داده است. ایشان ظاهراً از این برآشفته است که من در نوشتهام کمیته هماهنگی را به ناروا مورد انتقاد قرار دادهام و علاوه بر آن به برخی از به زعم ایشان فعالان جنبش کارگری نیز اهانت کرده ام. ایشان نتیجه گرفتهاند که آنچه من امروز دنبال میکنم همان سیاستی است که قبلاً از جانب کسان دیگری دنبال میشده است. نوشته ایشان پاسخی هر چند کوتاه را لازم می کند.
دومین سالگرد تشکیل سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه را به این سندیکا و به همه کارگران نیشکر هفت تپه تبریک می گویم. این تبریکی است دیرهنگام ولی لازم. قصد ارسال چنین پیام تبریکی را نداشتم. برای مائی که با تأسف در خارج از کشور به سر میبریم و در کنار این دوستان نیستیم، مائی که تنها میتوانیم در شادیهای این دوستان شریک باشیم و نه در تلخی های آنان، حق این بود که منتظر می ماندیم و پیامهای تبریک دیگرانی را میخواندیم که داعیه سازماندهی تشکلهای کارگری در ایران را دارند.
پیشبینی این که پیرو جنبش دست راستی سبز فضای سیاست و ایدئولوژی در جامعه ایران به راست خواهد چرخید، چندان دشوار نبود. این را ما از همان روزهایی که سبز خیابانها را به اشغال خود درآورده بود گفتیم. این چرخش به راست را امروز در همه جنبشهای اجتماعی میتوان مشاهده کرد. از شاخههای مختلف سبزمذهبی و سکولار گرفته تا روشنفکر لائیک و دمکرات و از جنبش های زنان گرفته تا جنبشهای دانشجوئی، از راست گرفته تا چپ. مؤلفه های مبارزه طبقاتی در ایران یک خیز بزرگ به سمت راست برداشته است.
مقدمه
دوم خرداد 1376 و جنبشی که به همین نام شناخته شد یکی از وقایع مهم در تاریخ معاصر ایران است که بدون بررسی و بازشناسی ابعادش بسیاری از وقایع سیاسی پس از آن، بویژه جنبش پسا انتخاباتی سال 88، قابل درک نیستند. با بررسی نظرات بسیاری از فعالین سیاسی و به خصوص فعالین چپ در می یابیم که هاله ای از ابهام هنوز بر فهم تحولات آن دوره سنگینی می کند. جنبش دوم خرداد چه بود، چرا بوجود آمد، چه تاثیراتی برجای گذاشت و به کجا انجامید؟ این سوالات و سوالاتی مشابه هنوز در یک بررسی علمی و جامعه شناختی پاسخ نگرفته اند و در گرد و غبار یک جدل ژورنالیستی، سیاسی و ایدئولوژیک مدفون شده اند.
"در مقابل يك صفحه كمونيستى در اينترنت صدها صفحه بورژوايى قد علم خواهند كرد، در مقابل يك نشريه كمونيستى دهها و صدها نشريه ريز و درشت بورژوايى، در مقابل يك نويسنده و سخنور كمونيست صدها و هزاران چهره بورژوا. اين كاركرد مكانيسمهاى موجود اجتماعى در جامعه اى است كه از پيش بر مبناى نابرابرى بين شركت كنندگان در مبارزه طبقاتى بنا شده است. ...
سمینار بررسی بحران جهانی - جلسه دوم: نظریه بحران مارکس - بخش تکمیلی (18 آوریل 2009)
سمینار بررسی بحران جهانی - جلسه اول: نظریه بحران مارکس (11 آوریل 2009)
سخنرانی، گفتگو و پرسش و پاسخ درباره نئو توده ایسم
مصاحبه رادیو برابری با جعفر عظیم زاده درزمینه انتشار منشور مطالبات حداقلی کارگران به مناسبت 31 مین سالگرد انقلاب بهمن
خوب بود که این بار سوار پیکان شده بودی. توصیه میکنم بار دیگر سوار اتوبوس واحد شوی. پایینتر خواهم گفت چرا.
نامه ات حاوی خیلی حرفهاست که نمیشود به همهاش پرداخت. به بخشی از آنها خواهم پرداخت. نه مثل تو که از پاسخ قبلی من سؤال درآوردی که در مقابل سؤال من قرار بدهی. این بار هم نامه ات و پاسخ خودم را علنی خواهم کرد. اما این بار آخری است که این کار را می کنم.
فایل صوتی
استراتژی کمونیستی، جنبش کارگری و چپ جامعه
بحثی درباره تقابل هژمونیک و چشم انداز مبارزه کمونیستی
توضیح: یادداشت حاضر پاسخی است به نامه یک دوستدار منصور حکمت که از طریق سایت امید به دستم رسیده است و ضمیمه مطلب حاضر است. توضیح این که پاراگرافهای اول متن که من آنرا بولد کردهام از منصور حکمت نقل شدهاند که در جریان مباحث درونی حزب کمونیست کارگری در آوریل سال 1998 در نقد نظرات من نوشته بود.
برای زندانیان سیاسی که شکار یک نظام کهنهٔ بودند، ما نه در آرزوی عفو بودیم و نه در پی بخشش و بزرگواری. ما حق آزادی و ابراز وجود و انقلاب را برای صدها انسان شجاع و وفاداری (معتقد) طلب کردیم که در زندانها و بازداشتگاهها (قلعه ها) فریاد و ضجّه برمی کشند زیرا که تحت دیکتاتوری مجرمان امپریالیست سابق، از برای مردم، صلح و سوسیالیسم جنگیده بودند.
دور جدید مباحثه پیرامون لنین و لنینیسم را که با درج مقالهای در سایت وابسته به حزب کمونیست کارگری آغاز شده است، باید سر آغاز تحولی دانست که پایان رسمی چپ 57 ای را رقم خواهد زد. چپی که امروز در فراکسیونهای مختلف حزبی و با عناوین متعدد ادامه حیات میدهد، از نظر تاریخی البته ادامه چپ 57 است، مشخصات اصلی سیاسی و ایدئولوژیک آن اما تنها در سطح ظاهر به چپ انقلابی دهه پنجاه شباهت دارد.
