مطالب تازه

نظر خوانندگان

مقالات

از جنبش کارگری

از هیات تحریریه ی کلکتیو دانشگاه کارگری خلبنیکوف خطاب به کارگران بلاروس!

نوشتۀ: تحریریه کلکتیو دانشگاه کارگری خلبنیکوف

اپوزیسیون لیبرال و ملی گرای بلاروس، که اسمشان را "مخالفان دولت فعلی" گذاشته اند نیز چنین اهدافی را دنبال می کنند. زیرِ شعار "مبارزه برای انتخابات عادلانه"، قصد دارند که از شما کارگران برای به قدرت رسیدنِ خودشان استفاده کنند، و بعدتر همان قدرت را علیه شما به کار بگیرند

یادداشت سردبیر:

مطلب حاضر نامه ای است که از سوی تحریریه پرتال روسی زبان "دانشگاه کارگری خلبنیکوف" خطاب به کارگران بلاروس نوشته شده است. انتشار مطلب به معنای تأئید تمام ارزیابی های آن نیست. به ویژه در مورد خواست برگزاری مجدد انتخابات که در آغاز اعتراضات توسط تعدادی از کارگران کارخانه های بزرگ مینسک مطرح شده بود، موضعگیری نویسندگان به نوعی هم جهتی با خواست معترضین دست راستی را تداعی می کند. آنچه اما ما را به ترجمه و انتشار نامه ترغیب نمود مواضعی است که در ادامه نوشته با طرح ارزیابی از اپوزیسیون بورژوائی بلاروس و راه حل های حضور مستقل طبقاتی کارگران به میان کشیده شده است. تأکید نوشته بر مطالباتی با مضامین طبقاتی دقیقا در همان مسیر درستی قرار دارند که نه فقط در بلاروس، بلکه در تمام کشورهای با شرایط مشابه - و از جمله ایران – می توانند به تغییر توازن قوای طبقاتی به نفع طبقه کارگر منجر شوند.

پرتال مزبور تنها جریانی نیست که در روسیه کمونیسمی عمیقا با جهتگیری طبقاتی را نمایندگی می کند. بر خلاف تبلیغات کر کننده بورژوازی ترانس آتلانتیک و پادوهای رسانه ای آن، نیرومند ترین جریانات اجتماعی اپوزیسیون روسیه را جریاناتی تشکیل می دهند که نه بر بستر لیبرالیسم و دموکراسی خواهی و بازار آزادی، بلکه در ضدیت با آن و با جهتگیریها و مضامین طبقاتی و کمونیستی قرار دارند. دلقکی مثل ناوالنی فقط در غرب قهرمانی رسانه ای است، در روسیه جمیع جماعت لیبرالهای آمریکائی و غربی نه تنها عددی به شمار نمی آیند، بلکه در اکثر موارد حتی توان جمع آوری امضاهای لازم برای رسیدن به حد نصاب ثبت نام در انتخاباتهای مختلف را نیز ندارند. کمترین فایده انتشار یادداشت حاضر آشنائی با وجود چنین جریاناتی است که در ایران به کلی ناشناخته اند. نه چپ پادوی بورژوازی بازار آزادی و لیبرال علاقه ای به شناساندن این جریانات انتقادی به طبقه کارگر ایران دارد و نه چپ محور مقاومتی که ولادیمیر پوتین حد نهائی ضد امپریالیسم آن را تشکیل می دهد. تلاش خواهیم کرد در آینده متون بیشتری از این جریانات را منتشر کنیم.

*********************************

ما، نشریه ی کلکتیو کمونیستی، نگرانی عمیق خود را از سرنوشت رفقایمان و کارگران جمهوری بلاروس ابراز می کنیم.

دستگاه قدرتِ لوکاشنکو سالهاست که سعی دارد خلقِ کارکُن، آن را از آنِ خود بدانند. سال به سال رئیس جمهور از موفقیت های "دولت خلق" گزارش می دهد ولی در مورد دستاوردهای واقعی اش سکوت می کند: بالاتر رفتن سن بازنشستگی، قراردادهای کاریِ موقت، و پیشرویِ خزنده ی خصوصی سازی ها در کسب و کارهای دولتی.

حالا لوکاشنکو تهدید می کند که هرکسی را که سعی در سازماندهی اعتصابات داشته باشد، از کار اخراج کند؛ اعتصاباتی که خواستار انتخاباتی جدید هستند. "شما در کارخانه ها هیچ کاره اید". این را لوکاشنکو متکبرانه به کارگران بنگاههای دولتی می گوید، تو گویی خودش شخصا صاحب آنهاست. لوکاشنکو نماینده ی نظامِ دولتی-سرمایه دارانه است که مثل هر نظامِ سرمایه دارانه ی دیگری کارگران را استثمار می کند. با اینکه منافع این دولت در دولتی نگه داشتن کسب و کارهای بزرگ تا حد زیادی با منافع خلقِ کارکُن هم پوشانی دارد، اما در موارد دیگر، منافعِ اصلی این دولت درست همانند دیگر سرمایه داران است: جلوگیری از سازماندهی توسط کارگران، به کار گرفتنِ کارگران به هر قیمتی، پرداختِ دستمزدِ حداقلی، و تا سر حد توان استفاده کردن از این کارگران.

اپوزیسیون لیبرال و ملی گرای بلاروس، که اسمشان را "مخالفان دولت فعلی" گذاشته اند نیز چنین اهدافی را دنبال می کنند. زیرِ شعار "مبارزه برای انتخابات عادلانه"، قصد دارند که از شما کارگران برای به قدرت رسیدنِ خودشان استفاده کنند، و بعدتر همان قدرت را علیه شما به کار بگیرند. منافع اساسی این اپوزیسیون همان است که بود: تصاحبِ حاصل دسترنج کارگران، ادامه دادن به تنبیه کردن جنبش کارگری، و جلوگیری از مبارزه ی کارگران برای زندگی بهتر. فقط به اصلاحات نئولیبرال لوکاشنکو در مورد با حقوق بازنشستگی نگاه کنید و آن را با برنامه ی آتی اپوزیسیون مقایسه کنید. هدف یکی است: حذف کردنِ تامین اجتماعی برای بازنشستگی.

چرا چنین است؟ چون "اپوزیسیون" نماینده ی منافع همان هایی است که صاحبان کسب و کارند - یعنی منافع سرمایه داران. در این لحظه البته نباید خطرِ راست گرایان را نیز فراموش کنیم. "اپوزیسیون" از ملی گرایان، با هر درجه از رادیکالیسم، در اعتراضاتش استفاده می کند. خطابه ها، نشانه ها و تصاویری که آنها در اعتراضاتشان استفاده می کنند بازتابی از دستورکار معینی است که در مقابل اتحاد جماهیر شوروی سابق نیز استفاده می کردند. تجربه های بسیاری از کشورها نشان می دهد که سرمایه داران با موفقیتِ تمام می توانند از نیروهای راستِ افراطی برای تحمیل کردن اصلاحاتِ بی رحمانه ی نئولیبرال استفاده کنند. کارگران هرگز نباید اجازه دهند تا خودشان و رفقایشان آلتِ دست سرمایه داران شوند!

رفقا!

صد سال پیش، پدران ما ثابت کردند که حق را گدایی نمی کنند، بلکه آن را پیروزمندانه به دست می آورند. از همین رو ضروری است که سازماندهی کنیم و ضرورت مبارزه ی متحدانه، ضرورت یک ضربه ی متحد به سرمایه و دولت بورژوائی در تمام جبهه ها، را به دیگر رفقای کارگرمان توضیح دهیم.

این کاری است که بخصوص در لحظه ی کنونی باید انجام دهیم، در همین لحظه که مقامات دولتی وارد نبردی شدید با بورژوازیِ اپوزیسیون شده اند: آنها لازم دارند که با هم بجنگند، و این به آن معناست که نیاز دارند تا اجتماعات کارگری را یا به سوی خود یا به سوی آن دیگری بکشانند. و به محض اینکه کارگران منافع حیاتی خود را اعلام بدارند، ریاکاریِ هر دوی این اردوگاه های بورژوازی خود را نشان خواهد داد.

اگرچه، هیچ کسی به حرف تک تکِ شما کارگران گوش نخواهد داد. یادتان باشد که زیر گرفتن یک کارگر کارِ بسیار ساده ایست؛ اگر یک گروه شوید، کارشان دشوار تر می شود؛ و زمانی که همه ی کارگرانِ همه ی واحدهای تولیدی و کسب و کارها در حرکتی هماهنگ دست از کار بکشند، تبدیل به چنان قدرتی می شوند که قادر است نظامِ واقعی قدرت را به نفع اکثریتِ خلق سازماندهی کند، نه آن قدرتی که از آنِ اولیگارش ها انگلی و مقامات رسمی باشد.

رفقا!

حول محور مطالباتی متحد شوید که پاسخی برای منافع واقعی شما باشد:

  • منعِ برده داری توسط "قرارداد موقت" و خصوصی سازی؛
  • لغو "فرمان سوم در مورد وابستگی اجتماعی"* (از آن رو که بیکاری، داراییِ ادغام شده ای در نظامِ کار بورژوایی است)؛
  • مردمی کردن نظام سیاسی به نفع خلقِ کارکُن (سیستم رای گیری سالم که از تقلب به دور باشد؛ مجلس تماما مردمی؛ دادگاه های مردمی؛ نظارت بر انتخابات ها توسط اجتماعات کارگری، شوراهای خلقیِ محلی، سازمان های مردمی - سازمان های زنان، مصرف کنندگان، جوانان، اتحادیه ی دانشمندان و دانشگاهیان، هنرمندان و غیره)؛
  • ایجاد آزادی های سیاسی به نفع خلق کارکُن (آزادی بیان، آزادی در برپایی تظاهرات، اعتصابات، جلسات، پیوند با اتحادیه ها و غیره)؛
  • گسترشِ حقوقِ اتحادیه ها (ساده سازی روندِ ایجاد اتحادیه ها، حفاظت از اتحادیه های فعلی، گسترشِ نفوذِ اتحادیه ها در قانون گذاری کار و حفاظت کردن از اجتماعات کارگری، ضمانت کردن و نظارت بر قراردادهای کاری و جمعی، تضمینِ ساز و کار معین برای اتحادیه ها در چارچوب قدرت دولتی و روابط اقتصادی، حمایت در مقابل اخراج از کار، تاثیر بر قانون گذاریِ اشتغال، حمایت از فعالانِ اتحادیه ای و غیره)؛
  • ممنوعیت افزایشِ سن بازنشستگی؛

این مطالبات را با گروه های خود در میان بگذارید، گفتگوهای گروهی ترتیب دهید، مسئولیت پذیرترین و باهوش ترین افراد خود را به عنوان سخنگوی خود انتخاب کنید، و از مدیریت کارخانه، از خیابان، از خود دولت، از همه بخواهید تا دیدگاهِ شما را در نظر بگیرند .و اگر در این کار کاهل اند، با اقدام جمعی به صدای خود قدرت ببخشید: سراغ کارگاه هایی بروید که اعتصاب در آنها کلِ تولید را می خواباند، و آماده باشید که در حرکتی متحد، در زمانی درست، دست از کار بکشید. یادتان باشد که نه مقامات، نه پلیس و نه یک بورژوا نمی تواند جای شما را در کارخانه بگیرد [ و کار شما را در کارخانه انجام دهد]، در حالی که شما به آسانی می توانید جای آنها را بگیرید! 

ما در تحریریه ی کلکتیو، حمایت تمام و کمالِ اخلاقی، اطلاعاتی و سازمانی خود را نسبت به برادرمان، طبقه ی کارگر بلاروس، اعلام می داریم.

تنها همبستگیِ بین المللی کارگران، مشارکت بین المللی تمام کمونیست های اتحاد جماهیر شوروی سابق  و جهان در سرنوشت جنبش کارگری بلاروس است که تضمین خواهد کرد که بلاروسی ها، هم در مقابل استبداد بوروکراتیک و پلیسی و هم در مقابل راستِ افراطی، تنها نیستند؛ آنها از کارشان اخراج نخواهند شد، بلکه حتی خواهند توانست که از تخریبِ ظرفیت صنعتی بلاروس نیز جلوگیری کنند؛ آنها سرشان خم نخواهد شد، بلکه حتی سرنوشت شان را نیز خود تعیین خواهند کرد!

ما باید به آنان یاری رسانیم!

اتحاد، قدرتِ ماست!

کمونیست های اتحاد جماهیر شوروی سابق و جهان، شما را فرا می خوانیم تا با نهایت توان به رفقای کارگرتان یاری رسانید!

زنده باد همبستگی بین المللی کارگری!

زنده باد کارگران بلاروس!

ترجمه تحریریه سایت

* فرمان سوم فرمانی است از سال 2015 در جهت "جلوگیری از وابستگی به کمکهای دولتی" که بر اساس آن هر کس که در سال مالی پیشین حداقل 183 روز کار نکرده و مالیات نپرداخته باشد موظف است عوارض معینی برای تأمین هزینه های دولتی پرداخت کند. عدم پرداخت این عوارض می تواند با جریمه مالی و یا حبس مجازات شود.  

منبع:

https://prometej.info/collective-editorial-board-workers-belarus/

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

کنفرانس دوم

کتاب

یادداشتها

سیاست

کنفرانس مؤسس

  • 50 سال مبارزه بر سر مارکسیسم 1932-1883 (قسمت سوم)
    از موضع تئوری مارکسیستیِ بحران و فروپاشی، این امر از ابتدا از نظر گروسمن مسلم است که برای پرولتاریا انتظار تقدیرگرایانه فروپاشیِ خود به خود ، بدون آن که فعالانه در آن دخالت کند؛ قابل طرح نیست. رژیم های کهنه…
  • حزب پرولتاریا
    حزب وظایف خود را تنها به شرطی می تواند ایفا کند که خود تجسم نظم و سازمان باشد، وقتی که خود بخش سازمانیابی شدۀ پرولتاریا باشد. در غیر این صورت نمی تواند ادعایی برای به دست گرفتن رهبری توده های…
  • اتحادیه ها و شوراها
    رابطۀ بین اتحادیه و شورا باید به موقعیتی منجر شود که غلبه بر قانونمندی و [سازماندهی] تعرض طبقۀ کارگر در مساعدترین لحظه را برای این طبقه امکانپذیر سازد. در لحظه ای که طبقۀ کارگر به آن حداقلی از تدارکات لازم…
  • دربارۀ اوضاع جهانی - 14: یک پیمان تجاری ارزشمند
    یک رویکرد مشترک EU-US می تواند بر تجارت در سراسر جهان تأثیر گذار باشد. روشی که استانداردها، از جمله مقررات سلامتی و بهداشتی و صدور مجوز صادرات در بازارهای دیگر را نیز تسهیل میکند. به خصوص مناطقی که هنوز تحت…
  • 50 سال مبارزه بر سر مارکسیسم 1932-1883 (قسمت دوم)
    همان طور که رزا لوکزامبورگ تاکید نموده است، "فروپاشی جامعه بورژوایی، سنگ بنای سوسیالیسم علمی است". اهمیت بزرگ تاریخی کتاب رزالوکزامبورگ در این جاست: که او در تقابلی آگاهانه با تلاش انحرافی نئو هارمونیست ها، به اندیشه ی بنیادین "کاپیتال"…

صد سال پس از انقلاب اکتبر

کنفرانس اول

هنر و ادبیات

ادامه...

صدا و تصویر