Print this page

یک تبریک، یک سوال و یک پیشنهاد، به رفقای کیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری

نوشتۀ: بهمن شفیق

رفقای عزیز، تشکیل کمیته هماهنگی را به شما تبریک میگویم. امیدوارم اقدام شما نیز به گام موثری در خروج طبقه کارگر ایران از فلاکت کنونی و دستیابی به یک زندگی سعادتمند تبدیل شود.

اجازه میخواهم به طرح یک سوال بپردازم که در رابطه با اطلاعیه شما اهمیت اساسی دارد. آن تمایز پایه ای که شما را به اقدامی مستقل از "کمیته پیگیری ایجاد تشکلهای آزاد کارگری" متقاعد کرده است چیست و آیا این اقدام شما را باید به منزله آرایشی درازمدت در جنبش کارگری ایران به حساب آورد؟ هدف من از طرح این سوال به هیچ وجه اظهار تردید نسبت به حق شما در اعلام این ابتکار نیست. همچنین بر این نظر نیستم که همه فعالین راستین جنبش کارگری برای همه زمانها باید در ظرفی واحد متحد شوند.

در بسیاری از کشورها تشکلهای توده ای کارگران بر اساس گرایشات مختلف شکل گرفته اند. با این همه فکر میکنم چنین وضعیتی مطلوبترین پاسخ به اتحاد طبقاتی کارگران نیست. به عنوان یک سوسیالیست معتقدم که پاسخ اولیه هر فعال راستین جنبش کارگری به فقدان تشکل توده ای باید بر ایجاد وسیع ترین اتحاد ممکن متکی باشد. تاریخ جنبش کارگری بین المللی گواه آن است که پیدایش تشکلهای توده ای گرایشی با ضعف سوسیالیستها برای تامین وسیع ترین وحدت در میان طبقه کارگر همراه بوده است. از همین روست که طرح سوال بالا را ضروری دانستم. فکر میکنم تعهد به جنبش طبقه کارگر ما را موظف می کند به مباحثه ای دور از حب و غرض در این باره بپردازیم.

در بیانیه شما فقط یک جمله مورد تاکید قرار گرفته است که شاید بتوان آن را اشاره ای به تمایز اقدامتان از اقدام "کمیته پیگیری ..." تعبیر کرد و آن هم تاکید شما بر آن است که نخست تشکل باید ایجاد شود و سپس به رسمیت شناختن آن از دولت خواسته شود. این در حالی است که رفقای کمیته پیگیری در بیانیه خود خواستار رفع موانع ایجاد تشکلهای کارگری از وزارت کار شده اند. شخصا معتقدم که نه موضع آن رفقا ظرفیت لازم برای مبارزه ای وسیع در جهت ایجاد تشکلهای کارگری را دارد و نه موضعی که شما اتخاذ کرده اید. هم شما و هم آن رفقا به این پرداخته اید که جمهوری اسلامی مقاوله نامه های بین المللی سازمان جهانی کار را امضا کرده است. اما هم شما و هم رفقای کمیته پیگیری به این نکته نمی پردازید که مجموعه طویلی از قوانین جمهوری اسلامی، از قانون اساسی تا قانون احزاب و تشکلهای صنفی، در تضاد کامل با حق پایه ای کارگران برای متشکل شدن قرار دارند. هم امروز نیز دولت به اتکای همین قوانین است که به دستگیری و تعقیب و آزار فعالین جنبش کارگری می پردازد. به این اعتبار مبارزه برای تغییر این قوانین از اهمیتی اساسی برخوردار است. اقدام شما، و همچنین اقدام کمیته پیگیری، خواه نا خواه هم شما و هم آن رفقا را در تقابل با قوانین جاری کشور قرار خواهد داد وشما را ناچار به مبارزه برای تغییر این قوانین خواهد کرد. مستقل از این که متن بیانیه کمیته پیگیری و بیانیه شما چه تفاوتهایی با یکدیگر داشته باشند، دینامیسم رو به رشد جنبش کارگری برای دستیابی به تشکلهای توده ای خود، همه فعالین راستین این جنبش را با وضعیتی مشابه روبرو خواهد کرد و آن هم سرکوب، و یا حد اقل ممانعت از، این تلاشها به اتکای قوانین جاری کشور است. بنا بر این ضروری است که بر علیه این قوانین مبارزه ای موثر صورت بگیرد. با مسکوت گذاشتن این ضرورت تنها چشم انداز های آتی این مبارزه تضعیف می شود.

به اعتقاد من امروز زمینه ها و ضرورت عمل مشترک فعالین جنبش کارگری بیش از آن است که بتوان از دست زدن به آن خودداری کرد. بر همین اساس نیز به طرح پیشنهادی می پردازم که در عنوان این نوشته به آن اشاره کرده ام و در اینجا روی سخنم به رفقای متشکل در هر دو کمیته است. اقدام امروز شما می تواند بر سرنوشت طبقه کارگر ایران تاثیراتی تاریخی بر جای گذارد. مستقل از این که "حامیان" این یا آن کمیته چه می گویند، شما می توانید به طرح استراتژی مشترکی در مبارزه آتی خود بپردازید. پیشنهاد می کنم این امر را نیز در دستور کار خود قرار دهید. تدوین چنین نقشه مشترکی نیروی متحدتری را در مقابل سرمایه و دولت آن قرار خواهد داد. حتی اگر چنین تلاشی به موفقیت منجر نشود نیز برای مبارزات آینده درس آموز خواهد بود. روی نیاوردن به این اقدام مشترک و از پیش مردود دانستن آن، خطایی خواهد بود بزرگ.

 

بهمن شفیق

2005-04-29

9 اردیبهشت 1383