به این عناوین خبری نگاه کنید:

کنگره آمریکا برای اولین بار میزبان مراسم روشن کردن شمعهای منوراه شد
ولادیمیر زلنسکی شمعهای منوراه جشن حنوکا را روشن می کند
ولادیمیر کلیچکو شهردار کی‌یف شمعای منوراه را روشن می کند
مراسم روشن کردن شمعهای منوراه بر فراز کوه شیخ در سوریه برای اولین بار

آن کس که در دسامبر سال ۲۰۲۵ حنوکا را در انظار عموم، در ساختمان های دولتی و در میدانهای شهرها جشن می گیرد در حال برپایی مراسمی مذهبی نیست، در حال ادامه نسل کشی فلسطینیان است، در حال هلهله و پایکوبی بر پیکرهای متلاشی شده و جانهای به آتش کشیده شده هزاران زن و مرد و کودک و سالمند فلسطینی است، در حال رسمیت بخشیدن به طرح جنایتکارانه پاکسازی قومی فلسطینیان هم در غزه و هم در کرانه باختری است. هیچ یهودی شریف و انساندوستی نمی تواند پس از فاجعه نسل کشی غزه به نام دفاع از یهودیان، در ملاء عام یهودی بودن خود را جشن بگیرد. هیچ یهودی ضد صهیونیستی که در دو سال گذشته همگام با یهودیان شریف نیویورک در خیابانهای سیدنی و ملبورن در مارش همبستگی با کودکان غزه دست به راهپیمایی زده باشد نمی تواند در ساحل بوندای به جشن و پایکوبی حنوکا بپیوندد.

برپایی مراسم حنوکا در ساحل سیدنی نیز یک جشن مذهبی نبود، یک عمل سیاسی و امتداد جنگ علیه فلسطینیان بود، نمایشی بود علیه میلیونها شهروند آزاده در استرالیا که در دو سال اخیر برای دفاع از غزه خونین و برای محکوم کردن فاشیسم صهیونیستی به خیابانها روی آوردند. جشن حنوکای ساحل بوندای سیدنی یک عملیات جنگی بود، ادامه عملیات ارتش جنایتکار صهیونیستی با ابزارهایی دیگر. حمله به آن جشن نیز نه یک اقدام تروریستی، بلکه عملیاتی بود جنگی. حمله به عملیاتی جنگی خود عملیاتی است جنگی. مستقل از این که چه کسی عملیات را انجام داده باشد، مستقل از این که عملیاتی زیر پرچم دروغین بوده باشد یا عملیاتی اصیل و انعکاس خشمی واقعی از جنایات فاشیسم صهیونیستی و سرانجام مستقل از این که چنین اقدامی حتی از نظر تاکتیکی اقدامی درست و بجا بوده باشد یا نه، صرف اطلاق عملیات تروریستی به آن سفیدشوئی نمایش قدرت فاشیسم صهیونیستی به مثابه یک جشن مذهبی است. تنها با چنین رویکردی است که می‌توان ۱۵ کشته ساحل سیدنی را «کشتار» نامید و ۴۰۰ قربانی بی‌گناه فلسطینی پس از اعلام ترک مخاصمات را «آتش بس» تلقی کرد. این تصویری است وارونه از واقعیت.
همچنین است مقایسه واقعه سیدنی با کشتار جنایتکارانه هاگانا در بغداد در سالهای آغاز دهه پنجاه میلادی برای ترغیب یهودیان به مهاجرت به اسرائیل. آنها که به این تشابه استناد می‌کنند فراموش می‌کنند یا می خواهند به فراموشی بسپارند که اسرائیل آغاز دهه پنجاه میلادی نور امیدی نه فقط برای یهودیان، بلکه برای اکثریت نیروهای ترقیخواه سرتاسر جهان به حساب می آمد. آن سرزمین موعود فقط یک وعده الهی نبود، فریب ایجاد جامعه ای ترقیخواه و سعادتمند در منطقه ای عقب مانده و ارتجاعی، جامعه ای مبتنی بر عدالت طبقاتی و رفع تبعیض و ستمگری در مقابل نابرابری ها و تبعیضات آزاردهنده جوامع عقب مانده خاورمیانه نیز بود. اسرائیل سال ۲۰۲۵ نماد ارتجاع سیاسی، مظهر بارز سقوط اخلاق در جامعه مدرن و سند رسوائی کل نظام بین‌المللی مبتنی بر مالکیت خصوصی و کار مزدی است. کشوری است که فقط با زور سرنیزه و بر بستر توازنی بین‌المللی بین قدرتهای بزرگ قادر به ادامه حیات است. کشتار یهودیان سال ۱۹۵۱ در بغداد حقیقتاً کشتار یهودیان و راندن آنان به دامن صهیونیسمی بود با آن جلوه های خیره کننده دروغین از آزادی و برابری و عدالت طبقاتی. کشتار یهودیان در حال پایکوبی در ساحل سیدنی کشتار حامیان ماشین جنگی صهیونیستی است. کشتار هاگانا دوگانه ناامنی یهودیان در جهان و امنیت آنان در اسرائیل را تداعی می کرد، واقعه سیدنی اما مانیفست اعلام ناامنی برای یهودیان در سرتاسر جهان به مثابه محصول مستقیم نسل کشی شبه دولت فاشیستی صهیونیستی اسرائیل است. کشتار هاگانا تأییدی بود بر اعلام موجودیت اسرائیل، واقعه سیدنی نشانه ای است از گرایش قدرتمند نابودی دولت فاشیستی صهیونیستی. واقعه ای که آشکارا خارج از معادلات توازن قدرت جهانی و منطقه ای قرار می گیرد و به همین دلیل نیز از سوی مقامات رسمی جمهوری اسلامی محکوم می‌شود و منتقدین به ظاهر رادیکال اسرائیل در درون نظام نیز انگشتهای نشانه را به سوی موساد به عنوان طراح واقعه بلند کرده اند. بعد از دو سال تقلیل قیام دورانساز ۷ اکتبر به مناقشه ای دیپلماتیک، این ام‌القرای مقاومت یک بار دیگر در هیأت دپیلماتیک به خوش رقصی در محضر «جامعه جهانی» دست زده و بی هیچ قیدو شرطی عملیات سیدنی را محکوم و به این ترتیب یک بار دیگر و در راستای تحقق سیاست همزیستی مسالمت‌آمیز به یاری همان رژیم منحوسی می شتاید که هر هفته در نماز جمعه ها و هر سال در تظاهرات قدس شعار نابودی آن را سر می‌دهد.

واقعه سیدنی بیش از هر چیز اعلام این واقعیت بود که مسئله فلسطین به عنوان معضلی گرهی در آرایش نظم آینده جهان به‌سادگی به دست فراموشی سپرده نخواهد شد. هجمه رسانه ای «ضدتروریستی» دقیقاً برای دفن کردن همین مسئله است. هجمه ای که قربانی را به جای عامل جنایت بر صندلی اتهام نشانده و راه را برای جنایات بزرگتر باز می‌کند. علیه این هجمه بایستیم.

سازمان تدارک کمونیستی
۲۵ آذر ۱۴۰۴
۱۶ دسامبر ۲۰۲۵