بحثی درباره بیانیه تدارک کمونیستی پیرامون توافق هسته ای، پاسخی به یک شبه انتقاد و برخی ابهامات و تأملاتی درباره راهکارهای پراتیک کمونیستی

مهدی گرایلو برای تقدس بخشیدن به جمهوری اسلامی، در تلاش تحریف تاریخ است و آن این که، کوبا به دلیل موشک های اتمی شوروی سرپا ماند!! او پنهان می کند که کوبا، فیدل و چه گوارا پیش از آن قلب جهانیان را تسخیر کرده بودند و به مایه امید و انگیزه جنبش های انقلابی جهان تبدیل شده بودند. روسیه هم که مدت کوتاهی بر سر برچیدن موشک های آمریکا در ترکیه معامله کرد و موشک ها را از کوبا برچید. پس چرا کوبا باقی ماند؟! حتی 25 سال پس از متلاشی شدن خود شوروی و بلوک شرق. اگر دولت و انقلاب کوبا صرفا با موشک شوروی نگاه داشته شد، چرااین اتفاق در لهستان و رومانی و چکسلواکی و کشورهای دیگر نیافتاد؟ مگر شوروی به این کشورها کمتر از کوبا یاری رسانده بود و مگر حتی در مواردی با توپ و تانک به مقابله با نفوذ غرب برنخاسته بود؟

بحثی درباره زمینه های شکلگیری توافق هسته ای، چشم اندازهای احتمالی و راهکارها

جمهوری اسلامی به عنوان آلترناتیو اسلامی بورژوازی ایران در جدال با الگوی رقیب لیبرالیسم غربی به اقتدار موشکها و توانمندی هسته ای و سپاه پاسداران خویش متکی شد. این جمهوری که خود برای سرکوب تهدید رادیکالیسم طبقاتی کارگران و زحمتکشان به میدان آمده بود، نه تنها هیچگاه ظرفیت اتکا به تودۀ کارگران و زحمتکشان را نداشت، بلکه اوج مردمسالاری اسلامی اش در وسیعترین دمکراسی و باج دهی به اتاقهای بازرگانی و در مقابل، سرکوب هر گونه تلاشی برای خود سازماندهی کارگران متبلور می شد. این جمهوری، جمهوری معامله و بده بستان بود و بیش از سه دهه رابطه اش با طبقۀ اقتصادی حاکم بر همین منطق استوار بود. به این امید که این طبقه نه تنها به نظم موجودش وفادار خواهد ماند، بلکه حتی آرمانهای جاه طلبانه اش را از آن خود خواهد کرد. همان منطق بده بستان و معامله اما امروز بورژوازی ایران را به نقطه ای رسانده است که وفاداری اش به جمهوری اسلامی را به زانو زدن در مقابل سلاطین سرمایه غرب گره زده است.

 به اطلاع میرسانیم که سایت جنبش کارگری از تاریخ 24 اسفند  از دسترس خارج گردیده است. این هک در قسمت مطالب سایت صورت گرفته است و سایر امکانات، از قبیل ایمیل را شامل نشده است.

گفتاری درزمینه پیوندهای چپ با بورژوازی مسلط  ترانس آتلانتیک با بررسی مورد مشخص واقعۀ شارلی ابدو.

البته سر خم نکردن در برابر اقویا خیلی دشوار است و فریب دادن ضعفا خیلی سودمند. مالکین را رنجاندن به معنای انکار مالکیت است. صرفنظر کردن از مزد کاری که انجام می دهی، در برخی مواقع به معنای انصراف از کار است. و امتناع کردن از معروفیت در کنار اقویا، در اغلب موارد یعنی کلاً روی گرداندن از شهرت. برای این کارها شهامت لازم است.

سخنرانی و پرسش و پاسخ در باره زمینه های جهانی تحولات دنباس پس از نبرد دبالتسوو و شکست ارتش اوکراین و تأثیرات آن در مناسبات بین المللی و آرایش بورژوازی در ایران و چالشهای ایدئولوژیک نوین در مقابل کمونیسم معاصر

بحثی درباره تحولات یونان پس از پیروزی انتخاباتی سیریزا، مضمون تحولات، چشم اندازهای آن و اصول سیاست کمونیستی در برخورد به آن

 این آن زبان آشنا و مشترک سرمایه است که با آهنگی یک نواخت در همه جا شنیده می شود. آقای همه صندوق بین المللی پول است. حتی اگر مثل دولت چین در رأس بلوکی قرار داشته باشند که در جدال با همان صندوق بین المللی پول نیز قرار دارد، باز سیاست همانی است که این صندوق به عنوان مرکز فرماندهی لیبرالیسم بازار آزادی تجویز می کند.

واقعۀ شارلی ابدو بر متن بحران فزاینده ای در مناسبات بین المللی واقع می شود که ریشه های آن به طور بلاواسطه ای در موانع موجود بر سر راه انباشت سرمایه قرار دارند و به تخاصمات روزافزون بین بلوکهای متخاصم بورژوازی منجر شده و می شوند. میدان شارلی ابدو نباید مایۀ انحراف توجه کمونیستها به این ریشه ها گردد. پس از شارلی ابدو نیز وظیفه کماکان همان است که بود: تدارک سازمانیابی کمونیستی بر محور پیکار طبقاتی.

شارلی ابدو نیز جزیی از این دستگاه ژورنالیسم سرمایه داری معاصر بود. نه به خاطر کاریکاتورهایش علیه اسلام ومحمد. بلکه به خاطر رنگ زدن مواضع هژمونیک بورژوازی ترانس آتلانتیک با کاریکاتوریسم چپ. به این دلیل که با نشریه اش، ستیزی موهوم را جایگزین افشای مناسباتی می کرد که جهان امروز را در آستانه سقوط به قهقرا قرار داده است.

اکنون دیگر سکوت در مقابل این تعرضات حاکمان نوپای دنباس و غاصبان دولتهای خلقی دونتسک و لوگانسک به بهانه حفظ وحدت در مبارزه بر علیه تعرض لیبرال-فاشیستی بلوک بندی سرمایه داری غربی جایز نیست. اکنون دیگر هر اقدام ضد انقلابی این الیت نوپا را باید افشا نمود و به مقابله با آن برخاست. این کمترین کاری است که میتوان برای پرولتاریای دنباس انجام داد.

استثمار و بهره کشی از کارگران فقط محدود به مرز های اروپای غربی نیست، در شرق اروپا از جمله اوکراین هم کارگران در زیر سلطه سرمایه اند و مبارزه آنان بر علیه سرنوشت شومی که سلطه سرمایه برای آنان تدارک دیده است، سرنوشت ما را نیز رقم خواهد زد.