خاویر میلی، رهبر راست افراطی، در انتخابات میان‌دوره‌ای مجلس قانونگذاری آرژانتین پیروز شد و موقعیت خود را برای دو سال آخر دولت‌اش تقویت کرد.

رئیس‌جمهور میلی پیش از این از ارائۀ لوايحی به کنگره خبر داده بود. اين لوايح ارتجاعی گسترده شامل اصلاحات بازار کار، سيستم مالیاتی و حقوق بازنشستگی است، که هر سه لايحه باهدف یکسان حمايت از کارآفرینان و قدرتمندترین بخش‌های اقتصاد، و نتيجتاً وخيم‌تر شدن وضع کارگران و بازنشستگان تنظيم گشته است.

جامعۀ آرژانتین دچار فقر و فرسودگی شده است: رکود اقتصادی، تعطیلی کارخانه‌‌جات، اخراج‌های کارکنان، تحت فشار بودن بازنشستگان، پرونده‌های فراوان فساد و بدهکاری فزایندۀ کشور.

_{دانشجویان در بوئنوس آیرس، در ۲۳ آوریل ۲۰۲۴، پلاکارد به دست برای اختصاص بودجۀ بیشتر به دانشگاه‌های دولتی، و علیه اقدامات ریاضتی پیشنهادی رئیس جمهور خاویر میلی، تظاهرات کردند.} 

بر طبق گزارش، يکی از موارد فساد و رشوه، رشوه‌هایی است که منشی رئیس جمهور، کارینا میلی- خواهر رئیس جمهور - در اداره معلولین دریافت کرده است. دیه‌گو اسپانیولو، رئیس این اداره، همچنین دوست و وکیل شخصی خاویر میلی است.

خوزه لوئیس اسپرت اولین نامزد معاونت حزب LLA بود که پس از معلوم شدن دریافت دلار از فِرد ماچادوی متهم به قاچاق مواد مخدر و در شرف استرداد به ایالات متحده، مجبور به استعفا شد.

مورد ديگر، پروندۀ لیبرا است که در آن رئیس جمهور، و بازهم خواهرش، به کلاهبرداری در آرژانتین وهمچنین در ایالات متحده متهم شده‌اند.

در حقيقت، دولت نه تنها می‌بايست توسط صندوق بین‌المللی پول، بلکه توسط ایالات متحده نیز باید نجات می‌یافت. کاملاً واضح است که میلی درخدمت منافع چه کسانی می‌باشد- و پرسش این است که او چگونه به اين پیروزی نائل آمد: بله "رأی سنگين" ترامپ دراين پيروزی تعیین‌کننده بود.

میلی چند روز قبل از انتخابات، یکی از سخت‌ترین دوره‌های ریاست جمهوری خود را که از دسامبر ۲۰۲۳ آغاز شد، پشت سر می‌گذاشت. اقتصاد آرژانتین در آستانه ورشکستگی قرار داشت و همه اقتصاددانان - از جمله اقتصاددانان صندوق بین‌المللی پول - کاهش شدید ارزش پول ملی، پزو، را پیش‌بینی می‌کردند. در آن لحظۀ حساس، زمانی که بانک مرکزی دیگر ذخایر لازم برای حفظ نرخ ارز را نداشت، «عمودونالد ترامپ و عمواسکات بسنت» به صحنه آمدند. حمایت سیاسی و اقتصادی دولت ایالات متحده و وزارت خزانه‌داری آن نقش تعیین‌کننده‌ای داشت.

وقتی ترامپ اظهار داشت که «آرژانتینی‌ها رو به مرگ هستند»، بسیاری معتقد بودند که این تبيين باعث ضربه زدن به میلی بشود، زیرا او را مسئول بحران نشان می‌داد - و نيز به این دلیل که آرژانتین دارای يک سنت سياست مقاومتی طولانی در برابر نفوذ آمریکا بوده است.

به یاد داشته باشیم که پرونیسم، جنبش بزرگ اپوزیسیونی چپ میانه، در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد و اولین شعار انتخاباتی آن«يا خوان دومینگو پرون یا اسپرويله برادن»- اشاره‌ به سفیر وقت ایالات متحده در بوئنوس آیرس- بود. برادن چهرۀ کلیدی در اتحاد راست‌گرایان و ضد پرونی بود. از آن زمان به بعد، «میهن آری، مستعمره نه» به شعار وحدت ساز مبارزۀ مردمی آرژانتین تبديل گرديد.

_{اسپرويله برادن}

در عرصۀ اقتصادی، وزارت خزانه‌داری ایالات متحده با «خرید پزو» مستقیماً مداخله نمود. اقدامی باورنکردنی با توجه به اینکه میلی در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شده بود و قول اقتصاد دلاری را داده بود. حالا، دو سال بعد، او به اين نياز دارد که ایالات متحده دلار بفروشد- به بيان ديگر یعنی پزوی آرژانتین را بخرد. اين اقدامات برای جلوگیری از افزایش سرسام‌آور ارزش دلار ضروری است، زیرا آرژانتینی‌ها بنا به تجربه تاریخی فهميده‌اند که چنین جهش‌هایی باعث تورم بیشتر خواهد شد.

آرژانتین دارای یک اقتصاد «دو ارزی» - پزو و دلار - است و کمبود ارز خارجی یک ضعف ساختاری آن است. شهروندان نمی‌خواهند درگير یک جهش تورمی دیگر فراتر از نرخ ماهانۀ  ۲٪ فعلی گردند. فضای عمومی غالب این بود که اگر میلی نتواند نتیجه مطلوبی کسب کند، درست روز بعد کاهش ارزش عمده‌ای رخ دهد. مردم ترسیده بودند. آنها قیام اجتماعی سال ۲۰۰۱ را به یاد داشتند، زمانی که ۳۹ نفر کشته شدند؛ و اوج‌ مکرر و فزايندۀ تورم افسارگسیخته - از جمله دو ابرتورم - و نيز نرخ تورم بالا، که پایان دولت قبلی را رقم زد.

دراین شرايط بود که مردم به پای صندوق‌های رأی رفتند. میلی صراحتاً به حمایت ترامپ از او اذعان کرد- او اين حمايت را «حیاتی و تعيين کننده» توصیف کرد. در مقابل اما، اکسل کیسیلوف، فرماندار استان بوئنوس آیرس، ضمن ارزیابی نقادانه و صریحی ابراز داشت:«این يک باج‌گیری بود- آنها تهدید کردند که کشور را غرق خواهند کرد.»

_{اکسل کیسیلوف}

«آزادی در حال پیشروی»

نتایج در واقع، مربوط به خوش‌بینانه‌ترین دورۀ  نظرسنجی‌های دولتی بود. اما شگفتی واقعی - شگفتی که فضای سیاسی را دگرگون کرد – در بارۀ استان بوئنوس آیرس بود که ۳۷ درصد رأی‌دهندگان کشور را شامل می‌شد.

این منطقه توسط اکسل کیسیلوف، پرونیست، اداره می‌شود که کمتر از دو ماه قبل، با ۱۳ درصد اختلاف نسبت به حزب میلی، حزب لا لیبرتاد آوانزا (LLA)، در انتخابات محلی پیروز شده بود.

این بار داستان کاملاً جور ديگری بود: حزب لالیبرتاد آوانزا ۴۱.۴۵٪ در مقابل حزب پرونیسم ۴۰.۹۵٪ قرار داشت که اختلاف نیم درصدی را نشان می‌داد- هیچ چیز و همه چیز به طور همزمان، چرا که نتیجه طی کمتر از دو ماه قبل، در مهمترین منطقۀ کشور معکوس شده بود. توضیح را می‌توان در میزان مشارکت يافت:تعداد رأی دهندگان ۷٪ بیشتر از ماه سپتامبر بود. اکثريت اين رأی دهندگان افراد نزدیک به دولت بودند که قبلاً به دلیل ناامیدی از دولت میلی در خانه مانده بودند.

آنچه نظر آنها را تغییر داد ترس- از انفجار اجتماعی و هرج و مرج تورمی- همراه با واکنش شدید آنان نسبت پیروزی دیگر پرونیست‌ها بود. پس به پای صندوق‌های رأی رفتند - و نتیجه را تغییر دادند.

بدينترتيب، حزب لالیبرتاد آوانزا در سطح ملی پیروز شد. نتیجۀ انتخابات در سطح ملی، ۴۰.۷٪ برای حزب لالیبرتاد آوانزا در مقابل ۳۴.۹٪ برای حزب پرونیسم بود. سهم آرای جناح راست-  و حتّی همچنین سهم پرونیسم- در آرژانتین تاریخی است. مشکل دراین است که حدود ۲۵٪ از رأی‌دهندگان – يعنی رأی‌دهندگان نوسانی که سرنوشت انتخابات را تعیین می‌کنند - در دو سال گذشته به سمت راست متمایل شده‌اند.

در نتیجه، نقشۀ سیاسی کنونی استان‌های آرژانتین بيشتر به بنفش- رنگ میلی – نسبت به آبی، رنگ پرونیسم، گرايش نشان می‌دهد. اختلاف آرا درهشت منطقه از ۲۴ منطقه، درحداقل ممکن بود، اما در مجموع به نفع راست افراطی شد.

_{پرونیست‌ها دراعتراض به اقدامات ریاضتی میلی.} 

میلی اکنون يک کنگره‌ای دارد که- هم در مجلس نمایندگان و هم در سنا- با برنامه‌های وی کاملاً موافق است و نيز يک فضای سیاسی که در آن بخش‌های میانه‌رو هرچه بيشتر برای حمایت از دولت به آن نزدیک می‌شوند. میلی با تکیه بر متحدانش، احتمالاً آرای کافی برای تصویب هر قانونی که بخواهد، لااقل درماه‌های آینده، بدست خواهد آورد.

آرژانتین در مسیر معکوس

شعار انتخاباتی میلی این بود: "يا آزادی به جلو می‌رود یا آرژانتین به عقب می‌رود". همه چیز نشان می‌دهد که هر دو وضعيّت با هم پیش خواهند رفت. میلی پیروز شده است و اوضاع اجتماعی هم همچنان در جهت تداوم وخامت پيش خواهد رفت: آزادسازی بیشتر تجارت، کاهش تولید داخلی؛ افزايش بدهی و سفته‌بازی مالی، نزول اشتغال و توسعه ملی؛ افزايش همسویی و نزديکی به ایالات متحده، افول حاکمیت ملی؛ تمرکز بیشتر ثروت در دست تعداد افراد کمتر، نابرابری بیشتر اجتماعی.

وابستگی آرژانتین به ایالات متحده در حد بسيار بالايی می‌باشد. اسکات بسنت [وزیر خزانه‌داری آمریکا] آشکارا اعتراف کرد که هدف "دور نگه داشتن چین" از آرژانتین و درعین حال ترویج و تشويق "ورود شرکت‌های خصوصی آمریکایی و مشارکت آنها در زمینۀ بهره‌برداری از سنگ‌ و خاک فلزات کمیاب" است.

منابع طبیعی در خطر می‌باشند - و به نظر نمی‌رسد که ایالات متحده آنها را "آرژانتینی" به حساب آورد.

در اوایل سال 2023، لورا ریچاردسون، رئیس فرماندهی جنوب ایالات متحده، گفته بود: "آمریکای لاتین 60٪ از لیتیوم جهان، 30٪ از مس و همچنین طلا، آهن و سایر فلزات کمیاب مهم برای فناوری را در خود جای داده است."

_{لورا ریچاردسون، رئیس فرماندهی جنوب ایالات متحده [زنی که این روزها در حال کشتار سرنشینان قایقهای ونزوئلایی و کلمبیایی است]}

افول آرژانتین بسيارعمیق و استراتژیک است؛ و می‌تواند ساختاری شود – تغيير مسير آن بسیار دشوار است. و به نظر می‌رسد که دولت میلی آماده است تا منابع طبیعی کشور را در ازای حمایت اقتصادی موقتی که به آن کمک می‌کند تا از کمبود مزمن دلار جان سالم به در ببرد، واگذار نمايد. "میهن، شاید نه. مستعمره، شاید..."

هرنان ویودس

۶ نوامبر ۲۰۲۵

ترجمه تدارک کمونیستی

https://covertactionmagazine.com/2025/11/06/trumps-decisive-vote-in-argentinas-mid-term-elections-gives-right-wing-victory-despite-deteriorating-economic-conditions-and-mounting-corruption-scandals/