در واقعه حاضر، محسن شکاری نیز یک سرباز در یک طرف یک جنگ بود. سربازی که قربانی شد. اما این تنها قربانی جنگ نبود و نخواهد ماند. تا همین الآن در دو سوی جنگ صدها نفر قربانی شده اند. در دو سوی جنگ و نه فقط در یک سوی آن. تفاوت در این است که اکنون یک سوی جنگ، نظام، دست بالا را گرفته است و در حال تعقیب سربازان لشگر شکست‌خورده سوی دیگر جنگ است.

این تفاوت اصلی دو موج اعتصابی در ایران رنگین کمانی و در انگلستان و در آمریکا بود. به همان اندازه که اعتصاب کوتوله ایران در رسانه‌ها همچون بادکنکی با ابعاد عظیم در مقابل چشم جهانیان قرار می‌گرفت و به مثابه غولی عظیم در نظر ظاهر می شد، به همان اندازه اعتصاب غول آسای کارگران انگلستان و آمریکا در رسانه‌ها به اندازه یک توپ پینگ پنگ هم نشان داده نمی‌شد.

نه، این نظام نمی‌توانست بساط این بلوا را به سرعت جمع کند. باید می گذاشت تا بلواگران خود به دست خود جنبش خویش را به لجن بکشند. نه تصویر درخشان خود نظام، بلکه تصویر آینده تیره مد نظر بلواگران بود که باید به غائله خاتمه می‌داد و این یعنی قرار دادن جامعه در معرض گسست کامل شیرازه های آن. وحشت از این عواقب بود که باید به داد نظام میرسید و نه امید به آینده درخشان خود نظام. حتی اگر این به قیمت جان مأموران دون پایه نظام از دل بسیجی ها و نیروی انتظامی نیز تمام می‌شد که شد.

در نشست سازمان ملل قرار نبود سابقه مبارزاتی افراد را به جهانیان معرفی کنند. آنجا قرار بود چهره زنانه «انقلاب 1401» را به جهانیان بشناسانند و خانم بنیادی به این دلیل بسیار ساده و قابل فهم انتخاب شد. نه شما و نه هیچکدام از آن فعالان استخوان خورد کرده جنبش زنان شایستگی حضور در این عرصه را ندارید. این پیامی است که دارند به شما می دهند. جمهوری اسلامی را مسئول معرفی می‌کنید که این بیوفائی دوستان و متحدان تاکنونی را لاپوشانی کنید؟

کدوم زن کدوم زندگی کدوم آزادی؟ این شعار شکم سیرهاست، شعار اوناییه که ‏دائم توی این پاساژها ولوند یک عده دختر و پسر جوان بی آینده و بیکار هم گول اینا رو می خورندمگه اونایی که این شعار رو به این جوانها یاد دادند شکم ‏بچه های ما را سیر می کنند؟

جهان در تلاطم است و ایران در هرج و مرج فرو می رود. ریشه های این تلاطم در کجاست؟ چرا نبرد اوکراین در حال تبدیل شدن به تهدیدی بلاواسطه برای جهان است؟ چرا بریتانیای کبیر سابق در یک سال سه نخست وزیر عوض می کند؟ چرا وحدت جهان غرب وحدتی شکننده و تضادهای درونی آن تضادهائی انفجاری اند؟ و چرا در چنین مقطعی ایران در هرج و مرج فرو می رود؟ مؤلفه های تجدید آرایش بورژوازی کدامند و کمونیسم چگونه می تواند در این چالش قد بر افرازد؟

جنبش نوظهور طبقه متوسط ایران تمام خشونت چهل و اندساله نظام جمهوری اسلامی، تمام خشونت اعدامهای دهه شصت، خشونت سرکوب شورشهای زحمتکشان اسلام شهر و خاتون آباد، خشونت سرکوبهای اعتراضات مسالمت آمیز کارگران و معلمان و بازنشستگان، خشونت به شلاق بستن کارگران به خاطر درخواست دستمزدهای عقب‌مانده و سرانجام خشونت گشتهای ارشاد نظام را درونی کرده و اکنون در حال بازتولید آن است. لیبرالیسمی که برای دهه ها کمونیستها را به علت دست بردن به قهر در انقلاب 57 مورد شماتت قرار می‌داد و مدارا و تساهل را موعظه می کرد، اکنون از دل خود اولترالیبرالیسمی بیرون داده است که دست بردن به اعمال خشونت از بالاترین فضیلتهای آن است.

کۆمۆنیسم نەوەک ژێرخانێک لەناو چەپە و نە دەتوانێ و نە بۆی هەیە کە جاڕنامەی کردەوەیی، تاکتیکی و ستراتیژیکی خۆی لەسەر بنەمای پێداویستیەکانی چەپ دابڕێژێت. کۆمۆنیسم نە لێپرسراوەی داڕژتنی ستراتیژی بۆ سەرکەوتنی چەپە و نە بەرپرسیاری یەکێتی چەپ و زاڵ بوون بەسەر پەرتەوازەیی و بەربڵاوی ئەم. ئەرکی کۆمۆنیسم شکڵ دان بە ڕیزی بەهێزی پرۆلتاریایە. کۆمۆنیسمی هاوچەرخ ئەشێت تەنیا و تەنیا ڕەخنەگری ڕادیکاڵی چەپ بێت. ئەمە تەنیا ڕێگە رزگاری ئەم تاقمانە لەناو چەپیشە کە گیرۆدەی تایبەتمەندییەکانی چینی کرێکار و بەشخووراوانی کۆمەڵگان.

شورای عالی انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۵۹ و به دستور خمینی بر مبنای شعار نه شرقی، نه غربی تاسیس گردید. از همان ابتدا تاکید شورا بر بخش "نه شرقی" این شعار بود. بعبارتی جمهوری اسلامی در فرم، نه غربی و در محتوا و عمل سیاست نه شرقی را دنبال میکرد. اساسا این شورا جهت سرکوب دانشجویان با آرمانهای کمونیستی و انقلابی دست به فعالیت زد و به مرور حوزه نفوذش گسترش یافت. حسین حاج فرج الله دباغ که در آنان زمان به نام دکتر عبدالکریم سروش شناخته میشد، یکی از نظریه پردازان این شورا بود که در عمل، در مقام نسخه ایرانی کارل پوپر- فیلسوف ضد دیالکتیسین و طرفدار جامعه باز- ظاهر میشد.

نه، اینجا نه قصد اعلام نزدیکی با خانواده مهسا امینی مطرح است و نه برقراری پیوندی عاطفی با این قربانی گشت ارشاد. ماجرا چیز دیگری است. این «ژینا» «ژینا» گفتن ها بیان سیاسی یک جهتگیری است، استفاده از یک سمبل است. سمبلی که توسط ناسیونالیسم کرد به میان کشیده شده است تا کل ماجرای مرگ تراژیک مهسا امینی را در چهارچوب جدالی بر سر مسأله ملیت قرار دهد.

حال همان زباله ها میثاق خود با ولینعمتان خود را فسخ می کنند. علی کریمی با جسارت و وقاحتی مثال زدنی در دور کنونی چهره ممتاز این فسخ میثاق شد تا شاید دیگرانی که مرددند نیز به او بپیوندند. و این دیگران هم در صف انتظار منتظر نوبتند: مهران مدیری، علی دائی، رامبد جوان و حتماً خیلی‌های دیگر. این طویله پر از چنین جانورانی است. عبارات بالا از برشت را باید با عبارتی دیگر تکمیل نمود: مفلوک جامعه‌ای که علی کریمی ها قهرمانانش باشند.

همه ملزومات مادی تحولی رو به پیش با سرعتی شگفت انگیز در حال فراهم شدنند. آنچه امروز باید انجام داد تلاش برای شکل دادن به این توده بی شکلی است که امروز در اثر برانگیختگی به تحرک در می‌آید اما نه قادر به تشخیص راه پیروزی است و نه حتی قادر به تشخیص درست دوست و دشمن. در چنین لحظاتی است که کمونیسم به مثابه جنبش انتقاد همه جانبه از نظم مسلط باید بتواند حقانیت خویش را در عرصه عمل به منصه ظهور برساند.

قتل مهسا امینی در «مرکز امنیت اخلاقی» تهران اتفاقی ساده نبود. این قتل فقط برملا کننده خصلت عمیقاً ارتجاعی و ضد بشری آنچه گشت ارشاد نام گرفته است نیز نبود. ... لحظه ویژه ای از رابطه دولت و جامعه بود که به عریان ترین شکلی به نمایش در می آمد. در تراژدی مرگ مهسا امینی تمام ماهیت رابطه دولت با جامعه به فشرده ترین شکلی و در نهائی ترین مرزهای خود آشکار گردید. از تحدید و تهدید، تا سلب حق شهروندی و سرانجام تا حد نهائی آن، مرگ.

نظریه "شکست استراتژیک" روسیه بر کدام فاکتها متکی است؟ مدافعان و منتقدان و دلایل گسترش آن؛ تشابهات وقایع خارکف با واقعه حمله به عین الاسد و سرنگونی هواپیمای اوکرائینی پس از آن؛ یک بار دیگر در باره ابعاد تاریخی-جهانی جنگ و ناتوانی ژورنالیسم انتقادی در درک اهمیت تأثیر آن بر تحولات نظامی میدانی؛ و باز هم یک ارزیابی از واقعه خارکف در پرتو ارزیابی از لحظه تاریخی-جهانی کنونی

شواهدی دیگر قاعدتاً می بایست توجه را به این جلب می‌کردند که آنچه در صحنه نمایش خونین خارکف در حال وقوع است می‌تواند تصویری فریبنده باشد و در پس وقایع چه بسا روند دیگری در حال رقم خوردن است که وقایع پیش روی صحنه تنها تصویر وارونه ای از آن به دست می دهند. یعنی چه بسا این ارتش اوکراین است که بر متن پیروزی تاکتیکی جنجالی روزهای اخیرش در معرض شکست استراتژیک و قطعی قرار گرفته است.