یادداشتها

نظر خوانندگان

به ماکان و با تشکر. در هیچکدام از دو مطلب به این اشاره نش...
ین متن و متن قبلی از اقای شفیق، از بهترین نوشته هایی بود...
به مهدی: با تشکر متقابل. در مورد بازتاب تحولات جهانی در ...
باتشکر از مطلب خوب تان دوسوال دارم اول اینکه در قسمتی ا...
با تشکر از آقای عطاپور بابت ترجمه های خوبشان.
و دست اخر اینکه قصد تحقیر شخصی از تکرار دارید؟ اگر چیزی ...
اینکه این بلوک توی ۳۰ سال گذشته کم و بیش فونکسیون میکرد ...
پس نوشت: همین الان خبر امده که ایتالیا ۲۵۰ میلیارد یورو ...
کدام موضعگیری؟ فقط نقل بود از خود بنگاههای مطبوعاتی ال...

در دفاع از خشونت طبقاتیِ اطلاعیه‌ی هیأت مدیره‌ی سندیکای شرکت واحد

نوشتۀ: مرتضا کاشی

جنبشِ کارگری «دهه‌ی نود»، بر اساسِ زمینه‌ی مادّیِ اجتماع و مرحله‌ی مبارزه‌ی طبقاتی و روند فعلی‌اش، خودویژگی‌های خود را دارد که آن را از چگونگیِ «دهه‌ی هشتادی‌اش» جدا می‌کند و بر طبقِ همین منطق، باقی رهبران کارگری نیز اگر که می‌خواهند به چنین سرنوشتِ رسوایی دچار نشوند که یک شبه همه چیزشان به تلنگری بر باد رود، باید که به انطباق خود با مرحله‌ی فعلیِ جنبش و ضرورت‌هایش همّت گمارند.

 

موضع‌گیریِ سیاسی کردن، پس از تمامیِ تحلیل‌ها و بررسی‌های پیش از موضع‌گیری، عملی‌ست از جنس حقیقت و تصمیم‌گیری. ماندن بر سر دو راهی‌هایی که هیچ در پی ندارند، الّا نیهلیسم منفعل، خصیصه‌ی لیبرال دموکراسیِ پست مدرنی‌ست که با موعظه‍ی هم‌ارزیِ تمام راه‌ها و تمامیِ انتخاب‌ها، به ابقای وضع موجود و عدمِ فراروی فرآیند به مرحله‌ی بعدش می‌انجامد. ماندن بر سرِ این دوراهی‌ها همان است که تزِ «مقاومتِ هویّت‌محورِ» پست مدرن، آن را صورت‌بندی کرده است؛ مقاومت کردن تا این‌که هیچ اجحافی بر هیچ‌کس وارد نیاید. در این گفتمان مقاومت «حقوق‌محور»، حقوقی طبیعی و فراتاریخی برای هر قشری، زنان، هم‌جنس‌بازان، کارگران، اقلیت‌های قومی و فرهنگی و ... در نظر گرفته می‌شود و با به بوته‌ی اغماض و نسیان سپردنِ «منطقِ تضادها» و «خودحرکتیِ» حاصل از این تضادها، منطقِ مبارزه‌ی طبقاتی به نام «کلان روایتِ» شر، پرده‌پوشی می‌شود. این گفتمان مقاومتِ حقوق‌محور که امروزه به هنجاری هژمونیک بدل شده است و جای خود را به صورت «ناخودآگاه» در نظرگاه و عمل‌کرد چپ به اصطلاح انقلابی و رادیکال نیز باز کرده است، یکی از موانع اصلی در برابرِ ظهور جنبش و گفتمانی است که می‌تواند عملاً در مسیر انکشافش، روابط مسلّط را به چالش کشیده و نیز به زیر کِشَد.

حال در بابِ اطلاعیّه‌ی هیأت مدیره‌ی سندیکای شرکت واحد درباره‌ی اخراج رئیسِ پیشینش و موضع‌گیری‌های گوناگونی که از سوی افراد مختلف از نظرگاه‌های متنوّع، انجام شده است، چه باید گفت؟

از موضع‌گیری‌هایی که این اتّفاق را معلول دخالتِ عملیاتیِ امنیتی‌ـ‌اطلاعاتیِ جمهوری اسلامی می‌دانند، می‌گذریم. این نگرش‌ها خود معلول توهّم و تئوریِ توطئه‌ای در وضعیت پست‌مدرنِ لیبرالی هستند که گویی یک «اَبَر دیگریِ» الوین تافلری‌ای وجود دارد که همه چیز را باعث می‌شود. از نگرش‌هایی نیز که به دفاع از ریاستِ اخراج شده می‌پردازند نیز می‌گذریم که با ذکر این نکته که وی از رهبران جنبش کارگری بوده و خدمات بسیاری داشته و می‌تواند داشته باشد، به فرافکنیِ مواضع پیشین و کنونیِ وی می‌پردازند. رئیسِ پیشین، در پراتیک طبقاتیِ فعلیِ خویش، نه بسیار گسسته از گذشته‌اش، بل‌که به گونه‌ای در ادامه‌ی همان روند، از جنبش کارگری گسسته است و در تلاش برای «به پیاده‌نظامِ بورژوازی» تبدیل کردنِ جنبش کارگری است. این تلاش وی، در بستری صورت می‌گیرد که اَپوزیسیون بورژوایی ایران برای به خیابان کشاندن طبقه‌ی کارگر ایران، به نام و کامِ خویش، مهیّا دیده است. در این میان تزی نیز وجود دارد که گویی یک «صدرِ استبدادِ شرقی‌ای» در خون مردمِ شرق وجود دارد که هیچ وقت دموکرات نخواهند شد و تاریخ آنان را از هزاران سال پیش تا اطلاعیه‌ی سندیکا رقم زده است. این تئوری بر تبارشناسیِ تاریخیِ فاکت‌محوری استوار است که تبارشناسیِ گسست‌محورِ مبتنی بر تضاد‌های ویژه‌ی مراحلِ تولیدی را از یاد می‌برد و هر دو فاکت مشابهی، وی را به یک جا می‌رساند: «متافیزیک استبدادِ فراتاریخیِ شرقی». بُعدِ تاریخی‌اش، استبداد گذشته را بر «آب» استوار می‌داند و دیکتاتوری فعلی را بر «نفت».

مواضعی نیز در دفاع از اخراج و تصمیم هیأت مدیره انجام شده است، که «بالاخره تصمیمِ جمعی‌ست و مایه‌ی احترام، که البته می‌بایست با رعایتِ پرنسیپ‌های کارگری و انصاف و اخلاق انجام می‌شده است و خشونتِ کلامیِ مستتر در اطلاعیه، بی‌انصافی و اضافی بوده است»؛ و نیز مواضعی که این اخراج را بر اساسِ اساس‌نامه‌ی سندیکا و ... توجیه می‌کنند، فرض که بَندی در اساس‌نامه موجود نبود که این عزل را توضیح دهد، آیا این عمل نابه‌جا می‌نمود؟ ابداً، اگر چنین بَندی نبود لازم بود که پس از اخراج، سریعاً به اساس‌نامه اضافه شود. جنبش قوانین خود را در هر لحظه از شدُنش، از ضرورت‌های روندش به مثابه‌ی «نقاط آژیدن» که معنا و دلالت را برمی‌سازد، می‌آفریند و می‌گوید که این قانونِ فعلی‌اش است. تشکّل‌های کارگری در ایران، بر طبق ماهیّتشان، یک «قدرت برساخته شده» نیستند که صرفاً بر طبقِ موازینِ حقوقیِ خویش، امور خود را انجام دهند؛ این تشکّل‌ها «قدرت‌های برسازنده‌ای» هستند که خود عامل قدرت بی‌چون و چرایی بر حسبِ ضرورت‌های جنبش هستند.

اتفاقاً، موضع یک کمونیست، با فرارَوی از تمامیِ این مواضع، وَرای دفاع از این تصمیم طبقاتی و اخراج ریاست هیأت مدیره بر اساس خط سیاسیِ کارگری که جنبش در این لمحه از انکشافش بدان رسیده است، به عنوان محتوا، دفاع از «خشونتِ قُدسی و طبقاتی‌ای» است که به منزله‌ی فرمِ بیان این تصمیم و محتوا، در این اطلاعیه وجود دارد. این خشونتِ به واقع اصیل، در مقابلِ منطقِ «رواداری و تساهل و تسامح لیبرالی» که اِبشار و تنذیرِ کلِّ ارگانیک و هم‌سازیِ طبقاتی‌ست، دقیقاً همین خشونتِ مستتر در اطلاعیه، با آن صورتِ چندخطی و رعدآسایش، است که سویه‌ی حقیقی وضع موجود را نشان می‌دهد و حقیقتِ طبقاتی را در درونش حمل می‌کند و غریزه‌ی طبقاتی را متجلّی می‌کند.

 

از سوی دیگر، این سنّت تاریخیِ کارگران است که از کمون‌هایش در پاریس تا شوراهایش در سن‌پترزبورگ و برلین و تورین و بوداپست، احضار، مؤاخذه و اخراج نمایندگانش را در هر لحظه‌ای که تشخیص دهد، انجام می‌دهد، این سنّت کارگران است که افرادِ دولتش نیز از هیچ‌گونه مصونیّت و امتیازهای مادّی‌ای فراتر از طبقه، برخوردار نیستند.

این کنش هیأت مدیره‌ی سندیکا دقیقاً برخاسته از مرحله‌ی مبارزه‌ی طبقاتی‌ای است که جامعه‌ی ایران از سر می‌گذراند: در برابر بورژوازیِ پیکربندی‌شده در قامتِ جمهوری اسلامیِ دیکتاتور و در برابرِ بورژوازی سبز و اپوزیسیونِ سرنگونی‌طلب که دست به تدارک جبهه‌ی به اصطلاح کارگری از خانه‌ی کارگر و ایلنا و کلمه‌ی کارگری و ... تا اتحادیه‌ی آزاد کارگران ایران و اسالوها زده است، هیأت مدیره چنین موضع‌گیریِ خشن طبقاتی را از خود نشان می‌دهد و این موضع‌گیری، همانا بُروز حقیقتِ پرولتری‌ست. این موضعِ راستین، نه تنها نقابِ پرولتری دفاع از رئیسِ پیشین را از هم می‌دَرَد، بل‌که موضعِ « سندیکا حرکت صحیحی انجام داده است، بر طبق اساس‌نامه عمل کرده است» و یا « بهتر بود با قدردانی از زحمات گذشته‌ی وی، اخراجش هم‌راه می‌شد» را نیز افشا کرده و یادآوری می‌کند که جنبشِ کارگری «دهه‌ی نود»، بر اساسِ زمینه‌ی مادّیِ اجتماع و مرحله‌ی مبارزه‌ی طبقاتی و روند فعلی‌اش، خودویژگی‌های خود را دارد که آن را از چگونگیِ «دهه‌ی هشتادی‌اش» جدا می‌کند و بر طبقِ همین منطق، باقی رهبران کارگری نیز اگر که می‌خواهند به چنین سرنوشتِ رسوایی دچار نشوند که یک شبه همه چیزشان به تلنگری بر باد رود، باید که به انطباق خود با مرحله‌ی فعلیِ جنبش و ضرورت‌هایش همّت گمارند. یک اسالو که از رأس هرم خارج شود، صدها رزمنده‌ی کارگری از قاعده‌ی هرم وارد جنبش خواهند شد. کتابی وجود دارد به نام «بهترین دموکراسی‌ای که با پول می‌توان خرید». منش اسالو، بی‌اختیار به ذهن آدمی، این جمله را می‌رساند: «بهترین فعالِ کارگری‌ای که با پول و منصب می‌توان خرید.»

Comments (0)

Rated 0 out of 5 based on 0 voters
There are no comments posted here yet

کامنت شما

Posting comment as a guest.
0 Characters
Attachments (0 / 3)
Share Your Location
Type the text presented in the image below. Not clear?

صد سال پس از انقلاب اکتبر

کنفرانس اول

کنفرانس مؤسس

  • 50 سال مبارزه بر سر مارکسیسم 1932-1883 (قسمت سوم)
    از موضع تئوری مارکسیستیِ بحران و فروپاشی، این امر از ابتدا از نظر گروسمن مسلم است که برای پرولتاریا انتظار تقدیرگرایانه فروپاشیِ خود به خود ، بدون آن که فعالانه در آن دخالت کند؛ قابل طرح نیست. رژیم های کهنه…
  • حزب پرولتاریا
      حزب وظایف خود را تنها به شرطی می تواند ایفا کند که خود تجسم نظم و سازمان باشد، وقتی که خود بخش سازمانیابی شدۀ پرولتاریا باشد. در غیر این صورت نمی تواند ادعایی برای به دست گرفتن رهبری توده…
  • اتحادیه ها و شوراها
    رابطۀ بین اتحادیه و شورا باید به موقعیتی منجر شود که غلبه بر قانونمندی و [سازماندهی] تعرض طبقۀ کارگر در مساعدترین لحظه را برای این طبقه امکانپذیر سازد. در لحظه ای که طبقۀ کارگر به آن حداقلی از تدارکات لازم…
  • دربارۀ اوضاع جهانی - 14: یک پیمان تجاری ارزشمند
    یک رویکرد مشترک EU-US می تواند بر تجارت در سراسر جهان تأثیر گذار باشد. روشی که استانداردها، از جمله مقررات سلامتی و بهداشتی و صدور مجوز صادرات در بازارهای دیگر را نیز تسهیل میکند. به خصوص مناطقی که هنوز تحت…
  • 50 سال مبارزه بر سر مارکسیسم 1932-1883 (قسمت دوم)
      همان طور که رزا لوکزامبورگ تاکید نموده است، "فروپاشی جامعه بورژوایی، سنگ بنای سوسیالیسم علمی است". اهمیت بزرگ تاریخی کتاب رزالوکزامبورگ در این جاست: که او در تقابلی آگاهانه با تلاش انحرافی نئو هارمونیست ها، به اندیشه ی بنیادین…

هنر و ادبیات

Notice: Trying to get property of non-object in /var/www/web5/html/tadarokJoomla38/modules/mod_k2_content/mod_k2_content.php on line 50
  • در ستایش کمونیزم
    نوشتۀ
    در ستایش کمونیزم شعری از برتولت برشت   عاقلانه است و هر کس آنرا میفهمد. ساده است. توئی که استثمار گر نیستی تو میتوانی آنرا درک کنی. به نفع توست جویای آن باش. ابلهان آنرا ابلهانه مینامند. کثافتها کثیفش میخوانند.…
    Be the first to comment!
  • سرودی برای آش
    نوشتۀ
    شعری از برتولت برشت   سرودی برای آش   زمانی که دیگر آشی برای خوردن نداری آیا میخواهی از خود دفاع کنی؟ تو بایست نظم موجود را   از بنیاد، زیرو رو شخمش زنی تا زمانی که تو آش خود…
    Be the first to comment!
  • منتظر چه هستید؟
    نوشتۀ
    شعری از برتولت برشت  منتظر چه هستید؟ اینکه کرها پای صحبت شما بنشینند؟ اینکه سیری ناپذیران چیزی به شما ببخشند؟ اینکه گرگها به شما غذا دهند بجای آنکه ببلعندتان. ببرها ازسر مهربانی از شما دعوت کنند دندانهایشان را بکشید !…
    Be the first to comment!
  • رستۀ چهارم، تولد قدرت جدید
    رستۀ چهارم، تولد قدرت جدید پلیتزا تصمیم گرفت "بزرگترین مانیفستی که پرولتاریای ایتالیایی می تواند بین قرن نوزدهم و بیستم میلادی داشته باشد" را به تصویر بکشد. هدف او این بود که "رودخانه را خروشان تر و غیر قابل کنترل تر" و آن را "به…
    Be the first to comment!
  • سهم ما از زندگی
    نوشتۀ
    اسمش ساموئل بود و سفیدی چشماش همیشه به سرخی میزد. آدم یه جورائی ترس داشت تو چشماش خیره بشه، آخه اگر قراره یکی سیاه پوست باشه خوبه که سفیدی چشماش خیره کننده باشه اما چشمای ساموئل سرخ بود. نمیدونستم که…
    Be the first to comment!
ادامه...

صدا و تصویر