نظر خوانندگان

و دست اخر اینکه قصد تحقیر شخصی از تکرار دارید؟ اگر چیزی ...
اینکه این بلوک توی ۳۰ سال گذشته کم و بیش فونکسیون میکرد ...
پس نوشت: همین الان خبر امده که ایتالیا ۲۵۰ میلیارد یورو ...
کدام موضعگیری؟ فقط نقل بود از خود بنگاههای مطبوعاتی ال...
امیر اسدی بلشویک ها و ما
بدون دادن این افتخار به شما که خود را تلویحا باکونینیست...
یک خواننده بلشویک ها و ما
استالینیسم و فساد آتوریته گرائی مارکسیستی بخوبی توسط ب...

یادداشتها

هراسان از امپریالیسم، خشمگین از انقلاب

نوشتۀ: سیامک امین

 بایستی توجه داشت که با توجه به تناقضی که به آن اشاره شد، این جنبش از یک‌طرف به‌اعتبارِ پیش کشیدنِ ضرورتِ گذار از وضعیتِ موجود و پرتابِ آن به پیش‌خوانِ جامعه امکان‌های متعددی را پیش پای جنبش طبقاتی کارگران می‌گذارد؛ و از سوی دیگر، چنان‌چه از فرمِ سرنگونی‌طلبانه‌ی تاکنونیِ خود فاصله نگیرد، بیمِ آن می‌رود که راه را برای دخالت‌های امپریالیستی و جنگ داخلی هموار کند. در هر حال، سیاستِ کمونیستی با حرکت در دلِ این تناقض و در پاسخ به چنین شرایطی است که امکان و فرصتِ تکوین پیدا می‌کند.

 هراسان از امپریالیسم، خشمگین از انقلاب

تصورِ انقلابِ اجتماعی ... بدون انفجاراتِ انقلابی از جانب بخشی از خرده‌‌بورژوازی با تمامِ پیش‌داوری‌هایش، بدون حرکتِ توده‌های پرولتری و نیمه پرولتری که از نظر سیاسی نسبت به یوغِ اربابی، روحانیت، سلطنت و ملی و غیره ناآگاه‌اند– به‌معنیِ صرف نظر کردن از انقلابِ اجتماعی است؛ تصورِ این است که یک ارتش در محلِ معینی موضع گرفته و اعلام خواهد کرد: «ما هوادارانِ سوسیالیسم هستیم»، و ارتش دیگر در محلِ معینِ دیگری موضع گرفته، خواهد گفت: «ما هوادارانِ امپریالیسم هستیم»، و سپس انقلابِ اجتماعی حادث می‌شود! ... هرکس انتظارِ وقوعِ یک انقلاب اجتماعیِ «خالص» را می‌کشد، هرگز به‌اندازه‌ی کافی عمر نخواهد کرد تا این انقلاب را به‌چشم ببیند. او فقط در حرف انقلابی است و هیچ چیز از یک انقلابِ واقعی نفهمیده است.

لنین، جمع‌بندی مباحثه پیرامون حق تعیین سرنوشت، ژوئیه 1916

مقدمه

متنی که پیشِ رو دارید، در ابتدا بنا بود به نوشته‌ی اخیر مهدی گرایلو با عنوان "علیه خیابان"[1] بپردازد. گرایلو چند صباحی است که سرخورده از چپِ سرنگونی طلب، از آن سوی بامِ سیاست افتاده است. تمام تلاش او در این مدت نه نقد و فراروی از تاریخِ پیشینِ خود، بل‌که در حقیقت در امتدادِ همان تاریخ و روی دیگرِ سکه‌ی سرنگونی‌طلبی بوده است. در تمامِ کاغذ-سیاه-کردن‌های سالیان اخیرش که به مددِ ایزدبانوی انیران به نکاحِ محور مقاومت درآمده، یا حتا چند سالی پیش‌تر که با تردید و هم‌چنان محتاطانه ردای ترس‌هایش را بر شریطه‌ی جمهوری می‌آویخت [به این دومی البته نمی‌شود چندان استناد کرد، چه شفاهاً به بیان درآمده]، باری، اگرچه در تمام این‌ها انحطاطِ سیاسی گرایلو واضح و بیّن بوده و هست؛ و باز اگرچه سکوت در قبالِ این انحطاط هیچ‌گاه به معنای تقریر و تأییدِ این‌همه نبوده، و به اعتبارِ خود-افشاگریِ هر روز فزاینده‌ی قلم‌فرسائی‌های کسالت‌بارِ او تا به حال می‌شد با کمی اغماض آن‌ها را مغفول گذاشت؛ اما نوشته‌ی اخیر او چه به‌لحاظ صراحتِ لهجه، و چه به‌ویژه از این نظر که در ساحتِ نظری محصور نمی‌ماند و بلاواسطه درگیر سیاستِ عملی می‌شود و غایتِ منطقیِ نظریاتِ تاکنونیِ اوست، یک‌سر متفاوت است، و از این رو برخوردِ دیگرگونه‌ای نیز می‌طلبد.

با آن‌که گرایلو در تمام متونِ مطولِ پیش از این، گاه به صراحت و گاه مضمَر، ضمن افسانه‌سرائی و روایتِ گوش‌خراشِ حکایتِ حسین کردِ شبستری، راه سوسیالیسمِ ادعائی‌اش را از محور مقاومت عبور می‌داد، و حتا فراتر از این، سیاه بر سفید نوشته بود که «دفاع از اسد و حداقل نشانه‌های سوسیالیسمِ بعثی‌اش که هیچ، حتا از دولت عبادی در عراقِ مطلقاً بی‌ربط به سوسیالیسم نیز باید اولویت نخست چپ باشـد؛... حضور روسیه یا ایران نه به‌دلیل تقویت انقلاب اجتماعی، بلکه اتفاقاً برای مهار آن به‌نفع اسد قابـل تأیید است»[2]- باری، با این حال در برخورد به وقایعِ جاری با وقاحتی نایاب -که بیشتر حاکی از عجز اوست در استیلا بر خشمِ فروخورده‌اش-، پته به آب داده و بی آن‌که «رونقِ هلهله‌ی شوق را افزون کند»[3]، تمام اعتراضاتِ اخیر را بی کم و کاست به خزانه‌ی "کارِ ستادیِ عیانِ امپریالیسم برای انهدام جامعه"[4] واریز می‌کند، تا شمشیر از رو ببندد و مضطرب از ناکارآمدیِ احتمالیِ دستگاه سرکوب، علیه "یک مُشت فالانژِ مزدبگیرِ آمریکا و عربستان"[5] فتوای جهاد صادر کند!

گرایلو وحشت کرده است که مبادا متاعِ مقاومت‌اش از رونق بیافتد. البته او شعبده خوب می‌داند و با لفاظی‌های بی‌پایان‌اش آبِ محور مقاومت را از آتشِ امپریالیسم می‌کِشد؛ خشم از امپریالیسم نزد او جای خود را به هراسی مرگ‌بار داده است؛ اما پشتِ این هراس در واقع این انقلاب است که گرایلو را به وحشت می‌اندازد: در پسِ تمام قیودی که -گاه پنهان و گاهی آشکار- بر آن متضمن می‌دارد، همواره انقلاب را احاله به محال می‌کند. به‌واسطه‌ی انذار از نیزه‌های زهرآگینِ کرکسانِ آرِس [رب‌النوعِ جنگ]، ما را از همه و هر گونه پیکار منع می‌کند تا مبادا «به حربه‌ای در دستِ راهزنان و خائنان» بدل شویم؛ اما «نه، برادر، شما نمی‌فهمید. آخر در دنیا دو طبقه وجود دارند: پرولتاریا و بورژوازی. مگر این‌طور نیست؟»[6].

همان‌گونه که در آغازِ این مقدمه گفته شد، متن حاضر مقرر بود ردیه‌ای باشد بر نوشته‌ی اخیر گرایلو با عنوان "علیه خیابان" به‌صورت خاص، و مواضع و نوشته‌های پراکنده‌ی او –این‌جا و آن‌جا- در باب اعتراضات اخیر به‌طور کلی؛ لیکن شتاب تحولات از یک‌سو، و از طرف دیگر و به‌ویژه انتشار نوشته‌ای از یک رفیق قدیمی، سبب شد موضوعیتِ این مهم لااقل در شکلِ طرحِ ابتدائی‌اش منتفی شود. اگر تا پیش از این گمان می‌رفت استقبال از نظریات رازورانه و دستِ-راستیِ گرایلو محدود به چند محفل و وب‌سایت پرو-روس است و به مرور تأثیرشان در انزوای این محافل مستحیل خواهد شد، اما اکنون نشانه‌های خطرناکی به‌میان آمده است که نشان می‌دهد این نظریات دیرپاتر و پردامنه‌تر از آن‌چیزی است که تصور می‌شد. سعید آقام‌علی یادداشتی پیرامون اعتراضات اخیر منتشر کرده تحت عنوانِ "غروبِ سیاست"[7]؛ فارغ از هم‌راهیِ پی‌گیرانه‌ی نوشته‌ی مذکور با آن‌چه "هراس از امپریالیسم" خوانده شد، و نیز علاوه بر رسوخِ نظریاتِ گرایلو در آن تا سرحد بهره‌گیری از واژگان و عبارت‌پردازی‌های وی- آن‌چه پرداختن به نوشته‌ی سعید را ضروری‌تر می‌سازد، برخوردِ او با مفاهیمِ طبقه و انقلاب و نسبت و روابطِ بین این دو است. به‌سبب این ضرورتِ مضاعف ناچاریم عجالتاً تا زمانی که ضرورتی دیگر مواجهه با آقای گرایلو را مجدداً بر ما تحمیل نماید، ایشان را با "انزوای بی‌مخاطب"اش تنها بگذاریم.

به هر صورت متنِ سعید از لق‌لقه‌های زبانی و مغلق‌گویی‌های شبه فلسفیِ گرایلو مبراست، و لذا ما نیز با ادبیاتی متناسب در ادامه با آن روبرو خواهیم شد. اما پیش از آن لازم است در مورد خودِ رویدادها اندکی تأمل کنیم.

انقلاب یا فروپاشی؟

بگذارید چندی به عقب برگردیم: محمد بوعزیزی نه مزدورِ سعودی بود، و نه روح‌اش خبر داشت که پس از مرگ "مفتخر" به دریافتِ جایزه‌ی ساخاروف خواهد شد؛ جوانی دست‌فروش بود که از وضعیتِ دشوارِ معیشتی به‌تنگ آمده بود. با این حال رشته‌ی حوادث و روی‌دادهایی که در پیِ خودسوزی او در مقابل ساختمان شهرداریِ سیدی بوزید در اواخر دسامبر 2010 روی داد، تاکنون هفت سال جنگ و آوارگی و کشتار را در بخش عمده‌ای از خاورمیانه و شمال افریقا به‌دنبال داشته است. پرسشی که بی‌درنگ به‌میان می‌آید این است که بالاخره آیا این روی‌دادها انقلاباتی بودند در جهتِ تلاش برای ایجاد تغییراتی در ساختارِ دولت‌ها به‌نفع توده‌های فرودست، یا توطئه‌ی نظام‌مندِ امپریالیسم به‌منظور تلاشیِ آن جوامع در راستای تحققِ طرح خاورمیانه‌ی بزرگ و به‌اصطلاح "بالکانیزاسیون" منطقه؟ در ادامه به این پرسش باز خواهیم گشت.

روز هفتم دی‌ماهِ جاری تظاهراتِ نسبتاً وسیعی علیه گرانی در مشهد، نیشابور و کاشمر برپا شد که به بازداشت بیش از پنجاه نفر منجر گشت. متعاقبِ آن در روزهای بعد تظاهرات به کرمانشاه، رشت، اراک، قزوین، اهواز، تهران و شهرهای کوچک و بزرگِ دیگر کشیده شد. هر ناظر متوسطی نیز می‌توانست محتوای اقتصادی این اعتراضات را نه فقط در شعارها، بل‌که هم‌چنین در زمینه‌های شکل‌گیری و روندِ پیدایشِ آن تشخیص دهد: این خشمی بود که علیه بیکاری، گرانی و شرایطِ دشوارِ معیشتی عصیان کرده بود. مشاهده‌ی فوق به‌حدی مبرهن بود که حتا دستگاه حکومتی نیز نتوانست حقانیتِ آن را زیر سؤال ببرد. وانگهی به‌موازاتِ گسترشِ اعتراضات به شهرهای مختلف، با شتابی اعجاب‌انگیز بر میلیتانسیِ آن‌ها نیز افزوده می‌شد. به‌سرعت بیشترِ –اگر نه همه‌ی- شعارهای ابتدائی به‌حاشیه رفتند و شعارهای سرنگونی‌طلبانه و بخشاً ارتجاعی جای‌گزین گشتند. این امر در وهله‌ی اول بیان‌گر تناقض در فرم و محتوای این جنبش بود: در یک طرف، بدنه‌ی عمدتاً کارگری و پایه‌های مشخصاً اقتصادیِ جنبش قرار داشت، و در سوی دیگر، قالبِ صرفاً سرنگونی‌طلبانه‌ی ابراز وجودِ آن. بدیهی است که این تناقضی بود مرگ‌بار؛ اما آن را چگونه می‌توان تبیین کرد؟

پیش‌تر باید اشاره کرد که نزد قاطبه‌ی چپ چنین تناقضی از اساس موضوعیت ندارد. چپِ آکسیونیستِ ایران خود ماهیتاً سرنگونی‌طلب است و در تمام این سال‌ها بی آن‌که هرگز به طرحِ مسأله‌ای بپردازد، با هر جنبشِ میلیتانتی به حجله رفته است. توفیری هم نمی‌کرد که "مبارزان"ِ جنبشِ کذائی فاشیست‌های یورومیدان باشند یا جهادیست‌های جبهة‌النصره؛ چپ با پرو-امپریالیست‌های ونزوئلایی عکس یادگاری می‌گرفت و با ارتجاعِ سبز به مغازله می‌پرداخت. هیچ‌گاه نه روندهای ناظر بر شکل‌گیری این جنبش‌ها برای این چپ محلی از اعراب داشته، نه چیستیِ مضمون و محتوای آن‌ها. بخش‌های قلیلی از چپ هم اگر تا پیش از این با کمی تردید به روی‌دادها می‌نگریستند، اکنون و با جنبش دی‌ماه به آغوشِ برادرانِ خود بازگشته‌اند؛ حجت بر همه تمام شده، و بدنه‌ی کارگری و محتوای اقتصادیِ این جنبش دیگر هیچ جای شکی باقی نمی‌گذارد: زنده باد روشناییِ کورکننده‌ی انقلاب!

فارغ از تحلیل‌های سطحی و قالبیِ چپی که پشت سیاه‌ترین پروژه‌های امپریالیستی نیز سنگر می‌گیرد- اما آن‌چه در واقعیت روی داد، به بارزترین شکلی پیچیدگیِ نسبت‌های جهان واقعی را به نمایش گذاشت. هر جنبشِ اجتماعی-تاریخیِ مشخص برآمدِ کنش‌های متعارضِ سوژه‌های آگاه تحت روندهای مشخصِ طبقاتی است. از سوی دیگر، مجموعه‌ی این روندها و کنش‌ها برسازنده‌ی ساختارهایی ایدئولوژیک هستند، که جنبش‌ها را به‌واسطه‌ی تحدیدِ آگاهیِ سوژه‌های کنش‌گر سمت-و-سو می‌بخشند. اما این وضعیتی پیوسته و سیال است؛ کشمکشی مداوم بین سوبژکتیویته‌ی نفی کننده از یک سو، و ساختارهای تثبیت‌گر از سوی دیگر.  بنابراین برخلاف درکِ ساده‌انگارانه‌ای که دولت را به دستگاه سرکوبِ مستقیم تقلیل می‌دهد و در نتیجه کل تاکتیکِ مبارزاتی را به رویارویی با این دستگاه منحصر می‌کند، ابزار بنیادی‌ترِ دولت برای سرکوب ساختارهای دیرپایی هستند که سلطه‌ی ایدئولوژیک طبقات حاکم را تأمین می‌کنند؛ از طرف دیگر، پیروزی و شکستِ هر جنبشی بلاواسطه با توانِ آن جنبش در نفی یا تثبیتِ این ساختارها، و به‌چالش کشیدن یا تحکیمِ سلطه‌ی ایدئولوژیکِ مذکور بستگی دارد.

با این تفاصیل اکنون تا اندازه‌ای می‌توان به پرسشی که پیش‌تر درباب تناقضِ موجود در فرم و محتوای جنبشِ دی‌ماه طرح شد، پاسخ گفت. مقدمتاً باید تأکید کرد که این جنبش رعدی در آسمانِ بی‌ابر نبود؛ این اعتراضات از پسِ ماه‌ها تجمع و تحصنِ بازنشستگان، معلمان و "مال‌باختگان"، و نیز اعتصابات پراکنده اما پرشمارِ کارگران در اقصی نقاط کشور –که اوج آن را در مواردی چون هپکو و آذرآبِ اراک می‌توان دید-، اکنون به‌شکل تظاهراتِ خیابانی بروز پیدا می‌کرد. تنها در دو هفته‌ی آخرِ منتهی به هفتم دی‌ماه نزدیک به سی مورد اعتصاب صورت گرفته بود. از این گذشته، همه‌ی این‌ها محصولِ روندهایی پایه‌ای‌تر و تشدیدِ تضادهایی معین در سطحِ جامعه‌ی مدنی [در مفهومِ مارکسی-هگلی‌اش] از یک‌سو، و از طرفِ دیگر ناتوانیِ دولت [در عام‌ترین معنای آن] در رفعِ این تضادها است. به‌بیان دیگر، ساز-و-کارِ دولت برای خروج از بحران در حوزه‌ی انباشتِ سرمایه در سالیانِ اخیر –که عمدتاً معطوف به سیاست‌های انقباضی در جهتِ مهارِ تورم با چشم‌اندازِ الحاق به بازارهای جهانی بوده- پیوسته به رکودی مزمن دامن زده است؛ رکودی که از یک‌طرف به تشدیدِ بی‌کاری و فقدانِ امنیت شغلی نزدِ تعداد قابل توجهی از کارگران انجامیده، و از طرف دیگر توده‌های نسبتاً وسیعی از اقشار پایینیِ خرده‌بورژوازی را در آستانه‌ی انضمام به طبقه‌ی کارگر قرار داده است. اعتراضاتِ اخیر بر چنین زمینه‌ای صورت گرفت. اما از طرفِ دیگر، ساختارهای ایدئولوژیکِ موجود که در میانه‌ی دهه‌ی هفتاد نضج یافته و با سبز اعتلای خود را از سر گذراند، در آستانه‌ی این اعتراضات و با انتخابات 96 سلطه‌ی بلامنازعِ خود را در قالبِ جشنِ جمهوریت اعلام کرده بود. هرچند به‌سببِ بی‌پاسخ ماندنِ تضادهای پیش‌گفته در دولتِ بورژوایی و در نتیجه‌ی اعتراضاتِ چندماهه‌ی اخیر این ساختارها اکنون ترک برمی‌داشت، اما به‌دلیلِ فقدانِ سطح معینی از تشکلِ طبقاتیِ کارگران -اعم از صنفی و سیاسی- جنبشِ دی‌ماه آمادگی آن را نداشت تا ساختارهای ایدئولوژیک مذکور را به‌طور کامل بشکند. نتیجتاً برای نفی این ساختارها راهی جز پناه بردن به خودِ این ساختارها و افتادن در دامِ سرنگونی‌طلبی پیش پای این جنبش نبود. به‌بیان مارکس در هجدهم برومر: «انسان‌ها تاریخِ خود را می‌سازند، ولی نه آن‌گونه که خود می‌خواهند یا در شرایطی که خودِ آن‌ها برگزیده‌اند؛ بل در شرایطِ داده-شده‌ای که میراث گذشته است و خودِ انسان‌ها با آن شرایط به‌طور مستقیم درگیرند. بارِ سنتِ تمامی نسل‌های گذشته با تمام وزنِ خود چون کابوسی بر مغزِ زندگان سنگینی می‌کند».

به این ترتیب این جنبش در شرایط کنونی نه آن‌گونه که چپ می‌پندارد، انقلابی زیر-و-رو-کننده و کذاست؛ و نه آن‌طور که کسانی چون گرایلو و [چنان‌که خواهیم دید] آقام‌علی استدلال می‌کنند، پروژه‌ای امپریالیستی است که فروپاشی و جنگِ داخلی را بر ناصبه‌ی آن نوشته‌اند. اما در عینِ حال بایستی توجه داشت که با توجه به تناقضی که به آن اشاره شد، این جنبش از یک‌طرف به‌اعتبارِ پیش کشیدنِ ضرورتِ گذار از وضعیتِ موجود و پرتابِ آن به پیش‌خوانِ جامعه امکان‌های متعددی را پیش پای جنبش طبقاتی کارگران می‌گذارد؛ و از سوی دیگر، چنان‌چه از فرمِ سرنگونی‌طلبانه‌ی تاکنونیِ خود فاصله نگیرد، بیمِ آن می‌رود که راه را برای دخالت‌های امپریالیستی و جنگ داخلی هموار کند. در هر حال، سیاستِ کمونیستی با حرکت در دلِ این تناقض و در پاسخ به چنین شرایطی است که امکان و فرصتِ تکوین پیدا می‌کند. پاسخی که مطمئناً نه نشستن به‌انتظارِ توقفِ توطئه‌چینیِ امپریالیسم است، و نه انقلابی‌گریِ منتزع از واقعیتِ انضمامی.

هفت سال پیش، زمانی که تونس و مصر در اوجِ تب و تابِ اعتراضاتِ توده‌ای بودند، نوشتیم «آغازِ جهان اکنون از تونس و قاهره می‌گذرد»[8]؛ به‌واقع نیز این آغاز دورانی نوین بود- دورانِ بازگشتِ امید به فرودستانِ جامعه. وانگهی همان‌جا اضافه کردیم که «... اما این تمامِ ماجرا نیست: ضدانقلاب با تمامِ قوا هم‌چنان توطئه می‌چیند و جغجغه‌هایش را چون ناجیان جامعه بزک می‌کند». و توطئه‌چینیِ ضدانقلاب در قامتِ "دخالت بشردوستانه"ی امپریالیسم و تدارک و تجهیزِ اقسامِ دار-و-دسته‌های مزدور در لیبی و سوریه و یمن از حد تصور خارج شد. اگر آن‌زمان بورژوازیِ گلوبالیستِ لیبرال توانِ آن را داشت که هر مبارزه‌ای را مصادره به مطلوب کند و به ابزاری جهت اعمال هژمونی بدل نماید، اکنون اما با افولِ هژمونی این لیبرالیسم چنین امری به‌سادگی امکان‌پذیر نیست. جنبش‌های اعتراضیِ نیرومندی که هم‌اکنون بار دیگر در جامعه‌ی تونس شکل می‌گیرند، به‌روشنی مؤید این موضوع‌اند.

جنبشِ دی‌ماه نیز طلیعه‌ی دوران نوینی در ایران است. دورانی که تضادها و تعارضاتِ حاد شونده‌ی طبقاتی وجه مشخصه‌ی آن است. سلطه‌ی ایدئولوژیکِ بلامنازعِ بورژوازی اکنون خدشه‌دار شده و توده‌های پرولتاریا به جنب-و-جوش افتاده‌اند. اما این تحرک برای آن‌که حقیقتاً راه‌گشا باشد، نیازمندِ آن است که از هر گونه شعارزدگی و میلیتانسیِ مخربی که راه را بر سرکوب هموار می‌کند و به نیروهای دستِ راستی مجالِ عرض اندامی خطرناک می‌دهد، برحذر باشد. یک پاسخ معین به این وضعیت می‌تواند بدین صورت باشد که فعالینِ صدیقِ طبقه مطالباتِ مشخص طبقاتی را پیش کشیده و در جهت همه‌گیر شدن آن تلاش نمایند؛ مطالباتی که ساختارهای موجود را در لحظه‌ی کنونی به‌طور مستقیم مورد تعرض قرار نمی‌دهند، اما زمینه‌ی در هم شکستن و فراروی از این ساختارها را در بطن خود دارند. مطالباتی چون مسکن، آموزش و بهداشت رایگان برای همه، تعیین حداکثر دستمزد، کاهش ساعات کار روزانه، بیمه‌ی بیکاری فراگیر و سطح معینی از تأمین اجتماعی همگانی، می‌تواند از این دست باشد. با این حال، هر پاسخی اما هم‌چنان نابسنده است و می‌بایست پیوسته در جریان عمل تکامل یافته و به‌شکلی بی‌وقفه پروسه‌ی فراروی از خود را طی کند، تا در نقطه‌ای بی‌بازگشت به کنشِ انقلابی فرابروید. جنبش حاضر در شکلِ بروزِ خیابانی‌اش اکنون با سرکوب و یأس مواجه شده است. این امری بود قابل پیش‌بینی. اما مادامی که زمینه‌های شکل‌گیریِ آن پابرجاست، این جنبش کماکان ادامه خواهد یافت و در اشکالِ دیگری مجدداً بروز خواهد کرد.

خشمگین از انقلاب

بپردازیم به یادداشتِ سعید آقام‌علی. مبنای استدلالی او در نوشته‌ی "غروبِ سیاست" تا آن‌جا که به اوضاع منطقه‌ای برمی‌گردد، تفاوتی با احتجاجاتِ گرایلو ندارد. سعید می‌نویسد:

«جنبشی که با وضوح کامل افقی ضد امپریالیستی را نپذیرد و خود را در اتحاد با نیروهای مقاومت منطقه تعریف نکند، توان ایجاد دگرگونی مثبت را از دست می‌دهد». [تأکیدها همه جا از من است.]

اگر شعار "نه غزه، نه لبنان..." ارتجاعی است –که هست- و باید بی‌رحمانه نقد و افشا گردد؛ و اگر چپی را که تحتِ عناوین کاذبی چون "انقلاب سوریه"، "انقلاب لیبی"، "حق تعیین سرنوشت" و هکذا به دامانِ امپریالیسم و پروژه‌های دخالت‌گرانه‌اش خزیده، می‌بایست در همه جا و به‌ویژه در جنبشِ کارگری طرد و رسوا کرد- با این حال از یک موضعِ طبقاتیِ پرولتری، تنها آن سیاستی مطلوب است که به امر تشکل و آگاهی طبقاتی پرولتاریا در راستای تدارکِ انقلاب اجتماعی یاری رساند، و در امتدادِ آن روندهای تاریخی-طبقاتیِ مشخصی باشد که می‌تواند به تحقق سوسیالیسم منتهی شود. و در رابطه با سوریه نیز برخلافِ آن‌چه گرایلو می‌گوید و سعید از آن وام می‌گیرد، سیاستِ کمونیستی در لحظه‌ی حاضر در تأییدِ حضورِ روسیه و ایران و مطلقاً "در اتحاد با نیروهای مقاومت منطقه" شکل نمی‌گیرد. هر چند از آن دسته نتایجی که این حضور به‌اعتبارِ جلوگیری از انهدامِ جامعه توسط ارتجاعِ امپریالیستی-منطقه‌ای، به‌نفع انکشافِ مبارزه‌ی طبقاتی بر جای می‌گذارد، باید استقبال کرد- منتها بایستی توجه داشت که به‌مجرد تثبیتِ نسبی اوضاع این حضور روی دیگرِ خود را که اتفاقاً در راستای مقابله با کمونیسمِ طبقاتی پرولتاریا است، نشان خواهد داد.

سعید سپس ادامه می‌دهد:

«مقاومت علیه نیروهای معارض در سوریه و مقاومت در برابر طرح و نقشه‌ی امپریالیسم به هیچ وجه مذموم نیست. می‌توان مدعی بود جریان‌های اصیل‌تری باید صفوف نیروهای مقاومت را تشکیل دهند، نیروهای سوسیالیست و کمونیستی که تضادهای واقعی سرمایه و نیروهای سرکوبگر آن را نشانه بروند، نیروهای کمونیستی که در پی برهم زدن صفوف ارتجاع، بتوانند آینده‌ای روشن برای مردم منطقه به ارمغان بیاورند- اما به دلیل فقدان این نیرو نمی‌شود مقاومت فی‌الحال موجود را مورد هجمه قرار داد».

به‌طریق اولی "می‌توان مدعی بود" پرولتاریا جهتِ نیل به سوی انقلاب اجتماعی باید حزب کمونیستِ خود را تدارک ببیند، "اما به‌دلیلِ فقدانِ این نیرو [حزب] نمی‌شود" جریاناتِ رفرمیستِ "فی‌الحال موجود را مورد هجمه قرار داد"! صاف و سرراست منطقِ استدلالِ سعید سر از جاهای خطرناکی مانندِ این در می‌آورد. ضمن آن‌که بحث بر سرِ "هجمه" نیست و همان‌طور که گفتیم، اتفاقاً دخالت روسیه و ایران تا آن‌جایی -و فقط و فقط تا آن‌جایی- که نتایجی به‌نفع انکشاف مبارزه‌ی طبقاتی به‌دنبال دارد، موضوع اصلی نقد کمونیستی در رابطه با سوریه نیست. اما او اگر می‌خواست پشتِ محور مقاومت سنگر ببندد، نیازی به این کلیشه‌های "ادعائی"ِ به‌ظاهر رادیکال نداشت؛ کافی بود افاضاتِ جناب گرایلو را به‌درستی دریابد.

به‌هر روی چنان‌که می‌بینیم و پیش‌تر نیز اشاره شد، او در هراس از امپریالیسم تا حد زیادی با گرایلو همراه است؛ اما این ترس نزد سعید جعلی است که تعبیه شده تا خشمِ او از انقلاب را بپوشاند. لحظه‌ای به این عبارات دقت کنید:

«در چنین شرایطی تنها نیرویی می تواند نوید تحول و دگرگونی دهد که از پیش در مبارزه ای ضد امپریالیستی چشم انداز، افق و مسیر آینده را مشخص کرده باشد»... «جنبش اعتراضی این چند روز محتوایی معیشتی و کارگری دارد، اما برای اینکه مدعی شویم طبقه کارگر در این اعتراضات حضور دارد تعداد کارگران و حضور فیزیکی آن ها مشخص کننده نیست. این اعتراضات باید دارای افقی رهایی بخش باشند. این افق رهایی بخش تا زمانی که طبقه کارگر ایران به پروژه سیاسی خود مسلح نشود، بروز نمی یابد».

از این منظر برای تدارک انقلاب بایستی منتظر خودِ انقلاب ماند- این در خوش‌بینانه‌ترین حالت خطایی معرفتی است؛ چرا که تنها در لحظه‌ی انقلاب است که "پروژه‌ی سیاسی"ِ طبقه تعین پیدا می‌کند. اگر جز این بیاندیشیم، آن‌گاه انقلاب به ایده‌آلی بدل می‌شود که «واقعیت بایستی خود را با آن تنظیم کند»[9]. اما بی آن‌که ادعا کنیم آن‌چه دراعتراضات اخیر روی داد –و هنوز نیز از پسِ سرکوب و فروکش کردن چون آتشِ زیر خاکستر در حالِ شعله کشیدن است- به‌معنای واقعی کلمه یک انقلاب بود، آن‌چه نویسنده در این سطور مرقوم داشته چیزی جز خشمِ یک روشنفکر از انقلاب به‌واسطه‌ی خشم از توده‌های طبقه نیست؛ توده‌هایی که به‌زعمِ وی هنوز به آن درجه از بینش و آگاهی دست نیافته‌اند تا بتوانند "به پروژه‌ی سیاسیِ خود مسلح" شده، و "از پیش ... افق و مسیر آینده را مشخص" کرده باشند.

انگلس در نامه‌ای به زورگه در 18 ژانویه‌ی 1893 در مورد فابین‌ها چنین می‌نویسد:

«فهم‌شان به‌اندازه‌ای هست که اجتناب ناپذیری انقلاب اجتماعی را درک نمایند، ولی یحتمل مایل نیستند مسئولیتِ این وظیفه‌ی عظیم را منحصراً به پرولتاریای زمخت و نضج نیافته بسپرند و از این‌رو به‌قدری رئوف هستند که خودشان را در رأس آن بگمارند. خوف از انقلاب پرنسیبِ بنیادی ایشان است».

سعید نیز بر ناگزیریِ انقلاب واقف است، اما به توده‌ی کارگران "ناآگاه" اعتمادی ندارد. این بی‌اعتمادی سبب می‌شود تا از تحرکِ بی‌موقعِ توده‌ها به‌خشم آمده و از موضعِ بالادستی به طبقه فرمان توقف بدهد؛ چرا که آن "نیرویی [که] می تواند نوید تحول و دگرگونی دهد" و کارگران را از خطر امپریالیسم آگاه کرده و از انواع جهالت‌های ملی، روحانی و غیره و ذلک بپیراید تا آن‌گاه بتوانند با فراخوان این نیرو احیاناً پا به خیابان نیز گذاشته و خواست‌هایشان را فریاد بزنند، هنوز شکل نگرفته است. وانگهی چنین "نیرویی" که به‌زعم او پرولتاریا باید منتظر بماند تا "از پیش" تکلیف همه چیز را روشن کرده باشد، چیزی جز انجمنی فرضی از هم‌کیشان نیست که یحتمل مقدر است پس از فراغت از امرِ تعیین تکلیفِ جهان، لطف نموده و در قامتِ منجیِ طبقه قبول زحمت کند. بنابراین روشن است که در این کانتکست "وظیفه"ی کارگران غیر از انتظار نمی‌تواند باشد. و چنان‌چه خدای ناکرده پیش از موعد مقرر و بدونِ کسبِ اجازه تحرکی از خود بروز دهند، از این وظیفه‌ی مقدس عدول کرده‌اند.

سعید مدعی است که « افق رهایی بخش تا زمانی که طبقه کارگر ایران به پروژه سیاسی خود مسلح نشود، بروز نمی یابد»؛ او در واقع می‌گوید افق مذکور هیچ‌گاه بروز نمی‌یابد.  در ادبیات او "پروژه‌ی سیاسی" در واقع به‌جای حزب کمونیست طبقه نشسته است- این کاملاً درست است که برساختنِ حزب کمونیست در نسبت طبقه یک ضرورت است، اما حزب کمونیستِ طبقه یک پروژه نیست؛ لحظه‌ای است معین در روندِ امتزاجِ تئوری مارکسیستی از یک سو، و جنبش کارگری از سوی دیگر؛ روندی که غایتِ آن انقلاب اجتماعی است. به این معنی حزب کمونیستِ طبقه در دورانِ بحرانِ انقلابی به‌شکلی قطعی تعین پیدا می‌کند؛ اما هم‌چنین خودِ آن روندِ پیش‌گفته شکل دیگری از این تعین است. به‌عبارت دیگر، حزب کمونیستِ طبقه به‌لحاظ مفهومی از یک سو ناظر بر روندِ امتزاج تئوری مارکسیستی و جنبش کارگری است، و از سوی دیگرخود نتیجه‌ی این روند است.

مارکس در نامه‌ای به ف. بولت، در 23 فوریه 1871 می‌نویسد:

«طبیعتاً هدف نهایی جنبش سیاسی طبقه‌ی کارگر تصرف قدرت سیاسی است. و طبیعتاً برای این منظور سازمانی از طبقه‌ی کارگر که دارای درجه‌ای از انکشاف قبلی بوده و در جریان خود مبارزات اقتصادی تشکیل شده و رشد یافته باشد، ضروری است.

اما از طرف دیگر، هر جنبشی که در آن طبقه‌ی کارگر به‌عنوانِ طبقه به مخالفت با طبقات حاکم برمی‌خیزد و می‌کوشد آن‌ها را به‌وسیله‌ی فشاری از خارج تحت سلطه‌ی خود درآورد، جنبشی سیاسی است... و به این ترتیب است که از همه‌ی جنبش‌های اقتصادیِ منفردِ کارگران، در همه جا جنبشی سیاسی پدید می‌آید، یعنی جنبش طبقه به‌منظور پیروز گرداندنِ منافع خویش در شکلی عمومی، و در شکلی که دارای نیروی الزام اجتماعی عام است.

اگرچه این جنبش‌ها به وجود یک سازمان قبلی نیاز دارند، معهذا به‌نوبه‌ی خود وسایل انکشاف چنین سازمانی می‌باشند».

به‌هر درجه‌ای که تشکل‌یابیِ طبقاتیِ پرولتاریا به‌مثابه یک طبقه رشد کند، خودآگاهی سیاسی-طبقاتیِ کارگران رشد می‌یابد، و بالعکس، هر اندازه که سطح خودآگاهیِ سیاسی-طبقاتیِ کارگران بالاتر رود، پرولتاریا بیشتر به‌مثابه یک طبقه تشکل پیدا می‌کند. حزب کمونیستِ طبقه‌ی کارگر آگاه‌ترین تشکلِ طبقاتی کارگران، و یا متشکل‌ترین خودآگاهیِ طبقاتی کارگران است. به‌بیان دیگر، حزب کمونیستِ طبقه دوگانه‌ی واحدی است که حاصل امتزاجِ جنبش کارگری [معطوف به تشکل‌یابی طبقاتی] و تئوری کمونیستی [معطوف به خودآگاهی طبقاتی] است. از این‌رو پایه‌های حزب کمونیستِ طبقه را در عمل فعالین کارگری و رهبران عملیِ جنبش کارگری از یک سو، و از سوی دیگر ایدئولوگ‌های طبقه‌ی کارگر یا روشنفکرانِ ارگانیکِ طبقه‌ی کارگر در ارتباطی تنگاتنگ و مستمر شکل می‌دهند. قیدِ این عبارت اخیر بی‌اندازه حائز اهمیت است؛ چرا که در صورت قطعِ این ارتباط، گرایشاتِ اکونومیستی در جنبش کارگری رشد خواهند کرد، و روشنفکران کمونیست نیز به سکتاریسم دچار خواهند شد.

وانگهی حزب کمونیستِ طبقه‌ی کارگر بایستی برآیندِ جنبشِ فی‌الحال موجودِ طبقه باشد، و در عین حال، معطوف به فراتر بردن آن از لحظه‌ی تاریخیِ کنونی‌اش – ارگانیسمِ حزب جزءِ لاینفکِ جنبش طبقاتی کارگران است و بالعکس. حزب کمونیستِ طبقه‌ی کارگر سازمانی جدای از طبقه و بر فراز آن نیست؛ و به‌همین ترتیب پروسه‌ی شکل‌گیریِ آن نیز نمی‌تواند خارج از پروسه‌ی انکشافِ جنبش کارگری حادث شود. و تظاهراتِ دی‌ماه نیز به‌هر تقدیر لحظه‌ای است از همین پروسه‌ی اخیر؛ انکشافِ جنبش کارگری نه در آسمانی آفتابی، بل‌که بر زمینِ پست و ناهموارِ واقعیت رخ می‌دهد.

برگردیم به نوشته‌ی سعید:

«اعتراضات اخیر به روشنی محتوایی اقتصادی و معیشتی دارند... این محتوایی است زمینی و واقعی، اعتراضات استوار بر این وضعیت هم حقانیت دارند، اما این حقانیت ضرورتا مترقی نیست. این اعتراضات حتی می تواند به شدت ارتجاعی باشد. افق و هژمونی غالب بر یک جنبش است که مترقی بودن یا ارتجاعی بودن آن جنبش را مشخص می کند. افقی که در حال حاضر به شکلی توده ای از جانب معترضین برگزیده خواهد شد، تنها هژمونی موجود است که همان هژمونی بورژوایی است».

لازم به توضیح نیست که آن‌چه به افق یک جنبش تعین می‌بخشد، همان روندهایی است که به پیداییِ آن جنبش منجر گشته است. همان‌گونه که پیش‌تر گفتیم، مجموعه‌ی این روندها و کنش‌هایی که در نسبتِ آن‌ها صورت می‌پذیرد، برسازنده­ی ساختارهایی ایدئولوژیک هستند. این ساختارها به‌نوبه‌ی خود وسایلِ اعمالِ هژمونی‌اند. به همین اعتبار، هژمونی نه یک امر متصلب، بل‌که وضعیتی است سیال. وضعیتی که ثبات یا تزلزل آن با توانِ جنبش‌های اجتماعی بستگی تام دارد. همان‌جا اشاره کردیم که اگرچه در نتیجه‌ی اعتراضاتِ چندماهه‌ی اخیر ساختارهای ایدئولوژیکِ کنونی ترک برداشته، اما به‌دلیلِ فقدانِ سطح معینی از تشکلِ طبقاتیِ کارگران جنبشِ دی‌ماه آمادگی آن را نداشت تا ساختارهای ایدئولوژیک مذکور را به‌طور کامل بشکند. این هم‌چنین به این معناست که طبقه‌ی کارگر در لحظه‌ی حاضر آمادگی آن را ندارد تا بتواند علیه هژمونی بورژوازی دست به مبارزه‌ای قاطع بزند. اما در چنین شرایطی این وظیفه‌ی کمونیست‌ها است تا تشکلِ طبقه را به سطحی ارتقا دهند که توانایی دست زدن به چنین مبارزه‌ای را داشته باشد.

مارکس در همان نامه‌ی پیش‌گفته چنین می‌نویسد:

«... در آن‌جایی که هنوز طبقه‌ی کارگر به درجه‌ی کافی سازمانی دست نیافته تا بتواند علیه قهرِ دسته‌جمعی، یعنی اقتدار سیاسیِ طبقات حاکم به مبارزه‌ای قاطع بپردازد، در هر حال باید با کار تهییجی پیاپی علیه شیوه‌ی برخورد سیاسیِ دشمنانه‌ی طبقات حاکم نسبت به ما، این طبقه را به آن درجه‌ی سازمانی ارتقا داد. در غیر این‌صورت، طبقه‌ی کارگر به‌صورت آلت دستِ طبقات حاکم باقی خواهد ماند».

مبارزه‌ی طبقاتیِ سیاسی-ایدئولوژیک یا نبرد بر سر هژمونی در جامعه همواره یک رکن و اساسی‌ترین رکنِ رسالت تاریخیِ ایدئولوگ‌های طبقه در مسیر سازمان‌یابیِ حزب کمونیستِ طبقه‌ی کارگر و تدارکِ انقلاب اجتماعی است. این مبارزه به‌خصوص در جامعه‌ای که در آن به‌سبب سرکوب سیاسی یا دلایل تاریخی دیگر، پروسه‌ی تشکل‌یابیِ طبقاتی پرولتاریا به‌کندی پیش رفته یا به تأخیر افتاده است، اهمیت مضاعف می‌یابد؛ چرا که در چنین صورتی مبارزه‌ی مذکور علاوه بر کارکرد قائم-به-ذاتِ خود، هم‌چنین متوجهِ امر جبرانِ آن کندی و تأخیر نیز هست. به‌بیان دیگر، کمونیست‌ها در چنین شرایطی علاوه بر نبرد برای هژمونی و تولیدِ ادبیات سیاسی در این راستا [که البته همواره و در همه جا می‌بایست در ارتباطِ تنگاتنگ و مستمر با جنبش کارگری باشد]، هم‌چنین بایستی با کار ترویجی-تهییجی و آژیتاسیونِ پیاپی در میان کارگران و نیز تولید ادبیات معطوف به آن، در امر ارتقای سطح تشکل‌یابیِ طبقاتی پرولتاریا بکوشند.

به‌هر ترتیب، بدیهی است پرداختن به وجوه مختلف حزب و جای‌گاه و کارکردِ آن در نسبت طبقه بحث بسیار مفصل‌تری را می‌طلبد که به‌طور قطع در این مجال نمی‌گنجد. آن‌چه گفته شد، صرفاً خطوط کلی طرح بحثی است که می‌بایست در فرصت‌های آتی به آن پرداخت. 

*

اگر آشنائی نگارنده با مهدی گرایلو [منهای مکتوبات‌اش] به چند دیدار در سال‌های دور برمی‌گردد، اما سعید آقام‌علی را سال‌های متمادی است که می‌شناسم. در تمامِ این سال‌ها و به‌رغم تمام اختلافات و بحث‌ها و جدل‌های گاه تلخ، همواره او را با خود در یک سنگرِ مشترک دیده‌ام. اکنون چنین به‌نظر می‌رسد که او راهِ دیگری را انتخاب کرده باشد. با این همه، هم‌چنان امیدوارم سعید با همان صداقتی که همواره از او سراغ داشته‌ام، نادرستیِ دریافت ما از نوشته‌اش را نشان دهد و یا ما را مجاب نماید که کلماتی که به‌رشته‌ی تحریر درآورده، "سهوِ قلم"ی بیش نبوده است. امیدوارم.

سیامک امین

دی‌ماه 96

پانوشت‌ها:



[3] «سخنی که بر نهفتگی استوار باشد، رونق هلهله‌ی شوق را افزون می‌کند». عبارتی‌ست از ارسطو در کتاب "رتوریکا".

[5]  همان جا

[6] بخشی از مکالمه‌ای بین یک سرباز و یک دانشجو در گرماگرم انقلاب اکتبر است که جان رید در کتاب "ده روزی که دنیا را لرزاند" بر آن شهادت داده است.

[9] عبارتی از مارکس در ایدئولوژی آلمانی

Comments (31)

Rated 0 out of 5 based on 0 voters
  1. داریوش ک

آقای امین. بگذارید با خودمان صادق باشیم: تا جایی که به مسائل واقعی و عملی مربوط است، شما در راهکارتان، به سادگی «فعالان کارگری» را جایگزین «حرکات خودانگیخته» کرده‌اید. این دو مقولاتی سر تا متفاوتند. این رویکردتان (حذف جنبش خودبخودی و جایگزینی ان با عنصری دیگر) باعث می‌شود در مناسبات واقعی (و نه در مسائل معرفتی) شما نیز در نهایت در کنار سعید و گرایلو بایستید. بیش از این عرضی نیست

  Attachments
  1. سیامک امین

به آقای داریوش ک

و یک توضیح:

در مورد رابطه‌ی بین حزب و جنبش خودبه‌خودی مطالبی عنوان کرده‌اید و نقل قول نسبتاً مفصلی از لنین آورده‌اید. اجازه بدهید ابتدا موافقت‌ام را با کلیت آن‌چه در این زمینه بیان کرده‌اید، اعلام کنم.

از این‌ مهم که آن‌چه از نوشته‌ی حاضر نقل کرده‌اید "بازنویسی تحریف شده‌ای" از رویکرد لنین نیست و بیان دیگری از همان رویکرد است، بگذریم. اما گفتنِ این‌که "نویسنده در مورد «ترکیب کار حزبی و جنبش خودبخودی کارگران» در یک «کل واحد» سکوت می‌کند" و یا "با یک نوع تردستی عجیب و غریب «جنبش خودبخودی» کارگران از معادلات حذف می‌شود"، بی‌انصافی در قبال متن حاضر است.

اولاً موضوع متن حاضر بیشتر از آن‌که بحثی در زمینه‌ی حزب و طبقه باشد، نقدی است بر یک موضع مشخصِ سیاسی و تنها از این رهگذر است که اساساً به طرحِ چنین بحثی می‌پردازد. علاوه بر این، نوشته‌ی حاضر در سطح معینی از تجرید به موضوع پرداخته است. نتیجتاً به ظرایفِ "امتزاج جنبش طبقه‌ی کارگر و نظریه‌ی مارکسیستی" در عمل نمی‌پردازد و به بیانِ کلیات اکتفا می‌کند. از این نظر اگرچه حق با شماست که نوشته به‌طور مشخص به مسائل و تناقضاتی که رویکرد فوق با آن روبروست، نمی‌پردازد؛ اما چنین ادعائی نیز ندارد. همان‌طور که در متن آمده، آن‌چه در باب حزب و طبقه گفته شده، صرفاً خطوط کلی طرح بحثی است "که می‌بایست در فرصت‌های آتی به آن پرداخت".

ثانیاً در همین شکلِ طرحِ فشرده‌ی بحث و در همین متن هرجا که "جنبش کارگری" و "فعالین کارگری" آمده، عمدتاً مقصود جنبش خودبخودیِ طبقه بوده است. فراتر از این، آن بخش از نامه‌ی مارکس که نقل شده، معنایی جز این نمی‌تواند داشته باشد. همان‌جا در ادامه آمده است که "حزب کمونیستِ طبقه دوگانه‌ی واحدی است که حاصل امتزاجِ جنبش کارگری [معطوف به تشکل‌یابی طبقاتی] و تئوری کمونیستی [معطوف به خودآگاهی طبقاتی] است". آیا این‌جا سخنی غیر از "«ترکیب کار حزبی و جنبش خودبخودی کارگران» در یک «کل واحد»" بیان شده است؟ و یا همین‌طور در ادامه آمده: "حزب کمونیستِ طبقه‌ی کارگر بایستی برآیندِ جنبشِ فی‌الحال موجودِ طبقه باشد، و در عین حال، معطوف به فراتر بردن آن از لحظه‌ی تاریخیِ کنونی‌اش". آیا شما از "جنبشِ فی‌الحال موجودِ طبقه" چیزی غیر از جنبش خودبه‌خودی استنباط می‌کنید؟ بنابراین چطور می‌توان مدعی شد که "نویسنده در مورد «ترکیب کار حزبی و جنبش خودبخودی کارگران» در یک «کل واحد» سکوت می‌کند"؟

  Attachments
  1. سیامک امین

به آقای داریوش ک

پیش از هر چیز باید از شما بابت کامنت (های) خوبتان تشکر کنم. از طرح مسائلی که عنوان کرده‌اید استقبال می‌کنم.

اما چند نکته:
چند جا نوشته‌اید نویسنده یا نویسندگان؛ نمی‌دانم مرادتان از این امر چه بوده، اما نوشته امضا دارد و من سیامک امین هم آدمی هستم معین و با طول و عرض مشخص.

جهت‌گیری و موضع طبقاتی افراد لزوماً تناظر یک به یک با خاستگاه طبقاتی آنان ندارد. گذشته از این، هر روشنفکری فارغ از اینکه کدام موقعیت طبقاتی را اشغال کرده باشد، در مقام روشنفکر یک خرده بورژوا است. این در مورد من و "سعید" و "گرایلو" و هر شخص دیگری صادق است. آن‌چه در نهایت برای اتخاذ موضع پرولتری تعیین کننده است، واقعیت جنبش طبقه‌ی کارگر و مبارزه‌ی طبقاتی پرولتاریا است.

همان‌طور که شما متوجه شده‌اید، من با به‌کارگیری کلمات مشخص "سعید" و "گرایلو" هدف خاصی را دنبال کرده‌ام. اما هدفی که در پس این فاصله‌گذاری قرار داشته، ورای "دلبستگی و احساسات شخصی"، ناظر بر نزدیکی‌ها و دوری‌های سیاسی بوده است. همان‌طور که در پایان متن نوشته‌ام، سال‌های متمادی "سعید" و من در یک سنگر بوده‌ایم؛ بنابراین با شناختی که از او دارم طبیعی است که درجه‌ای از حقیقت را در این حکم بازشناسم که موضع اخیر او ممکن است تا اندازه‌ای ناشی از یک خطای معرفتی باشد. اشخاص را به صرف اتخاذ یک موضع مغشوش نمی‌توان به انحراف متهم کرد؛ تنها در نتیجه‌ی تکرار و پافشاری بر چنین مواضعی است که قضیه صورت دیگری پیدا می‌کند و از شکل خطای معرفتی خارج می‌شود. بنابراین بر مبنای "مناسبات واقعی" شایسته است هم‌چنان امیدوار باشیم که "سعید" راهِ رفته را برگردد.

  Attachments
  1. داریوش ک

برای مثال در مقاله‌ی فوق آمده است: «اما حزب کمونیست لحظه‌ای است معین در روندِ امتزاجِ تئوری مارکسیستی از یک سو، و جنبش کارگری از سوی دیگر.» این جمله کمابیش نوعی بازنویسی تحریف‌شده‌ی رویکردیست که لنین در «وظایف فوری ما» بیانش می‌دارد: «سوسیال دمکراسی تلفیق سوسیالیسم و جنبش کارگری است.» لنین در ادامه از «ترکیب کار حزبی و جنبش خودبخودی کارگران» در یک «کل واحد» سخن می‌گوید. اما نویسنده (نویسندگان) ما لام تا کام در این مورد سکوت می‌کنند. این فقط یک ایراد ملانقطی نیست. بلکه تبعات مهم‌تری دارد.

لنین نسبت به تناقضات چنین رویکردی آگاه بود و در موردشان چنین نوشت: «هنگام طرح این وظیفه، دو مسئله عمده با تأکید خاص بروز می کند: 1- چگونه می توان ضرورت آزادی کامل برای فعالیت های محلی سوسیال دمکراتیک را با ضرورت تشکیل یک حزب واحد – و بنابراین دارای مرکزیت [سانترالیستی] – تلفیق نمود؟ سوسیال دمکراسی تمام نیرویش را از جنبش خود بخودی طبقه کارگر، که در مراکز مختلف صنعتی به صورتهای مختلف و در زمانهای مختلف تظاهر می یابد کسب می کند؛ فعالیت محلی سازمانهای سوسیال دمکراتیک بنیاد مجموعۀ فعالیت حزبی است. اما اگر این فعالیت «آماتورهای» منفرد باشد، اجازه نداریم اینگونه فعالیت را – اگر دقیق و جدی سخن بگوئیم – سوسیال دمکراتیک بنامیم، زیرا این دیگر سازماندهی و رهبری مبارزۀ طبقاتی پرولتری نخواهد بود. 2- چگونه می توان کوشش سوسیال دمکراسی را جهت تبدیل شدن به یک حزب انقلابی که مبارزه برای آزادی سیاسی را هدف عمدۀ خویش می سازد، با این امر تلفیق دهیم که سوسیال دمکراسی پرداختن به توطئه های سیاسی را قاطعانه مردود می شمارد، که سوسیال دمکراسی مصممانه این را رد می کند که «کارگران را به باریکادها فراخواند» یا به طور کلی تحمیل این یا آن «نقشه» به کارگران را برای حمله به حکومت که دسته ای از انقلابیون طراحی کرده باشند مردود می شمارد؟»

اما نویسنده (نویسندگان) ما نه تنها به دو تناقض فوق کوچک‌ترین اشاره‌ای نمی‌کنند، بلکه «امتزاج جنبش طبقه‌ی کارگر و نظریه‌ی مارکسیستی» را امری طبیعی فرض می‌کنند که به راحتی آب خوردن حاصل می‌شود؛ درست همانطور که شب از روز پدید می‌آید و روز از شب. آنان می‌نویسند: «به ‌هر درجه‌ای که تشکل‌یابیِ طبقاتیِ پرولتاریا به‌مثابه یک طبقه رشد کند، خودآگاهی سیاسی-طبقاتیِ کارگران رشد می‌یابد، و بالعکس، هر اندازه که سطح خودآگاهیِ سیاسی-طبقاتیِ کارگران بالاتر رود، پرولتاریا بیشتر به‌مثابه یک طبقه تشکل پیدا می‌کند.» چنین سهل‌انگاری به نویسنده (نویسندگان) اجازه می‌دهد «پایه‌های حزب کمونیست»شان را در «رابطه‌ی تنگ ومستمر» فعالین کارگری با روشنفکرانِ ارگانیک شکل دهند. بدین ترتیب با یک نوع تردستی عجیب و غریب «جنبش خودبخودی» کارگران از معادلات حذف می‌شود و همه چیز به یک «رابطه‌ی تنگ» تقلیل می‌یابد.

بهتر نیست پیش از حمله به «گرایلو» و نصیحت «سعید»، نویسندگان نگاهی به مناسبات واقعی خود بیاندازند و از خودشان بپرسند: کدام طبقه است که با جنبش خودبخودی کارگران خصومت می‌ورزد؟

ارادتمند

  Attachments
  1. داریوش ک

1
تا جایی که به یک شخص کامنت‌گذار مربوط می‌شود، تذکری انتقادی در مورد متن فوق ضروری است.

نویسنده (نویسندگان) متن فوق، چنین نشان داده‌اند که اشتباهات «سعید» و «گرایلو» (یا همان «آقام علی» و «مهدی») صرفاً اشتباهی تئوریک است. و سپس کوشیده‌اند با نقل‌قول بندهایی از بزرگان مارکسیسم، اشتباهات «سعید» (و شایذ «گرایلو») را تصحیح کنند.

این رویکرد دردی از ما کارگران درمان نمی‌کند. نویسنده (نویسندگان) باید نخست نشان می‌دادند این قبیل نظریات، کدام رویکرد طبقاتی را نمایندگی می‌کند. باید نشان می‌دادند کدام طبقه است که «امپریالیسم» را صرفا به مثابه‌ی دشمنی خارجی درک می‌کند. سپس باید نشان می‌دادند محدودیت‌های تاریخی این طبقه کدام است. و در نهایت برای ما کارگران توضیح می‌دادند چرا چنین طبقه‌ای، به طور کلّی، با خیزش‌های خودانگیخته‌ی طبقه‌ی کارگر خصومت می‌ورزد.

برخورد مارکسیستی با ایده‌ها و انسان‌هایی که حامل آن‌هایند، مسأله‌ای است ورای دلبستگی و احساست شخصی‌مان نسبت به «سعید» و «گرایلو». اگر از روش مارکسیستی تخطی کنید، این گمان در خوانندگان به وجود می‌آید که نکند خودتان نیز از همان محدودیت‌های تاریخی در رنجید. مخصوصا اینکه نگاه تیزبین کارگر آگاه و بامطالعه، در متن‌تان شواهد و قرائنی می‌یابد که بدگمانی‌اش را تقویت می‌کنند.

  Attachments
  1. امین

به بهمن شفیق:
حداقل در رابطه با نظر شخص خود بنده اشتباه میکنید( چقدر تعداد اشتباهات در نتیجه گیری هایتان به مرور زمان بیشتز می شود؟).
اتفاقا هستند بخشی از جریان احمدی نژادی ها که علاوه بر اینکه ضرورت دفاع از توده مردم کشور را درک کرده اند، ضرورت مقابله با امپریالیسم را هم فهمیده اند، بر خلاف شما البته که یگانه دشمن زندگیتان جمهوری اسلامی است.
گرچه دیگر انتظار زیادی از شما نمی توان داشت اما سعی کنید کدورت های شخصی تان را در تصمیم گیری های سیاسی تان دخالت ندهید و آن ریشه های تاریک تفکرتان را بخشکانید.

  Attachments
  1. امین

مطمئنا دلیل عصبانیت تان با "ت" نوشتن فلسطین و خشونت بر علیه زبان(؟) نبوده، بهتره یک مقدار راجع به دلایل اون نوع از عصبانیتت فکر کنیn.

  Attachments
  1. نیما

درسته نتیجه گیریم آبکی بود، ولی عصبانیتم از این طرز نوشتن بجا بود، درنتیجه فکر نکنم وقتتونُ تلف کرده باشم.

  Attachments
  1. امین

به نیما
اگر آگاهی تان از زبان و فاشیسم محدود به همین نتیجه گیری های آبکی، بی واسطه و توام با زرنگی تان است، وارد مباحثات نشوید وقت خوتان و دیگران را هم کمتر تلف کرده اید.

  Attachments
  1. امین

به نیما
در اینکه آن اشتباه نوشتاری مذموم است میتوانم با شما توافق داشته باشم.اما امکان دارد که توضیح دهید که چگونه این دو مقوله را، آن اشتباه و فاشیسم، به هم مرتبط کرده اید؟؟

  Attachments
  1. امین

به نیما
بله، اشتباه نوشتاری بزرگی بود، اما میتونین به من توضیح بدید که تحت چه ساز و کاری به عنوان نشانه ای از فاشیسم قلمدادش کردید؟

  Attachments
  1. نیما

یکی از نشانه های فاشیسم هم همین خشونت برعلیه زبانست. فلسطین با طا نوشته میشود.

  Attachments
  1. امین

ادامه
همچنین اگر فرض بگیریم که چپ ها در این برهه زمانی سرکردگی را کسب کنند، هرچند این خودش با توجه به واقعیات موجود امکان ناپذیر است، و وارد مرحله ی پیش از انقلاب بشویم چطور تضمین میدهید که دوباره داعشی دیگر از شمال افغانستان و سوریه (که آمریکا در حال حاضر هم در حال تقویت نیروهایی در این دو کشور هست) با توجه به اینکه به مقاومت هم ضربه وارد شده، ظهور نمی کند و همچنین نیروهایی در ایران توسط آمریکا و متحدانش مسلح نمی شوند و عربستان هم از جنوب حمله نمی کند؟مگر شما و جناب شفیق معتقد نیستید که آمریکا بیشتر از جمهوری اسلامی از ایران سوسیالیست می ترسد؟
نکند چشم انتظار وجدان جامعه جهانی و سازمان مللید؟ مگر در رابطه با یمن و سوریه چه مخالفتی داشتند و دارند که در رابطه با ایران داشته باشند؟
کتاب "تاملی در وحدت اندیشه لنین" لوکاچ رو بخونید شاید کمکتون کرد، یا اگر هم خوندید مجددا بخونیدش

  Attachments
  1. امین

ادامه
حدستان اشتباه است. انقلاب ممکن است در نظرم، ولی از طرفی این اطمینان قبلی را دارم که اگر قرار باشد انقلاب کمونیستی ای رخ دهد محدود به ایران نیست و همچنین مقاومت در برابر امپریالیسم وارد بحران شده و مقاومت در برابر شکل گیری فاشیسم در منطقه در این برهه زمانی که نظام مفاهیم سرمایه داری جهانی به ذاتش نزدیک میشود، است که میتواند به آن انقلابی که در نظرم ممکن است اتفاق بیافتد، منجر شود. علی الحساب اگر این گروه های مقاومت کننده _که مقاومتشان زائیده تهاجم بوده_ مانع از تهاجم فاشیسم( آمریکا، اسرائیل، داعش، غربستان، داعش) نشوند،در آینده شاهد گذار نظام جهانی سرمایه داری به سطح بعدی تر خواهیم بود، همانطور که بعد از جنگهای جهانی این اتفاق افتاد.
سوال من از شما اینست که به استناد به کدام انقلاب در کشورهای مختلف در این دوره نئولیبرلیسم یا حتی قبلترش، این تضمین را میدهید که بعد از انقلاب ،هرچند اگر به انقلاب کشیده شود ولی گمان نمیکنم، نظام حاکمه، گردش به راست خیلی بیشتری نکرده باشد؟

  Attachments
  1. امین

ادامه
" بنظر من و به حدس من اتفاقا نتیجه گیری دفاع از مقاومت در قالب حمله به اسرائیل و عربستان، اعتراف خواسته یا ناخواسته ای به این امر است، که انقلاب در ایران ممکن نیست و در غرب هم همینطور."
از عبارت بالا گویا این برداشت را میتوان داشت که شما این اعتقاد را دارید که مقاومت است که حمله میکند و به فکر منافع ژئوپولتیکش است و این آمریکا و اسزائیل و غربستان یا نوزادهای مثل داعش و بخشی از کردها نیستند که قصد دارند خاورمیانه را در نهایت در سیطره امپریالیسم درآورند. اگز نه بهتر بود مینوشتید: "دفاع از مقاومت در، دفاع برابر حمله های اسرائیل و عربستان و آمریکا و امثال داعش" نه "حمله به اسرائیل و عربستان" . صرفا جهت یادآوری بود.
همچنین در رابطه با اینکه گفته بودم شما بیشتر از اینکه با نظام جهانی سرمایه داری احساس دشمنی کنید، با جهوری اسلامی احساس دشمنی میکنید از عبارتتان و همان "حمله به" جمله تان اگر شک داشتن الان مطمئن شدم. متاسفاته این نتیجه همان دخالت علقه های شخصی در تصمیم گیری سیاسی ات.

  Attachments
  1. امین

ادامه:
حال شما میخواهید به یکی از بدنه های اصلی همین مقاومت در برابر امپریالیسم ضربه بزنید؟ ضرورت برخورد با جنایت کارهای حال حاضر در ایران مطمئنا زمانش خواهد رسید ولی بعد از آنکه تکلیف خودمان را در رابطه تقابل با فاشیم(آمریکا، داعش، اسرائیل و احتمالا اروپا در آینده ای نه چندان دور) یا به عبارتی دیگر نظام مفاهیم سرمایه داری جهانی کنونی انجام دادیم، فعلا بخشی از جمهوری اسلامی ضرورت مقابله با فاشیسم را درک کرده و در آن جدی است.

  Attachments
  1. امین

ادامه
در دوره کنونی شما نمیتوانید منکر وارد بحران شدن نظام مفاهیم امپریالیسم شوید، روز به روز شخصیت آمریکا و متحدانش دارد به ذات سرمایه داری نزدیکتر می شود. گفتمان بی شکل فاشیستی بیشتر از هر زمان دیگری بعد از جنگ جهانی دارد فراگیر میشود. حال باز هم چه بخواهید چه نخواهید تنها کسانی که در قبال حاکم شدن فاشیسم یا امپریالیسم برمنطقه مقاومت میکنند همین جریان مقاومت اند. زمانی که چپ های اروپا باید ضرورت مقابله با فاشسیم را در اروپا میفهمند و نفهمیدند و فاشیم بر اروپا مسلط شد(جنگ جهانی اول)، بی شباهت به زمان حال حاضر نیست. کدام گفتمانیست که جنایت های در یمن و فلستین و سوریه وعراق و ... را توجیه کند؟ تمامی اینها از طرف همان امپریالیسم و متحدانش انجام می شود و روز به روز بیشکل تر می شود. مطمئنا به زودی اروپا می فهمد که چاره ای جز پیوستن به آمربکا و اسرائیل ندارد و از منفعت طلبی های اقتصادی اش مجبور است بگذرد و آن تهاجم ها به شکل های دیگری صورت می پذیرند.

  Attachments
  1. امین

به سیامک امین:
در رابطه با به هم خوانی "نازیسم" و "صهیونیسم" و "داعش"، وجه مشترک فاشیستی بودنشان مدنظرم بود. این حقیقت را باید در نظر داشته باشید که گفتمان فاشیستی در زمان های بحران نظام سرمایه داری دوران خودش و حاصل همان بحران شکل می گیرد و در دو دوره گذشته جنگهای جهانی بعد از شکست فاشیسم مجددا سرمایه داری جهانی به سطحی بالاتر ارتقا پیدا کرده است. اتفاقا در زمان جنگ جهانی فقط این شوروی بود که توانست در مقابل فاشیسم آن زمان، مقاومت پیروزمندانه ای داشته باشد. چه بخواهید قبول کنید چه نخواهید، سالهای طولانی است که امپریالیسم به محوریت آمریکا در تلاش است که بعد از انقلاب های رنگارنگ اروپا و گردش به غرب تمامی آن انقلاب ها، خاورمیانه را هم دچار سیطره خودش کند. در رابطه با مقاومت حال حاضر این نکته را خوب است در یاد داشته باشید که اعضای آن هیچ کدام از ابتدا نمی خواستند که مقاومت کنند بلکه مقاومتشان حاصل تهاجم هایی بوده که در نهایت به محوریت نظام سرمایه داری جهانی انجام شده است. فلستین، یمن، سوزیه، حزب الله، ایران و حتی شرق اوکراین.

  Attachments
  1. سیامک امین

به امیر اسدی

البته روشن است این "آقای امین" که شما می‌فرمائید، بنده نیستم. اما باور بفرمائید شما در مورد ایشان در اشتباهید. ایشان حق دارد؛ ما نمی‌فهمیم. در تأیید آن "نفهمیدن"‌هایی که ایشان به ما الصاق می‌کند، کافی است به همین نکته‌ی کوچک اشاره کنم که رسانه‌ی متبوع‌شان [یعنی همان مجله‌ی هفته] از انتشار همین نوشته‌ی بنده خودداری نمود. معلوم است که ما نمی‌فهمیم!

  Attachments
  1. امیر اسدی

به اقای امین،

نقل قول از شما: »نیرویی که هدفش کمک به شکل گیری فاشیست در منطقه است حتی اگر نیات خیرخواهانه داشته باشد، هیج تفاوتی با داعشی و نازی و صهیونیست ندارد.«
اگه منظور شما یکی دانستن نازیسم با صهیونیسم و حتی داعش باشه، شما در حال نسبی کردن و بدین طریق تطهیر نازیسم هستید که حتی با داعش قابل مقایسه نیست. البته مطبوعات غربی و تئوریسین های لیبرال حاکم بخصوس در المان هم همین رو میگند. برای مثال یکی کردن صدام حسین وهیتلر تا نازیسم و استالینیسم. با عامیت دادن به نازیسم و انکار منفرد بودن ان راه برای تکرار جنایت برای ناتو از دهه ۹۰ گذشته باز شد. این در حد یک یاد اواری فقط با اینکه این موضوع بحث شما نبود.
تا جایی که به بحث شما برمیگردد، بنظر من نظر شما در این چند جمله شما خلاصه میشه:
» شاید یکی از دلایل این نوع نگاه تقلیل گرایانه، این امر باشد که بجای داشتن ایده ی مبارزه با کلیت سرمایه داری جهانی و امپریالیسم وتلاش برای تغییر نظام مفاهیم موجود در جهان، به دلیل خود را قربانی سرمایه داری جمهوری اسلامی دانستن، صرفا ایده ی مبارزه با جمهوری اسلامی و برقراری انقلاب سوسیالیستی در ایران را در ذهن می پرورانید. چه کار میخواهید بکنید؟... مسئله به هیچ عنوان ترس از امپریالیسم نیست.صحبت از چگونگی راه مبارزه و مقابله با سرمایه داری جهانی است و نه صرفا سرمایه داری جمهوری اسلامی«
من میپرسم شما که منکر امکان تشکیل جامعه پسا سرمایه داری در ایران، بخاطر پیچیده بودن مشکلات ژئوپلیتیک٫ هستید واز سایت تدارک میپرسید چکار میتونید بکیند، حالا میخواهید در سطح جهان با داو جونس اش با ناتو اش و با کنسرنهای غارتگرش، و با پشتیبانی اکثریت مصرفکنندگان غربیش در بیافتید؟ بنظر من منطقی تر اینست که بدون دفاع از مقولات و اسامی سوسیالیستی، کمونیستی، به دفاع از یکی از دو طرف این جنگ غرب ـ مقاومت بپردازید. بنظر من و به حدس من اتفاقا نتیجه گیری دفاع از مقاومت در قالب حمله به اسرائیل و عربستان، اعتراف خواسته یا ناخواسته ای به این امر است، که انقلاب در ایران ممکن نیست و در غرب هم همینطور.

  Attachments
  1. وحید صمدی

به گزارش دولت بهار، علی اکبر جوانفکر در کانال تلگرامی خود نوشت:

از بنده سئوال می کنند که علت بروز حوادث و اعتراضات اخیر را در چه می دانید؟

پاسخ بنده این است که اتفاقات این روزها و شب ها ، ریشه در سالها توهین آشکار به شعور مردم و تشدید آن در ماهها و هفته های اخیر دارد.

آیا امیدی به پایان یافتن این توهین ها هست؟! یا آنکه همچنان می خواهند با مردم شریف ایران، با همان زبان سخن بگویند؟!

  Attachments
  1. بهمن شفیق

به توحید..
به نظرم شما اشتباه میکنید. جریان احمدی نژاد و سایت دولت بهار برای این محور مقاومتی های چپ زیادی طبقاتی است. کافی است نگاهی به همان سایت دولت بهار بیندازید و ببینید که آنها ریشۀ این اعتراضات را لااقل در سالها توهین به مردم می دانند و نه "عملیات ستادی امپریالیسم". خود احمدی نژاد در معرض این اتهام است که بانی اعتراضات بوده است. محور مقاومتی های چپ با احمدی نژادی ها جور نمی شوند. آنها مدافع جمهوری احمدی نژادی نبودند و نیستند، مدافع جمهوری لاریجانی ها و روحانی ها هستند.

  Attachments
  1. توحید

این همه لاکان و ژیژک و دریدا از خودش بیرون میریزه، یه کم از نامه های امام علی به مالک اشتر و چند تا حدیث و ... هم قاطی کنه، کارش خیلی خوب میگیره، اصلا چرا نه؟ مگه اون سید جواد به عنوان ایدئولوگ، مدالیون از روحانی نگرفت، خب گرایلو و علیزاده هم میتونن اینطور بشن. والله خیلی دور نیست براشون. اینا رو برا تخریب و اینا نمیگم. میگم که حجالت نکشن و عذاب وجدان نگیرن. شرم هم یک حس انقلابیه که به درد کمونیست ها میخوره، نه به درد بندبازها.

  Attachments
  1. توحید

علیزاده لااقل کمی باخودش روراسته و میره تو برنامه "جهان آرا" و برای یامین پور و سلیمی نمین کمی نمک در میکنه و مثل اون طبری که به آخوندها تو حوزه فلسفه غرب درس میداد، اونا رو از محضر خودش محروم نمیکنه. خب گرایلو هم تا به انتها به پرنسیپ های مقاومتش وفادار بمونه و همش بین چپا توپ بازی نکنه و نچرخه تا لباس کلا بد و عجالتا !!! خوب به تنش نپوشونن. بره بین این یامین پور و مشایی و نویسندههای سایت دولت بهار که پشت سرشون عکس چمران و عماد مقنیه و چه گوارا هستش. بیشتر میتونه سازماندهی کنه و کارش رو پیش ببره. والله برا خودش خوبه و کارش بیشتر پیش میره. حتما اونا هم امکاناتشون بیشتره و کارگر هم تو دست و بالشون هست بهش بدن. اینا رو عقل سلیم میگه.

  Attachments
  1. توحید

گیردادین که سیامک امین رفته جلوی سفارت ترکیه برای کردهای کوبانی و ... خب معلومه اشتباه کرده و همین الانم میگه اشتباه کردم.
آقایان همین علی علیزاده رابط ژیژک بود در مورد وقایع 88 ایران و یک جنبش سبزی تیر بود، همین گرایلو یکی از سر پل های حزب حکمتیست و دبیر کمیته نبرد بود که قرار بود تو تهران دسته های مسلح گارد آزادی رو سازماندهی کنه. (اینا رو میگم، چون همه میدونن و خودشون تو زندان اعتراف کردن). پس با مضامین اکنونی، گرایلو یک داعشی تیر بوده و الان سه تیر کرده که در مقابل گذشتش یک مقاومتی تیر باشه. اینا که تحلیلگر نیستن، بندبازن، بندباز. دخیل بستین به این شعورها؟؟؟ آدمی که این سوابق رو داره، حتما باید نسبت بهش محتاط تر بود. اون موقع اینقدر اشتباه و گاف وحشتناک داده، حتما این موقع هم میتونه اشتباه کنه و بعد چند سال بعد با زاری و نزاری بیاد بگه خامی آغاز میان سالی بود. مگه اشتباه حکمتیستیش رو نگفت خامی جوانی بود.
حالا سوابقش که شما رو از حمایت فعلیتون منع نکرده، پس چرا به سوابق سیامک امین گیر دادین.

  Attachments
  1. قاسم

به امین و علی
نمیدانم چرا سعید و مهدی در یک جبهه آورده میشوند. درست است مقاله ی سعید ارزیابی خیلی درستی از وقایع نداشت. ولی تا جایی که میدانم با گرایلو خیلی زاویه دارد.
پس به پیش برای داغ کردن زیر پای ج.ا.ا تا از بین دوتایی "مقاومت - سرمایه" تای مقاومتش دخل سرمایه را بیاورد. شماها خنده دارید، خیلی خنده دار. از متد تحلیل گفتمان لاکلائو و موف و قرقره کردن حرفهای ژیژک بدون کاربست آن در یک زمینه لنینیستی همین درمیاد. چپ سرنگونی طلب شد آدم امریکا و شما هم شدید آدم محسنی اژه ای و جعفری دولت آبادی و کوچک زاده و ... آن موقفی !!! که شما اشغال کردید به سرعت شما را در دالان بازگشت ناپذیری هدایت میکند که در انتهای آن زندگان ددمنش در سر مردگان، شراب می نوشند و یا مثالی که خودتان خیلی دوست دارید: تا زانو پای در خون خواهید داشت.
تو این مدت اینقدر بلاهت، سفاهت و حماقت به همه بخشیدید، حماقت دونتون خالی نشد؟؟!!

  Attachments
  1. سیامک امین

به علی

برچسب‌های امنیتی و اتهامات سخیف‌تان را به خودتان وا می‌گذارم.
اما یک نکته:
بله، درکِ سه-چهار سال قبل من در نسبتِ کردهای سوریه متفاوت از امروز بود و عمدتاً برپایه‌ی خوش‌بینیِ مفرطی شکل گرفته بود که خیلی زود دود شد و به هوا رفت. بماند که آن‌چه شما "حمایت خیابانی سیامک از کردهای سوریه" خوانده‌اید، نزد من کارکردی اساساً داخلی داشت که ناشی از خطای تحلیلیِ آن زمانِ من در رابطه با برخورد به چپ بود.
خودِ مواضعِ بعدیِ بنده و از جمله همین نوشته‌ی پیشِ رویتان گمان می‌کنم آن اندازه کفایت کرده باشند که لزومی در کار نبوده تا در پیش‌گاهِ شما به گناهِ خویشتن اعتراف کنم!

  Attachments
  1. امین

اینکه شما نوشته های گرایلو را نمیفهمید و آنها را کاغذ سیاه و کسالت بار می خوانید دلیل بر نادرست بودن آنها نیست. اتفاقا گویای تمایل ذاتی شما برای عدم فهم واقعیات موجود است. شاید به این دلیل است که ماهیت چپ هایی مثل شما همانیست که امپریالیسم میخواهد باشید. وجود این نوع از چپ اتفاقا بیشتر از همه به سود امپریالیسم است. کارایی هایتان برای آمریکا و متحدانش را قبلا در کشورهای مختلفی مثل سوریه، لهستان و ... دیده ایم.
آدم ترامپ و نتانیاهو شدن، ولو ناخوداگانه و ناخواسته، گناهی است نابخشودنی. هیچ عذری هم در آینده مطمئنا پذیرفته نیست! نیرویی که هدفش کمک به شکل گیری فاشیست در منطقه است حتی اگر نیات خیرحواهانه داشته باشد، هیج تفاوتی با داعشی و نازی و صهیونیست ندارد. پیشنهادم به شما این است که عکس های نتانیاهو و ترامپ را جایگزین عکس های داس و چکش و لنین سایتتان کنید چرا که بیشتر با ماهیتتان تناسب دارد!

  Attachments
  1. امین

بلاهت اندیشه شما در جمله هایی مثل " با هر کارخانه ای که به نفع کارگران مصادره شود، به همان اندازه خطر سوء استفاده از جنبش از سوی بورژوازی هار رقیب جمهوری اسلامی نیز کاهش خواهد یافت." یا "سلاطین عربستان و بانکهای آمریکا صد بار ترجیح خواهند داد که همین جمهوری اسلامی رقیبشان بر سر کار بماند و یک کارخانه دست کارگران نیفتد." که در نوشته قبلیتان بود، به اوج خودش می رسد. امتحان کنید و همین دو نوشته ی آخرتان را برای سلاطین عربستان و پنتاگن و اسرائیل بفرستید تا ببینید برخلاف تصورتان احتمالا علاوه بر کمک های مالی پیشنهاد های بزرگتری هم برای حمایت از اندیشه خیال بافانه تان بدهند.
به لنین و مارکس اشاره میکنید و می خواهید همان نوع کارهایی را بکنید که بلشویک ها در آن دوره ی زمانی مشخص انجام داده اند، فارغ از اینکه مناسبات جهانی و شکل سرمایه داری جهانی در این دوره با آن دوره کاملا متفاوت است و لزوما کنشی که در آن زمان درست بوده در این برهه تاریخی نمی تواند درست باشد. این را از همان لنین و مارکس می توانستید بیاموزید اما نیاموخته اید.

  Attachments
  1. امین

گویا فهماندن نادرستی دریافت شما از نوشته های آقام علی یا گرایلو امکان پذیر نیست چرا که بجای داشتن تحلیلی مشخص از شرایط مشخص حال حاضر، تحلیلی کلی و بخصوص ساده انگارانه از شرایطی که مشخص نیست واقعی یا خیالی است، دارید. شاید یکی از دلایل این نوع نگاه تقلیل گرایانه، این امر باشد که بجای داشتن ایده ی مبارزه با کلیت سرمایه داری جهانی و امپریالیسم وتلاش برای تغییر نظام مفاهیم موجود در جهان، به دلیل خود را قربانی سرمایه داری جمهوری اسلامی دانستن، صرفا ایده ی مبارزه با جمهوری اسلامی و برقراری انقلاب سوسیالیستی در ایران را در ذهن می پرورانید. چه کار میخواهید بکنید؟ انقلاب کمونیستی در ایران تشکیل بدهید و بعد هم لابد به سایر کشورها هم صادرش کنید؟مگر برای همان سلاطین آمریکا و عربستان و ... مسلح کردن برخی از اقوام و همچنین وارد کردن کرور کرور مزدبگیر زمانی که طبق خواست شما کارخانه ها توسط کارگران تصرف شده و طبق خیالاتتان به انقلاب نزدیک شده اید ، کار دشواریست؟مسئله به هیچ عنوان ترس از امپریالیسم نیست.صحبت از چگونگی راه مبارزه و مقابله با سرمایه داری جهانی است و نه صرفا سرمایه داری جمهوری اسلامی

  Attachments
  1. علی

خب بالاخره آقایون تدارک معلق آخر رو هم زدید و بالکل در ... چپ غرق شدید. چون برخلاف همیشه که در صورت ناهمپوشانی های حتی جزئی با یک بحث، یک مقدمه قبل از مطلب می زدید و الان این کار را نکرده اید پس این جناب داعشی، آقای امین، هم به جمع شما پیوسته است. اینکه پرنسیب های شما تا این حد شل و ول است که یک داعشی و پیاده نظام سیا و پنتاگون (حمایت خیابانی سیامک از کردهای سوریه) را بدون هیچ توضیحی درباره مواضع پیشین ش به جمع خود اضافه کرده اید، یعنی تیر خلاص. فاتحه! در کمال تاسف باید گفت تمام شدید و خیلی هم مفت و مضحک تمام شدید

  Attachments
There are no comments posted here yet

کامنت شما

Posting comment as a guest.
0 Characters
Attachments (0 / 3)
Share Your Location
Type the text presented in the image below. Not clear?

صد سال پس از انقلاب اکتبر

کنفرانس اول

کنفرانس مؤسس

  • 50 سال مبارزه بر سر مارکسیسم 1932-1883 (قسمت سوم)
    از موضع تئوری مارکسیستیِ بحران و فروپاشی، این امر از ابتدا از نظر گروسمن مسلم است که برای پرولتاریا انتظار تقدیرگرایانه فروپاشیِ خود به خود ، بدون آن که فعالانه در آن دخالت کند؛ قابل طرح نیست. رژیم های کهنه…
  • حزب پرولتاریا
      حزب وظایف خود را تنها به شرطی می تواند ایفا کند که خود تجسم نظم و سازمان باشد، وقتی که خود بخش سازمانیابی شدۀ پرولتاریا باشد. در غیر این صورت نمی تواند ادعایی برای به دست گرفتن رهبری توده…
  • اتحادیه ها و شوراها
    رابطۀ بین اتحادیه و شورا باید به موقعیتی منجر شود که غلبه بر قانونمندی و [سازماندهی] تعرض طبقۀ کارگر در مساعدترین لحظه را برای این طبقه امکانپذیر سازد. در لحظه ای که طبقۀ کارگر به آن حداقلی از تدارکات لازم…
  • دربارۀ اوضاع جهانی - 14: یک پیمان تجاری ارزشمند
    یک رویکرد مشترک EU-US می تواند بر تجارت در سراسر جهان تأثیر گذار باشد. روشی که استانداردها، از جمله مقررات سلامتی و بهداشتی و صدور مجوز صادرات در بازارهای دیگر را نیز تسهیل میکند. به خصوص مناطقی که هنوز تحت…
  • 50 سال مبارزه بر سر مارکسیسم 1932-1883 (قسمت دوم)
      همان طور که رزا لوکزامبورگ تاکید نموده است، "فروپاشی جامعه بورژوایی، سنگ بنای سوسیالیسم علمی است". اهمیت بزرگ تاریخی کتاب رزالوکزامبورگ در این جاست: که او در تقابلی آگاهانه با تلاش انحرافی نئو هارمونیست ها، به اندیشه ی بنیادین…

هنر و ادبیات

Notice: Trying to get property of non-object in /var/www/web5/html/tadarokJoomla38/modules/mod_k2_content/mod_k2_content.php on line 50
  • منتظر چه هستید؟
    نوشتۀ
    شعری از برتولت برشت  منتظر چه هستید؟ اینکه کرها پای صحبت شما بنشینند؟ اینکه سیری ناپذیران چیزی به شما ببخشند؟ اینکه گرگها به شما غذا دهند بجای آنکه ببلعندتان. ببرها ازسر مهربانی از شما دعوت کنند دندانهایشان را بکشید !…
    Be the first to comment!
  • رستۀ چهارم، تولد قدرت جدید
    رستۀ چهارم، تولد قدرت جدید پلیتزا تصمیم گرفت "بزرگترین مانیفستی که پرولتاریای ایتالیایی می تواند بین قرن نوزدهم و بیستم میلادی داشته باشد" را به تصویر بکشد. هدف او این بود که "رودخانه را خروشان تر و غیر قابل کنترل تر" و آن را "به…
    Be the first to comment!
  • سهم ما از زندگی
    نوشتۀ
    اسمش ساموئل بود و سفیدی چشماش همیشه به سرخی میزد. آدم یه جورائی ترس داشت تو چشماش خیره بشه، آخه اگر قراره یکی سیاه پوست باشه خوبه که سفیدی چشماش خیره کننده باشه اما چشمای ساموئل سرخ بود. نمیدونستم که…
    Be the first to comment!
  • برف (داستان کوتاه)
    نوشتۀ
    عجب برفی میبارید. ریز و تند و یکنواخت. چهرۀ شهر را کاملاً عوض کرده بود. پا که رو برفها میذاشتم از صدای خِرِپ خِرِپشون کیف میکردم. دلم میخواست گوله برف بازی کنم اما هیچکی تو خیابون نبود. زد به سرم…
    Be the first to comment!
  • من خفته در درون من
    نوشتۀ
     میون یه عده معتاد و دزد و موادفروش، کف دفتر افسرنگهبان نشسته بودم. با خود فکر می‌کردم که دو سه روز دیگه شرکا همه چیز رو راس و ریس و منو از این خراب شده خلاص میکنن. مطمئن بودم که…
    Be the first to comment!
ادامه...

صدا و تصویر