إن ما تعيشه البلاد اليوم من خطر في مواجهة العدوان الصهيوني–الإمبريالي، لا يعود إلى ضعف عسكري أو اقتصادي فحسب، بل إلى الانحطاط العميق في البنية السياسية والإدارية، التي باتت خاضعة لأسوأ شرائح الطبقة الحاكمة، المرتبطة بالمراكز المالية للإمبريالية العالمية وبعض الأنظمة الرجعية.
پێکهاتەی کۆدەتاچیەکان، بەکرێگیراوانی میدیاییەکانیان، ئەبێت بە شێوەیەکی بێسنوور لە مانەوە لە بەستێنی چالاکی کۆمەڵایەتی بێبەش بکرێن. نابێت بە ئەوانە دەرفەت و بەهرەمەندی لە دەربڕینی ڕاو بوچوونیان پێبدرێت. نابێت رێگەی ئەوەیان پێبدرێ کە لەگەڵ کۆر و هاوکاسەکانی خۆیان پەیوەندی بگرن، نابێت رێگە بدرێن لە کۆمەڵە گشتیەکان دەرکەون. بە کورتی پێویستە بە تەواوی گۆشەگیر بکرێن. و سەرکردەکانیان وەک ڕۆحانی و زەریف و هاوپیشەکانیان بە واتەی راستەقینە بسڕێنەوە.
تجمعات خیابانی را به رفراندومی برای توافقات تبدیل کنید! - نگذارید خون پاک جانباختگان وجه المعامله شود! - تصمیم درباره آینده حق شما مردم است. این حق را به هیچ‌کس واگذار نکنید!
بدون شوک تراپی این طبقه فاسد مزدوران موساد و سرویسهای جاسوسی غربی امکان برپا کردن آتش خونین دی‌ماه را پبدا نمی‌کردند و تفاله پهلوی هم قادر نمی‌شد به کمک دستگاه رسانه‌ای صهیونیستی مشروعیت لازم برای تجاوز نظامی به ایران را در اختیار جنایتکاران واشینگتن و تل‌آویو قرار دهد. در قتل دختران بی‌گناه مدرسه میناب و در نابودی زیرساختهای جامعه، سهم امثال روحانی و ظریف و هم‌پالکی‌هایشان در ماشین دولتی و نظام اقتصادی چندان کمتر از نقش دستان به خون آغشته ترامپ و نتانیاهو و تفاله پهلوی نیست.
صورت مسأله روشن است. این یک جنگ وجودی است که در یک سر آن جامعه‌ای به دفاع از حیات خویش برخاسته است. با تمام عناصر خوب و بدی که اجزای مختلف آن را تشکیل می‌دهند. در این جامعه اکنون معیار قضاوت هیچ نیست جز رویکرد به جنگ. جنگی که حتی مهر خود را بر مبارزه طبقاتی نیز خواهد کوبید. از یک سو هم وسعت و دامنه عمل کارگران را محدود خواهد کرد و هم از سوی دیگر با عقب راندن نیروهای اهریمنی مدافع نظم سرمایه سالار غرب بخش قابل توجهی از قدرت تخریبی طبقه حاکم علیه طبقات محروم جامعه را از بین خواهد برد.
رفقای کارگر،
در ماه‌های اخیر شاهد بودیم که چگونه اعتراضات گسترده‌ی کارگران پیمانکاری‌ها و کارگران عسلویه و پارس جنوبی با بی‌اعتنایی کامل از سوی دولت و کارفرمایان روبرو شده است. در مقابل، همگان شاهد بودند که چگونه دولت با اولین تحرکات بازاریان در اوایل دی‌ماه به صرافت جلب نظر آنان افتاده و به سرعت اقداماتی را برای پاسخگویی به مطالبات آنان در دستور کار خود گذاشت. این روالی است که تا به امروز، مستقل از این که چه دولتی زمام امور را در دست داشته باشد، نسبت به طبقه کارگر اعمال شده است. به این ترتیب حاکمیت عامدانه و آگاهانه منکوب کردن طبقه کارگر و بی‌توجهیِ مطلق به خواسته‌های آنان را در پیش گرفته است در حالی که برای جلب نظرِ نه فقط کارفرمایان رانت‌خوار بلکه همچنین انواع مفت‌خورهای بی‌خاصیت اما پُرمدعای جامعه مداوما در حال باج دادن به آنان بوده است. همین روال شرم‌آور است که سفله‌ترین عناصر جامعه را بر شریفترین آنان حاکم کرده است. همین روال ضدکارگری است که به پایمال شدن ارزش‌های انسانی در جامعه و در مقابل به اشاعه گسترده انحطاط انجامیده است.
اکنون زمان تجدید تعریف تضادها از طریق در هم شکستن رابطه و برقراری توازنی بکلی نو فرا رسیده است. راز قهر عریان و خشونت آشکار دوران ما در این واقعیت پایه‌ای نهفته است. این است که لیبرالیسم را به لیبرال-فاشیسم، لیبرتارین را به فاشیست عریان و محافظه کار را به فاشیست مذهبی تبدیل می‌کند. این است که میراث داران هیتلر و پینوشه را در آمریکای لاتین به قدرت می‌رساند و عاشقان سینه چاک آنان را در ایران به عربده کشی مستانه می کشاند.
این که چنین کشوری با امکانات و توانائی های گسترده اش در موقعیت کنونی در مقابل یک واحد جعلی فاقد کمترین عمق و ریشه، اینچنین آسیب‌پذیر شده است نتیجه طبیعی کارکرد طبقاتیِ دولتِ صاحبانِ سرمایه و در راستای منافع آنان است. دولتی متکی بر ابزارهای رسانه ای گسترده برای تحمیق توده های مردم و بر دستگاه اداری و نظامی برای سرکوب جنبشهای مطالباتی و متکی بر دیپلماسی مخفی بند و بست و ساخت و پاخت با «جامعه جهانی» غارتگران و چپاولگران امپریالیستی و «همسایگان» تا مغز استخوان ارتجاعی و سر سپرده.
پایان وضعیت کنونی تنها می‌تواند به انهدام جامعه منجر شود. وضعیتی که تنها دو گزینه در آن قابل تصور است. یا این قدرت دوگانه‌ی درون حاکمیت همچنان پابرجا باقی می‌ماند که معنای آن تداوم بن‌بست کنونی، محو کامل اقتدار حکمرانی، افزایش قدرت نیروهای واگرا در جامعه و سرانجام انهدام جامعه خواهد بود و یا جریانِ هژمونِ درون طبقه‌ی حاکمه، جریان ترانس آتلانتیک، با تمام اهرمهای اقتصادی، اداری و ایدئولوژیکش این جنگ فرسایشیِ دیرینه‌‌ی درون حاکمیت را به طور قطعی به نفع خود خاتمه خواهد داد و با حذف یا مقهور نمودن جریان مقابل تماماً به تحقق سیاست‌های خویش موفق خواهد شد. نتیجه این تحول نیز انهدام جامعه خواهد بود، با این تفاوت که در چنین حالتی انهدام با مشارکت جریان حاکم واقع خواهد شد.
