هنگامی که دو روز پس از مرگ وی وارد منزلش شدم، در همسر و فرزندان عزیزش جمعی از پا افتاده ندیدم. برعکس، جمعی را دیدم که مقاوم بود و محکم. دانستم که عمر در مرگ خویش نیز کاری را که باید می کرد انجام داده بود. او پیکر مخوف مرگ را در هم شکسته بود. از آن جریانی طبیعی ساخته بود که انسان را نیز گریزی از آن نیست.
یک الاغ سر جای خودش میخکوب می ایستد، موقعیت را می سنجد و تحلیل می کند. بعضی وقتها به آنچه میگویند گوش نمی کند و کار دیگری انجام میدهد. قاطعیت و صراحت می خواهد. او هم تمام خواص یک همکار زیر دست خوب را دارد و هم همکاری را که شبها باعث بیخوابی رئیسش می شود. اینجا می توان خیلی چیزها یاد گرفت.
واقعیت اینکه شفیق تمام مبارزات برای آزادی را با توجه به " رهبران این مبارزات" ارزیابی می نماید. برای او مهم نیست که جنبش اشغال بسیاری از جوانان در آمریکا را به صحنه مبارزه کشانید و ارگانهای اصلی سرمایه داری را بزیر سوال کشید. چون این مبارزات به خواستهای مورد نظر او جواب نداده، لذا جنبشی است با رهبری خرده بورژوایی.
رقابت روزافزون بین بلوکهای اقتصادی رقیب جهانی، رقابت بین قطبهای اقتصادی درون خود بلوکها، تخریب ظرفیت تولیدی کل اقتصادهای ملی و جنگها برای تقسیم و تجدید تقسیم بازارها از آن زمان به بعد هر چه بیشتر چهره جهان معاصر را رقم می زنند. درک تحولات کنونی در عرصۀ سیاست جهانی بدون درک ریشه های بحران سال 2008 غیر ممکن است. با آن بحران اقتصاد سرمایه داری وارد دوران جدیدی شده است.
کسی که در پژاک انعکاس ستم ملی را می بیند و نه دلارها و یوروهای غرب را، کسی که در جیش العدل و جنبش عربی آزادیبخش الاحواز ردپای ستم مضاعف ملی مذهبی را جستجو می کند و نه پترودلارهای شیوخ عرب را، در حال تدارک خویش برای وارد شدن به ائتلاف با همین نیروهاست و نه در حال مبارزه با آنان.
همزمانی ظهور جیش العدل با نرمش قهرمانانه رژیم نیز امری نیست که بر کسی پوشیده باشد. در کردستان نیز تشنجهای نظامی در همین دورۀ سه ماهه در حال افزایش بوده است. این نیز معلوم است که جمهوری اسلامی انتقام خویش را از ضعیفترین حلقه ها آغاز کرده است. همۀ کسانی که با آمدن روحانی در انتظار گشایش در فضای سیاسی ایران بودند، اکنون باید خود را برای مقابله با وضعیتی به مراتب خطرناک تر و مهلک تر آماده کنند
چنین نظریه هایی عملا نقش جنبش کارگری را به سطح عمله و پادو سرمایه داری تقلیل می دهد. مدافعان سرمایه داری صنعتی فراموش می کنند که سرمایه داری یک کلیت واحد با کارکردهای مختلفی از سمت واحدهای صنعتی با واحد تجارت میباشد.بعبارت دیگر، هر گونه تقویت بخش صنعتی اقتصاد هم موجبات تقویت بخش دیگر آن یعنی تجارت می گردد
اما اگر ساختار دولت انقلابی تنها می تواند ساختاری باشد که در آن طبقۀ کارگر متشکل سرنوشت دولت و جامعه را تعیین می کند، ایجاد چنین ساختاری نیز به همان اندازه اهمیت دارد که تدارک برای کسب قدرت سیاسی. این ساختاری نیست که یکباره و همراه با انقلاب شکل بگیرد. برعکس، این ساختاری است که پیش از انقلاب و در جریان تدارک انقلاب باید شکل گرفته باشد. تصور این که طبقۀ کارگری غیر متشکل بتواند صرفا همراه با انقلاب در دولت متشکل شود، تصوری غیر ممکن است.
پیروزی وحشت انگیز خانم مرکل اروپا را باز هم بیشتر به سمت راست خواهد راند. اما این راست چیزی جز سرمایه داری ناب و بدون حشو زوائد نیست. پاسخ به این تحول نه اتخاذ سیاست چپ، آنگونه که سیریزا در یونان دنبال می کند، بلکه در نقد رادیکال پایه های این تحول است. زمان زمان انتقاد کمونیستی است و نه سیاست چپ.
اجازه ندارید به نام چپ مصاحبه بگیرید و آن را به راست بفروشید. اجازه ندارید بخشی از حیثیت و شرافت به جا مانده از نسلی انقلابی؛ که جزیی از میراث بشریت است را برای تامین مالی پروژه هایتان مورد سوء استفاده قرار دهید. حق ندارید به صرف دسترسی به امانت، آن را به ثمن بخس برای لابی گری و به امید ائتلاف های سیاسی آینده در بازار مکاره به حراج بگذارید!
رفقا با وحشت از امپریالیسمی که تصویرنسبتا درستی خود از آن ارائه می دهند ، با نگرانی از شناخت واقعی خود از مدعیان و بی اعتمادی عمیقی که در آنها وجوددارد و عدم شناختی که از رفقای کمونیستی که احتمالا در کنفرانس شرکت خواهند نمود، دارند، ترسناک و هولناک از اولی و نگران و پریشان ازتاثیر دومی در ادامه منطقی کارشان به اوج پرتگاه تاریخی احزاب و مجامع کمونیستی مقاطع گذشته باز میگردند ودر بهترین حالت در سکوی فرو ریزی حزب انقلابی بلشویسم به دفاع از ایده خود می پردازند و نخبه گرائی میکنند و فرو میپاشند. اگر خلاف جریان معمول ، اولی را کمدی کم آگاهی وجهل فرض کنیم ، دومی یک تراژدی غمناک برای آگاهی است.
نه تنها تاریخ تراژیک جنبش کمونیستی در قرن بیستم، بلکه همچنین تعرض سنگین بورژوازی پست مدرن در چهار دهۀ اخیر و تسلط فائقۀ فردگرائی و اشاعۀ وسیع پسا مارکسیسم پست مدرن در میان چپ، ایدۀ تحزب کمونیستی را آن چنان به ایده ای مهجور و مسخ شده تبدیل کرده اند که حتی نزدیک شدن به آن سوء ظن برانگیز جلوه گر می شود
ما در لحظه ای از تاریخ قرار گرفته ایم که باید از ساختن تشکلی دیگر برای لانه کردن خرده بورژواها، نخبه ها و اپورتونیست ها تحت نام کمونیسم پرهیز نمود. مبارزه طبقاتی در این لحظه بیش از هرچیز به کارگران کمونیستی نیاز دارد که حل مشکلات شخصیشان را به مبارزه طبقاتی و کمونیستی پیوند می زنند.
سرمایه از غیبت سود یا از سود ناچیز وحشتی را دارد که طبیعت از خلاء. سود که مناسب باشد، شجاع می شود. با 10 درصد مطمئن می شود و می توان آن را همه جا به کار گرفت؛ با 20 درصد، سرزنده می شود؛ با 50 درصد، خوش بنیانه جسور می شود؛ برای 100 درصد تمام قوانین انسانی را زیر پا میگذارد؛ 300 درصد [که شد] دیگر جنایتی وجود ندارد که از آن رویگردان باشد، حتی اگر همراه با خطر رفتن بالای دار باشد
به نظر می رسد که ماشین جنگی دمکراسی غرب یک بار دیگر به کار افتاده است. همۀ شواهد حاکی از آنند که تصمیم به لشگرکشی به سوریه اتخاذ شده و تنها امور فرمال و صوری آن باقی مانده اند. انتظار می رود که با اعلام رسمی تصمیم باراک اوباما – دارندۀ جایزۀ صلح نوبل – این لشگرکشی در روزهای آینده واقع خواهد شد. همۀ شواهد بر این جنایت رسمی گواهی می دهند.
