یادداشت سردبیر:

مطلب حاضر ترجمه سرمقالۀ نشريۀ پرولتر ارگان حزب کمونيست‌های سوئد در رابطه با انتخاب زهران ممدانی به مقام شهردار نیویورک در انتخابات دو هفته قبل است. صرفنظر از اطلاعات مفیدی که هم درباره پایه های حزبی ممدانی و هم درباره شرایط دشوار معیشتی توده مردم کارکن در مطلب به آن پرداخته شده است، رویکرد کلی نویسنده یا نویسندگان نشریه پرولتر مبنی بر فرا تر رفتن از امکانات تأثیرگذاری شخص ممدانی و توجه به پایه هایی که پدیده ممدانی را شکل داده اند قابل توجه است. پرولتر البته این پایه را در صد هزار نفری می بیند که برای انتخاب ممدانی بسیج شده اند. اما این فقط بخشی از مسأله است. مسأله بزرگتری که پرولتر به آن نمی‌پردازد شرایط کلان حاکم بر سیاست چه در آمریکا و چه در کل جهان است. به سختی می‌توان پذیرفت که صاحبان سرمایه از صد هزار نفر حامی متشکل ممدانی هراسی به خود راه دهند اگر که شرایط عمومی حساس نباشد. در سال ۲۰۱۶ کمپین برنی سندرز به مراتب تعداد بیشتری از جوانان را بسیج کرده بود اما به خوبی در معده بزرگ بورژوازی هضم شد. آنها از رأی دهندگان هراسی ندارند، قادر به درک اوضاعی نیستند که این رأی دهندگان را به حرکت درآورده است. هراس آنها از این است. مشکل اصلی به پایان رسیدن توان هضم معده بورژوازی است و این را با صد یا دویست هزار حامی نمی توان توضیح داد. با دینامیسم هایی باید آن را فهم کرد که کل امور را از کنترل بورژوازی خارج می کنند. اشاره انتزاعی به تجربه کمون پاریس پاسخ مسأله نیست. نشریه پرولتر در این زمینه علیرغم توجه به پایه های تحول نیویورک از کلیشه های رایج در چپ رادیکال فراتر نمی رود. این پاسخ نیست، فرار از پاسخ به شرایط مشخص مبارزه طبقاتی و دینامیسم های هم اکنون فعال است. ما در روزهای آینده و در قسمت دوم مقاله «نیویورک در آستانه سالگرد انقلاب اکتبر و شبحی که نزدیک می‌شود» به آن خواهیم پرداخت.

نکته دیگری که نوشتن این یادداشت مقدماتی را الزامی می‌کرد بی توجهی غریب سردبیری نشریه پرولتر به عامل لابی صهیونیست و مسأله فلسطین هم در مبارزات انتخاباتی و هم در جدالهای پیش رو در نیویورک است. سرمقاله تنها با اشاره‌ای گذرا از آن عبور کرده و نه به نقش بسیج کننده ضدیت با اسرائیل به طور شایسته‌ای می‌پردازد و نه به نقش مخربی که لابی یهودی در دور پسا انتخابات و ریاست ممدانی بر شهرداری نیویورک به طور قطع ایفا خواهد کرد تا هم ممدانی را به طور کامل در کنترل خود قرار دهد و هم جنبش نیرومند ضد صهیونیستی دوستداران فلسطین را منکوب کند. این بی‌توجی کمی غریب به نظر می‌رسد.

نکته آخر این که در پایان مطلب به ایالت پنجاه و یکم آمریکا اشاره می شود که احتمالا منظور نویسنده از آن همان کشور سوئد، یعنی محل فعالیت خود حزب کمونیست‌های سوئد باشد. 

قرار است سال آینده، شهر نیویورک، يعنی مرکز اقتصادی امپریالیسم ایالات متحده، توسط یک سوسیالیست دموکرات خودخوانده اداره شود. این واقعیت که زهران ممدانی علیرغم شوک حاکم، در انتخابات هفتۀ گذشته شهر نيويورک پیروز شد، چندان تعجب‌آور نبود. او از همان اواسط تابستان که در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها پیروز شد، پيوسته در نظرسنجی‌ها پیشتازی غیرقابل انکار خود را حفظ کرده بود.

زهران ممدانی عضو DSA (سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا) است، که یک سازمان اصلاح‌طلب می‌باشد و بخش‌های بزرگی از چپ‌های آمریکا را گرد آورده است. DSA تحت نام خود فعالیت نمی‌کند. درعوض، در سیستم تثبیت‌شدۀ دو حزبی ایالات متحده از طريق کمپین برای نامزدهایی، به ویژه دموکرات‌ها که از سیاست‌های آنها حمایت می‌کنند، فعالیت می‌کند.

پیروزی ممدانی، برگ برنده دیگری برای DSA است. این سازمان پیش از تابستان اعلام کرده بود که بیش از ۸۵۰۰۰ عضو در ایالات متحده دارد که چندین هزار نفر از آنها در شهر نیویورک هستند. این شهر با موفقیت‌های انتخاباتی دیگر، که مشهورترین آنها پیروزی الکساندرا اوکاسیو-کورتز در انتخابات کنگره است، به عنوان یک دژ DSA شناخته می‌شود.

مبارزات انتخاباتی ممدانی عمدتاً بر سر موضوعات مربوط به وزن جیب مردم محلی استوار بوده است. این مبارزات شامل اجاره بهاء ثابت، رفت و آمد رایگان با اتوبوس‌های شهری و عدم پرداخت شهريه برای کودکان پیش‌دبستانی است. اینها آن دسته اصلاحاتی هستند که افرادی که سعی در داشتن زندگی آبرومندانه در یکی از گران‌ترین شهرهای جهان دارند را شامل می‌گردد.

هزینه زندگی در نیویورک حدود ۱۳۰ درصد بالاتر از میانگین ملی در ایالات متحده است. یک آپارتمان یک خوابه در این شهر بیش از ۳۰۰۰۰ کرون(هر کرون سوئد مطابق 10000 تومان- مترجم) هزینه دارد، و میانگین هزینه مراقبت از کودک در سال گذشته- پس از افزایش بیش از ۴۰ درصدی در پنج سال گذشته.- مبلغ۲۵۰۰۰۰ کرون برای هر کودک بود. این يعنی يک سوم خانواده‌های دارای بچه قادر نيست از پس هزينه‌های پیش‌دبستانی برآید.

شکی نیست که وعده‌های انتخاباتی زهران ممدانی – اگر اجرايی شود - به معنای بهبود آشکاری برای کارگران نیویورک می‌باشد.

قرار است این اصلاحات توسط ابرثروتمندان شهر تأمین مالی شود. افزایش مالیات شرکت‌ها و افزایش مالیات‌های اضافه درآمد برای کسانی که بیش از یک میلیون دلار - ده میلیون کرون در سال - درآمد دارند. این یک سیاست توزیع مجدد کلاسیک است که خشم طبقه بالای آمریکایی را برانگیخته است.

پیروزی ممدانی، در سرمقالۀ روزنامه محافظه‌کار واشنگتن پست، به عنوان "هشداری برای همه دموکرات‌های طرفدار سرمايه" آمده است. آنان می‌دانند که این پیروزی مربوط به شخص ممدانی نمی‌باشد.

در سایه افزایش سرکوب علیه کارگران و مهاجران، افزایش نظامی‌گری در زمانی که گارد ملی برای گشت‌زنی در شهرهای آمریکا مستقر می‌شود و نسل‌کشی اسرائیلی که هم جمهوری‌خواهان و هم دموکرات‌ها امکان آن را فراهم ساخته‌اند، نشانه‌های کاملاً متفاوتی را به دست می‌دهد.

بهار امسال، اندیشکده نئولیبرال آمریکایی مؤسسه کاتو»، جایی که یوهان نوربرگ، مناظره‌کننده راست‌گرای سوئدی، در آن فعال بوده است، نظرسنجی‌ای منتشر کرد که نشان می‌داد ۶۲ درصد از آمریکایی‌های مورد بررسی بین ۱۸ تا ۲۹ سال، دیدگاه مثبتی نسبت به سوسیالیسم دارند. ۳۴ درصد نیز دیدگاه مثبتی نسبت به کمونیسم دارند.

در حالی که سیاست‌های ارتجاعی ترامپ مظهری از يک قدرت بزرگ امپریالیستی بحران‌زده و رو به رکود است، جنبشی حول سیاستمدارانی نظير ممدانی، تجلّی دیگری از آن است.

با این حال، این موج شوک آور در وهلۀ اول ربطی به موفقیت یک سوسیالیست در انتخاب شدن به منصبی در ایالات متحده ندارد. ممدانی حتی اولین عضو حزب دموکرات برای اداره نیویورک نیست - در سال ۱۹۹۰، دیوید دینکینز سوسیالیست اولین شهردار آفریقایی-آمریکایی این شهر شد. آنچه باعث وحشت بورژوازی شده است، درک این واقعیت است که آنها در معرض خطر از دست دادن نفوذ سیاسی خود بر یک نسل کامل هستند.

هيچ ضرورتی ندارد که ما به تمجيد وستایش يا رد و نکوهش زهران ممدانی بپردازيم. چیزی که بايد برجسته کردد این است که دهه‌های اخير نشان داده است که سرمایه به هيچوجه، زير بار سیاست اصلاحات اجتماعی نخواهد رفت.

ممدانی در سخنرانی پیروزی خود در شب انتخابات، به هواداران شادمان خود می‌گوید که شهر در حال ورود به «عصر جدیدی» است که در آن «هیچ مشکلی برای ادارۀ ما آنچنان بزرگ نیست که نتوانيم آن را حل کنيم». این یک لفاظی پر طمطراق است که خطر شکست کامل را به دنبال دارد. بعید است رأی‌دهندگان نیویورکی شاهد سیاست‌های چپ‌گرایانه زیادی باشند.

چندین مورد از مسائلی که ممدانی برای تصدی آن نامزد شده است، مواردی هستند که شهردار کنترل مستقیمی بر آنها ندارد. افزایش مالیات‌ها و چندین مورد از اصلاحات باید توسط سیاستمداران ایالتی حمایت شوند تا اجرا شوند.

اين تنها رئیس جمهور آمریکا و تهدیدهای او مبنی بر قطع یارانه‌های ایالتی و گسيل گارد ملی نيست که در برابر ممدانی قرار دارد. ممدانی همچنین بخش‌های بزرگی از ادارات محلی را که بايد آنها را اداره نمايد، و به ویژه دستگاه حزب میانه‌رو دموکرات‌ها را علیه خود دارد.

بنابراین، ممدانی پيشاپيش شروع به دادن امتیاز کرده است. او ازهمان قبل از انتخابات، از ونزوئلا و کوبا فاصله گرفت، ونیکولاس مادورو و میگل دیاز-کانل را دیکتاتور ناميد. امپراتوری وفاداری می‌طلبد.

یک شهردارتنها، هر چقدر هم که سوسیالیست خوبی باشد، قادر به حل تضادهایی که سیستم سرمایه‌داری ایجاد می‌کند، نخواهد بود. از بعد از کمون پاریس، تجربه جنبش سوسیالیستی نشان داده که امر ساده‌ای نيست که دستگاه دولت بورژوازی را تصرف کرده و آن را برای تضمین قدرت طبقه کارگر به کار گرفت.

چپ‌گرایان و سوسیالیست‌های رادیکال منفرد اکنون به دنبال الهام گرفتن از برنامه ممدانی برای دمیدن روح به جنبش سوسیال دموکراتیکی هستند که بیش از 30 سال در حال عقب‌نشینی بوده است. امّا جاه‌طلبی‌های آنها چيزی فراتر از یک دولت قرمز- سبز که حزب چپ را هم در بر بگيرد، نیست.

اصلاح‌طلبان این نکته را درک نمی‌کنند که این تهدیدهای اصلاحات نیست که بورژوازی را به لرزه در می‌آورد – بلکه آنچه که واقعاً آنها را وحشت‌زده می‌کند، آن بیش از صد هزار نفری است که خود را از نظر سیاسی سازماندهی کرده‌اند تا ممدانی انتخاب شود.

با تشدید مقاومت در برابر اصلاحات، همین افراد هستند که باید همچنان بسیج و سازماندهی و رادیکالیزه شوند. چنین تحولی به اشکال کاملاً متفاوتی از مبارزه نسبت به مبارزات انتخاباتی و نيز انواع کاملاً متفاوتی از سازمان‌های مبارزاتی نسبت به DSA رفرميستی نیاز دارد.

پیروزی ممدانی نشانه‌ای از حمایت گسترده مردمی از سوسیالیسم در یکی از دژهای سرمایه‌داری است. بیایید امیدوار باشیم که این تحول به ایالت پنجاه و یکم ایالات متحده نیز سرايت نمايد.

سرمقالۀ نشريۀ پرولتر ارگان حزب کمونيست‌های سوئد

ترجمه تدارک کمونیستی

۱۲ نوامبر ۲۰۲۵

https://proletaren.se/artikel/usas-kapitalister-fruktar-mamdanis-valjare-inte-hans-retorik/