مطالب تازه

مقالات

از جنبش کارگری

ساخت یک واکسن کووید 19 ممکن است نزدیک باشد، اما ترس طبقه متوسط از یک طبقه کارگر متحد را از بین نخواهد برد.

نوشتۀ: لیزا مک کنزی

ممکن است ساخت یک واکسن برای کووید 19 نزدیک باشد، اما این واکسن وحشت طبقه متوسط از یک طبقه کارگر متحد را ریشه کن نخواهد کرد. و همچنین طبقه کارگر را در مقابل فشار خفه کننده و رخنه طبقه متوسط در جنبش های سیاسی خود انگیخته و داوطلبانه ما واکسینه نخواهد کرد.

یادداشت سردبیر:

مقاله کوتاه حاضر به طرح معضلی می پردازد که در دوران اخیر هر چه بیشتر خودنمائی می کند اما به هیچ وجه منحصر به دوره اشاعه کرونا نیست و با شروع جنبش جلیقه زردها نیز آشکار شده بود. از همان زمان رویکرد گسترده ای در چپ مشاهده می شد که این جنبش را با برچسبهائی از قبیل راسیستی و دست راستی و غیره تخطئه می کرد و یا در بهترین حالت نزد چپ آن جنبش جنبشی فاقد چشم انداز تلقی می شد. در مقابل آنچه نادیده گرفته می شد دینامیسمی بود که هم بر جنبش جلیقه زردها به مثابه جنبشی اعتراضی ریشه دار در میان لایه ها و اقشار تحتانی جامعه حاکم بود و دیر یا زود باید خود را در مانیفستی ضد سرمایه داری بیان می کرد. امری که در جنبش جلیقه زردها عملا نیز تا حدود زیادی واقع گردید. به ویژه این که در میان اتحادیه های کارگری فرانسه رویکرد مثبتی به آن جنبش شکل گرفت که به نوبه خود بر جهتگیری آن نیز تأثیر گذاشت.

تحولات و اعتراضات دوران شیوع کرونا، چه در اروپا و چه در آمریکا و چه حتی در بسیاری از کشورهای دیگر، همان معضل را در ابعادی وسیع تر به نمایش گذاشتند. از یک سو انبوهی از اعتراضات اجتماعی که عمدتا از دل لایه های تحتانی جامعه بر می خاستند و از سوی دیگر چپی که عملا نه در دل این جنبشها بلکه در مقابل آنان به صف آرائی می پرداخت و یا - آنچنان که مک کنزی در مورد انگلستان عنوان می کند- این جنبشها را به سادگی نادیده می گرفت. جنبشهائی که نه تنها از خلوص ایدئولوژیک مطلوب چپ برخوردار نبودند و نیستند، بلکه با حضور جریانات دست راستی در درون آنها حقیقتا از ظرفیت تبدیل شدن به اهرمی در گرایش به راست بیشتر در جامعه نیز می توانند عمل کنند. اما این سرنوشت گریزناپذیر این جنبشها نیست. به همان اندازه می توان به این امیدوار بود که ظهور این جنبشها حقیقتا نویدبخش طلایه دوران نوینی از شکلگیری اعتراض طبقاتی به نظم سرمایه داری نیز باشد. امری که نه فقط در گرو دخالت مستقیم کمونیستها در دل این جنبشها، بلکه همچنین در گرو نقد چپ نخبه گرائی است که عملا در خدمت به تجدید حیات لیبرالیسم قرار می گیرد. هم در آمریکا، هم در اروپا و هم درسایر نقاط جهان و از جمله ایران که به نوعی ویژه صف بندیهای مشابهی را می توان در آنجا نیز انتظار داشت.

ساخت یک واکسن کووید 19 ممکن است نزدیک باشد، اما ترس طبقه متوسط از یک طبقه کارگر متحد را از بین نخواهد برد.

lisa mckenzie

 دکتر لیزا مک کنزی عضو فرهنگستان طبقه کارگر است. او در یک شهر استخراج زغال سنگ در ناتینگهام شایر بزرگ شد و از طریق اعتصاب معدنچیان در سال 1984 با خانواده اش سیاسی شد. در 31 سالگی ، او به دانشگاه ناتینگهام رفت و مدرک کارشناسی را در جامعه شناسی گذراند. دکتر مکنزی مدرس جامعه شناسی در دانشگاه دورهام و نویسنده کتاب " گذران زندگی: مالکیت، فرهنگ و طبقه درریاضت اقتصادی انگلیس." او یک فعال سیاسی ، نویسنده و متفکر است.

1 دسامبر 2020

بار دیگر چپ انگلیس کسانی را که ادعای نمایندگیشان را دارند به خاطر نگرانی آن ها در مورد سلب آزادی هایشان با برچسب "راست افراطی پیرو نظریات توطئه" نادیده می گیرد.

بعلت نپذیرفتن اقتدارگرایی خزنده ای که در حال جویدن آزادی و حقوق شهروندان است، نا آرامی های مدنی عمیقی در آخر هفته بوقوع پیوسته است. اعتراضات خیابانی و درگیری های جدی علیه پلیس در سراسر کشور صورت گرفته است، که به درستی دولت را در مورد تصویب عجولانه قوانینی که حقوق مردم را برای قدم زدن در امنیت در محله هایشان  تهدید می کند به چالش کشیده است.

این اعتراضات در فرانسه در پاسخ به قانون پیشنهادی رئیس جمهور امانوئل مکرون بود که ضبط و فیلمبرداری از پلیس فرانسه را غیرقانونی می کند. اعتراضات همچنین براساس اخبار امروز مبنی بر حذف بخشی از لایحه جلوگیری از فیلمبرداری افسران پلیس و بازنویسی آنها، موفقیت آمیز بود. این درگیری های جدید بین مردم و دولت در فرانسه پس از سالها اعتراض طبقه کارگر از طرف جلیقه زردها صورت می گیرد که هر آخر هفته در اعتراض به افزایش قیمت سوخت و افزایش هزینه های زندگی به خیابان ها می آمد تا اینکه محدودیت های کووید 19 این کار را غیر ممکن کرد.

london police

افسران پلیس در جریان یک تظاهرات ضد تعطیلی کووید 19 در لندن ، یک معترض را بازداشت میکنند

دولت ما در انگلستان نیز به همان اندازه مقصر است که قانونی را به نام کنترل کووید 19 اعمال می کند که واقعاً بیشتر مربوط به کنترل جمعیت و نقض حقوق مدنی ما است. به لطف سیستم طبقه بندی، در سراسر کشور بی اعتمادی فزاینده ای نسبت به نحوه و اجرای این اقدامات وجود دارد. همچنین سوالاتی در مورد هدف واقعی از دادن قدرت بیشتر به پلیس و شوراهای محلی برای مهار کردن رفتارها مطرح شده است.

به نظر می رسد دولت با غرولند اپوزیسیون و شکست احتمالی برنامه هایشان در میان نمایندگان روبرو است، اما این مخالفت بیشتر از طرف پشتیبانان خود آنها است تا آپوزیسیون رسمی. متاسفانه در انگلستان این یک تجربه غیر معمول نیست. حزب کارگر وقشر گسترده تری از چپ انگلیس وقتی به طبقه کارگر می رسد هیچ درک و اراده سیاسی ای ندارند. آنها به این طبقه یا به عنوان خوراک انتخاباتی می نگرند یا به عنوان توده ترسناکی که تنها به اندازه یک لایک فیسبوکی با پیوستن به یک گروه دست راستی فاصله دارد.

در جریان محدود و مسدودسازی ها، حزب کارگر و چپ انگلیس از طبقه کارگر به عنوان پیاده نظام در بازی های امتیازگیری سیاسی خود استفاده کرده اند. سر و صدای آن ها در مورد تغذیه "کودکان گرسنه" جیغ و داد مطلوب اخیرشان بود. اما آنها کمی یا هیچ گونه اشاره ای به رشد استبداد و جو پلیسی در محلات فقیر نکرده اند.

گرچه صحنه های حوادث رخ داده در فرانسه، در انگلستان بسیار نادر است، اما [در اینجا نیز] اعتراضاتی علیه مسدودسازی های lockdown کووید 19 صورت گرفته است. اکثر این موارد گزارش نمی شود اما در شهرهایی مانند منچستر ، ناتینگهام ، لیورپول و بریستول تجمعات هفتگی، و تظاهرات و دستگیری هایی در واکنش به مجموعه ای از مسائل وجود داشته که کووید 19 در رابطه با مفهوم آزادی طرح کرده است

مطبوعات با بی میلی این معترضان را به عنوان "ضد- ماسکها" کنار گذاشته و نگرانی آنها را به پوشیدن کمی پارچه روی صورت کاهش داده اند. این یک اشتباه است - در لندن این معترضین هزاران نفره از ماه آوریل در میدان ترافالگار و هاید پارک جمع شده اند و با پلیس درگیر شده اند. 60 نفر در روز شنبه و بسیاری که از مناطق دیگر کشور آمده بودند، هنگام خروج از قطار در ایستگاه کینگ کراس، دستگیر شدند. من فیلم های آنرا نگاه کرده ام، تاکتیک های پلیس خشن و تهاجمی است، کسی را برای دستگیری انتخاب و آنها را محاصره می کند تا امکان فیلمبرداری آنها را سخت تر کنند - شبیه به تاکتیک هایی که در فرانسه  استفاده شده و مورداعتراض قرار گرفته است.

اما خشم [از این اوضاع] کجاست؟ رادیکال ها کجا هستند؟ چپ ها کجا هستند؟

 آنها بیشتردر شبکه های اجتماعی مشغول مشاجره با یکدیگر درمورد آدمی از ایسلینگتون [جرمی کوربین] هستند، در حالی که برادر این شخص، پیرس کوربین، چندین بار به دلیل اعتراض دستگیر شده است. بنابر این  آسان است که  "ضد – ماسکها " را به عنوان راست افراطی و دیوانه های ماجراجوی دردسر ساز، انکارکرد. تا حدی این نگرانی ها معتبر است. دستجات راست افراطی تمایل دارند که از ترس طبقه کارگر - در مورد از دست دادن هرگونه قدرت و کنترل بر زندگی خود- استفاده کنند. به همین دلیل مهاجران بهانه خوبی برای استفاده راست افراطی هستند. و برخی ازهمان نیروهای دست راستی برای جذب نیرو به میان این معترضین رفته اند.

اما نارضایتی واقعی هم در میان افرادی که کمترین قدرت و کمترین کنترل را بر زندگی خود دارند وجود دارد. تئوری های توطئه از طریق رسانه های اجتماعی و از طریق جماعت هایی منتقل می شود که به نظر مردم معقول میرسند. آنها سعی می کنند ظلم و ستم خود را درک کنند اما بدون هیچ گونه تحلیل سیاسی. چرا اکثریت محرومین نباید منطقی در یک تئوری ببینند که به آن ها می گوید که توطئه هایی شیطانی از سوی افراد قدرتمند و درغگو در کار است که می خواهند شما را به هر طریقی که لازم باشد  بکشند؟

تنبلی و ساده سازی است که "حماقت های نژادپرستانه را نادیده بگیریم" و ترس طبقه کارگر از اقتدارطلبی را منع کنیم، با این استدلال که "موضوع همینه، آنها همه نژاد پرستند". هزاران محله و میلیون ها نفر در سراسر کشور وجود دارند که در هیچ اعتراضی شرکت ندارند اما افزایش جو پلیسی و حضور پلیس را می بینند و تجربه می کنند. بسیاری از شوراهای محلی از قوانین کووید 19 برای اجرای سیاستهایی استفاده می کنند که به طور کامل و دموکراتیک مورد توافق جوامع آنها قرار نگرفته است - بستن جاده ها، تغییر مسیرهای ترافیکی در شهرها، صدور جریمه مثل اخطاریه برای متخلفین – شامل تجمع های فامیلی و رانندگی در جاده هایی که در چند هفته پیش هیچ گونه ممانعتی در آنها وجود نداشت.

متوقف کردن و بازرسی توسط پلیس در جماعتهائی که از قبل نیز در در برابر موشکافی های پلیس آسیب پذیر بودند - مثل گروه های سیاه پوست، کولی ها و ساکنین ساختمانهای دولتی - به نام "ایمنی عمومی" شدت گرفته است. بحث من امروز این است که ممکن است ساخت یک واکسن برای کووید 19 نزدیک باشد، اما این واکسن وحشت طبقه متوسط از یک طبقه کارگر متحد را ریشه کن نخواهد کرد. و همچنین طبقه کارگر را در مقابل فشار خفه کننده و رخنه طبقه متوسط در جنبش های سیاسی خود انگیخته و داوطلبانه ما واکسینه نخواهد کرد. دولت، اپوزیسیون و چپ بورژوازی انگلیس همگی از یک طبقه کارگر متحد وحشت کرده و همواره همه تلاش خود را برای جلوگیری از تحقق آن به کار خواهند گرفت.

ترجمه تحریریه سایت

منبع:

https://www.rt.com/op-ed/508265-covid-lockdown-working-class/

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

کنفرانس دوم

ادامه مطالب...

کتاب

یادداشتها

سیاست

کنفرانس مؤسس

  • 50 سال مبارزه بر سر مارکسیسم 1932-1883 (قسمت سوم)
    از موضع تئوری مارکسیستیِ بحران و فروپاشی، این امر از ابتدا از نظر گروسمن مسلم است که برای پرولتاریا انتظار تقدیرگرایانه فروپاشیِ خود به خود ، بدون آن که فعالانه در آن دخالت کند؛ قابل طرح نیست. رژیم های کهنه…
  • حزب پرولتاریا
    حزب وظایف خود را تنها به شرطی می تواند ایفا کند که خود تجسم نظم و سازمان باشد، وقتی که خود بخش سازمانیابی شدۀ پرولتاریا باشد. در غیر این صورت نمی تواند ادعایی برای به دست گرفتن رهبری توده های…
  • اتحادیه ها و شوراها
    رابطۀ بین اتحادیه و شورا باید به موقعیتی منجر شود که غلبه بر قانونمندی و [سازماندهی] تعرض طبقۀ کارگر در مساعدترین لحظه را برای این طبقه امکانپذیر سازد. در لحظه ای که طبقۀ کارگر به آن حداقلی از تدارکات لازم…
  • دربارۀ اوضاع جهانی - 14: یک پیمان تجاری ارزشمند
    یک رویکرد مشترک EU-US می تواند بر تجارت در سراسر جهان تأثیر گذار باشد. روشی که استانداردها، از جمله مقررات سلامتی و بهداشتی و صدور مجوز صادرات در بازارهای دیگر را نیز تسهیل میکند. به خصوص مناطقی که هنوز تحت…
  • 50 سال مبارزه بر سر مارکسیسم 1932-1883 (قسمت دوم)
    همان طور که رزا لوکزامبورگ تاکید نموده است، "فروپاشی جامعه بورژوایی، سنگ بنای سوسیالیسم علمی است". اهمیت بزرگ تاریخی کتاب رزالوکزامبورگ در این جاست: که او در تقابلی آگاهانه با تلاش انحرافی نئو هارمونیست ها، به اندیشه ی بنیادین "کاپیتال"…

صد سال پس از انقلاب اکتبر

کنفرانس اول

هنر و ادبیات

ادامه...

صدا و تصویر

بیاب