نظر خوانندگان

به ماکان و با تشکر. در هیچکدام از دو مطلب به این اشاره نش...
ین متن و متن قبلی از اقای شفیق، از بهترین نوشته هایی بود...
به مهدی: با تشکر متقابل. در مورد بازتاب تحولات جهانی در ...
باتشکر از مطلب خوب تان دوسوال دارم اول اینکه در قسمتی ا...
با تشکر از آقای عطاپور بابت ترجمه های خوبشان.
و دست اخر اینکه قصد تحقیر شخصی از تکرار دارید؟ اگر چیزی ...
اینکه این بلوک توی ۳۰ سال گذشته کم و بیش فونکسیون میکرد ...
پس نوشت: همین الان خبر امده که ایتالیا ۲۵۰ میلیارد یورو ...
کدام موضعگیری؟ فقط نقل بود از خود بنگاههای مطبوعاتی ال...

یادداشتها

از صنعا تا استانبول، خطوط مبهم نظم آینده خاورمیانه روشن می شوند

نوشتۀ: بهمن شفیق

دورانی از ائتلافات و جدالها در خاورمیانه به پایان می رسد و دوران جدیدی آغاز می شود. دورانی به مراتب مساعدتر برای انکشاف مبارزه طبقاتی. چهار دهه قبل با جمهوری اسلامی، اسلام شیعی مستضعفان بود که به جدال اسلام کاخ نشینان سعودی می رفت. با قلع و قمع مستضعفان در ایران و تبدیل جمهوی کوخ نشیان خمینی به جمهوری کاخ نشینان تحت زعامت خامنه ای، از آن پوستۀ ایدئولوژیک جدال بین مستضعف و مستکبر چیزی باقی نماند

گرد و غبارها فرو می نشیند و بر زمینه تکانهائی پی در پی، شدید و سریع در عرصۀ سیاسی، خطوط اصلی آرایش خاورمیانه نوین به آرامی نمودار می شوند و این شاید بهترین تحولی باشد که در دهه های اخیر در این منطقه واقع شده است. به رسمیت شناختن اورشلیم به عنوان پایتخت اسرائیل از سوی ترامپ، تنها یکی از نقاط اوج این تحولات سیاسی بود که به نوبۀ خود چاشنی تحولات دیگری را فعال کرد. یک بار دیگر یک فلاش بک بر برخی از این تحولات.

نیمه اکتبر: علی عبداله صالح توسط تیم پزشکان متخصص روسی تحت عمل جراحی قرار می گیرد.

اواخر نوامبر: داعش با بوکمال آخرین شهر تحت تصرف خویش در سوریه را از دست می دهد. چند روز بعد روسیه اعلام می کند که جنگ با تروریسم در سوریه به پایان رسیده است.

اوایل دسامبر: کردهای سوریه در عفرین از سوی ترکیه تحت فشار بیشتر قرار می گیرند. همزمان ترکیه از قول ترامپ اعلام می کند که آمریکا ارسال اسلحه به کردها را متوقف خواهد کرد.

اوایل دسامبر: با وخامت بیشتر اوضاع، کردها به روسیه رو می کنند و طی قراردادی سمبلیک با آنان اعلام می کنند که از سربازان روسی در صورت حضور در شرق رودخانه فرات محافظت خواهند نمود. چرخشی آشکار به نفع روسیه.

اواخر نوامبر، اوایل دسامبر: جدال بین طرفداران صالح و حوثی ها اوج میگیرد. صالح دستور بیرون راندن حوثی ها از صنعا را صادر می کند.

اوایل دسامبر: با فاصله ای بعد از 3 روز صالح به قتل میرسد. بمباران صنعا شدت می گیرد، در شهرهای جنوبی یمن نیروهای طرفدار عربستان حمله ای بزرگ را آغاز می کنند و برخی از شهرهای مهم را از دست حوثی ها خارج می کنند.

اوایل تا تقریبا نیمه دسامبر: حوثی ها 41 روزنامه نگار مشغول به کار در ساختمان فرستندۀ تلویزیونی "یمن امروز" متعلق به صالح را گروگان می گیرند. در میان آنان یک روزنامه نگار آزاد همکار اسپوتنیک روسیه نیز قرار دارد. خطایی غریب. تبلیغات ضد حوثی بالا میگیرد. با فاصلۀ چند روز خبر مرگ 4 نفر از ژورنالیستها، از جمله ژوزنالیست همکار اسپوتنیک، وسیعا پخش می شود. خبری که بعدها معلوم می شود تنها کمپینی مبتنی بر دروغ بود. نه در کلان رسانه های غرب، بلکه در رسانه های "آلترناتیو" جهان چند قطبی. 

اوایل دسامبر، پس از مرگ صالح: روحانی اعلام می کند که ایران برای برقراری مناسبات با عربستان آماده است. به دو شرط: به جنگ در یمن خاتمه دهد و مناسباتش با اسرائیل را قطع کند.

اوایل دسامبر: ترامپ اجرائی شدن قانون اورشلیم به عنوان پایتخت را اعلام می کند. [بعداالتحریر: یک روز پس از آن و تقریباهمزمان با واقعه بسته شدن سفارت روسیه در صنعا، ترامپ از عربستان می خواهد که کلیه مرزها را برای ورود موادغذائی و داروئی به یمن باز کند. روسیه به حوثی ها فشار وارد می کند، آمریکا به عربستان.]

آغاز هفتۀ دوم دسامبر: پوتین، رئیس جمهور روسیه، در سفر کاری یک روزه از مصر و ترکیه بازدید می کند. او در پایگاه نظامی حمیمیم به طور غیر مترقبه ای توقف و با اسد دیدار می کند. وی در این دیدار خروج سربازان روسی از سوریه را اعلام می کند.

آغاز هفتۀ دوم دسامبر: اجلاس فوق العاده سران کشورهای اسلامی از سوی ترکیه فراخوانده می شود. اجلاسی که بیش از هر چیز حکایت از آن دارد که جدال بین اعراب و اسرائیل اکنون جای خود را ظاهرا به جدال بین کشورهای اسلامی و اسرائیل داده است. عربستان سعودی در این اجلاس در سطح وزیر عمران حضور دارد در حالی که ایران و ترکیه و بسیاری از کشورهای دیگر در سطح رئیس جمهور. به همان اندازه مهم: شرکت نیکلاس مادورو رئیس جمهور ونزوئلا به عنوان مهمان کنفرانس که بیش از هر چیز بیانی از جهتگیری تازه دولت ترکیه به سمت ائتلافهای جهانی خارج از ناتو و اقمار آمریکاست. اجلاس که رسما با هدف مقابله با بیانیه اورشلیم دونالد ترامپ تشکیل شده است، نه تنها رسما مخالفت خود را با سیاست دولت آمریکا اعلام می کند، بلکه آشکارا نقش آمریکا به عنوان میانجی صلح را زیر سؤال می برد. در نگاه اول همه چیز به زیان آمریکا و اسرائیل تمام می شود. اجلاس اعلام می کند که اورسلیم شرقی را به عنوان پایتخت دولت فلسطین به رسمیت می شناسد. بیانیه پایانی اجلاس از آزادی قدس سخن نمی گوید  و از نیمه غربی اورشلیم هم حرفی در میان نیست. امری که معنائی جز آن ندارد که اجلاس اورشلیم غربی را به عنوان پایتخت اسرائیل به رسمیت می شناسد، هر چند در آن مورد سکوت می کند. و این نگاه دوم به ماجراست. در میان کشورهای حاضر نام ایران به عنوان یکی از مهم ترین شرکت کنندگان در اجلاس نیز به چشم می خورد. حتی بیش از آن، اجلاس به معنائی بیان ائتلاف تازه شکل گرفتۀ ایران و ترکیه است که در همراهی با روسیه و در کنفرانس آستانه تاکنون بزرگترین موفقیت خویش را به دست آورده است. ائتلافی که رهبری جهان اسلام را از کشورهای عربی به سمت ائتلاف ایران و ترکیه سوق داده است.

اما اگر اجلاس اورشلیم غربی را به عنوان پایتخت اسرائیل می پذیرد، این معنائی جز آن ندارد که ایران نیز به الزامات آن پایبند خواهد بود. و این پیروزی بزرگ اسرائیل و آمریکاست. قمار ترامپ در ظاهر به وحدت جهان اسلام منجر شد. اما این وحدت حول موضعی صورت گرفت که تضمین موجودیت اسرائیل جزء لاینفک آن است. موضع اجلاس بیش از هر چیز تأئید موضعی است که روسیه در ماه آوریل سال جاری اعلام کرده و در سالهای گذشته نیز به طور ضمنی جهت مذاکرات ابتر صلح خاورمیانه را تشکیل می داده. علی الظاهر روسیه قدرتی است که ابتکار صلح خاورمیانه و حل مسأله فلسطین را به دست خواهد گرفت. اما روسیه به عنوان قدرتی جهانی بر این واقف است که هیچ پیمان صلحی در خاورمیانه بدون مشارکت آمریکا پیمان پایداری نخواهد بود. تحولات روزها و هفته های آینده نشان خواهد داد که آمریکای ترامپ نه تنها از معادلات خاورمیانه حذف نشده است، بلکه به طور فعالی در آن شرکت خواهد کرد. پیش بینی این چندان دشوار نیست که کابینه ترامپ در روزهای آینده قرائت جدیدی را از بیانیه اورشلیم ترامپ به دست دهد و نکات ناگفته در آن بیانیه را بیان کند. برای یادآوری: ترامپ در بیانیه اورشلیم هم تعهد دولت خویش به روند صلح را اعلام کرده بود و هم در هیچ جای بیانیه از این صحبتی به میان نیاورده بود که اورشلیم نمی تواند پایتخت دولت فلسطین نیز باشد. در حقیقت پشت رتوریک برانگیزاننده ترامپ هسته ای از واقع بینی رئال پلیتیک نهفته بود که باید در روزهای آینده آشکار شود. اتحاد وسیع کشورهای اسلامی در مسألۀ قدس فقط در کوتاه مدت می تواند به منزلۀ شکست آمریکا جلوه گر شود. اقمار آمریکا در میان کشورهای عربی بدون تردید در پیشبرد عملی بیانیه اجلاس روایت خود را به میان خواهند کشید و مهم تر از آن، ترکیه و روسیه نیز تمام تلاش خویش را برای آن به کار خواهند گرفت که آمریکا نیز در این روند شرکت فعال داشته باشد. سنجاق کردن ایران به سیاست مندرج در بیانیه اجلاس پیروزی به مراتب بزرگتری است. پیروزی ای که بر خلاف اتحاد ظاهر شده در اجلاس از خصلتی استراتژیک برخوردار است. در حقیقت این ایران بود که دست به چرخش استراتژیک زد. ترامپ به مرگ گرفت تا ایران به تب راضی شود.

چرخش استراتژیک ایران فقط در بیانیه پایانی اجلاس نمودار نشد. سخنرانی روحانی نیز به اندازه کافی این چرخش را به نمایش گذاشت. یک هفته پس از تعیین شروط دوگانه برای عربستان، این بار روحانی از آمادگی ایران برای همکاری بدون پیش شرط حول مسألۀ فلسطین با همۀ کشورهای اسلامی سخن گفت. شرط قطع جنگ یمن کنار رفت. برجام 2 با چراغ خاموش شروع شده است. حوثی ها باید فکری به حال خود بکنند.

هفتۀ دوم دسامبر: بوریس جانسون وزیر خارجه انگلستان به ایران سفر می کند. ظاهرا برای آزادی دو زندانی تبعۀ بریتانیا. اسفندیار مشائی در یادداشتی به درستی نوشت که اگر کسی حقیقتا این را دلیل سفر جانسون به ایران بداند، از سیاست هیچ نفهمیده است. حقیقتا نیز سفر جانسون بخشی از تحول گسترده تری است که در منطقه و در ایران در حال وقوع است. موضوعات مورد مذاکرۀ جانسون قطعا موضوعات استراتژیک دیگری بودند و این را دیدار وی با علی لاریجانی، رئیس مجلس ایران نشان می دهد. دیدار لاریجانی با جانسون برای دادن این اطمینان بود که برجام 2 تنها پروژۀ دولت روحانی نیست، مورد تأئید نظام نیز هست.

دو روز بعد از اجلاس استانبول: روسیه سفارت خویش در صنعا را بست و تمام کارکنان آن را بیرون کشید. ظاهرا به دلیل مسائل امنیتی. سیگنال روشنی مبنی بر آن که روسیه حوثی ها را به عنوان طرف مذاکره به رسمیت نمی شناسد و اگر تاکنون در صنعا حضور داشت، به دلیل امکان فعال کردن علی عبدالله صالح بود و نه چیز دیگری. حتی در همان دوره نیز روسیه همواره دولت رئیس جمهور مستعفی فراری به عربستان یمن، منصور هادی، را به عنوان دولت یمن به رسمیت می شناخت و نه دولت مؤتلفۀ صالح و حوثی ها را. با این همه سیگنال روسیه هنگامی آشکارتر می شود که سفیر روسیه در یمن با انتقال به ریاض، از پایتخت عربستان فعالیتهای مربوط به یمن را دنبال خواهد نمود. ذکاوت چندانی لازم نیست که یک بخش این فعالیتها تلاش برای نزدیک کردن دو قدرت رقیب منطقه ای، ایران و عربستان، خواهد بود که یکی شریک استراتژیک روسیه است و دیگری طرف مهم مناسبات اقتصادی و نظامی آن.

هفتۀ دوم نوامبر: مذاکرات تشکیل دولت ائتلافی معروف به ائتلاف جامائیکا در آلمان شکست می خورد و چشم انداز تشکیل مجدد ائتلاف بزرگ احزاب سوسیال دمکرات و دمکرات مسیحی در دستور کار قرار می گیرد. تحولات عرصۀ سیاست در آلمان به همان جهتی سوق داده می شود که صنعت آلمان از مدتها پیش خواستار آن است و با پافشاری بر لولۀ گاز نورداستریم در مقابل کارشکنی های آمریکا تداوم آن را دنبال نموده است. ائتلافی که قرار بود آلمان را به رهبر جهان "آزاد" ترانس آتلانتیک بدل کند از دور خارج و ائتلافی دیگر در چشم انداز قرار می گیرد که پیوند با شرق و مشارکت در نظم نوین چند قطبی جهان یک رکن اساسی آن خواهد بود. مهم ترین کشور اروپا به شرق نزدیک می شود و به این ترتیب برای دیگران امکان آن فراهم می آید که هم شرقی بود و هم اروپائی.

هفتۀ دوم دسامبر، بلافاصله پس از اجلاس استانبول: اسپوتنیک روسیه به نقل از یک مقام ایرانی اعلام می کند که ایران به اتحادیه اقتصادی یوراسیا به رهبری روسیه می پیوندد. هم برجام 2 در حال تحقق است و هم گسترش مناسبات با محور شرق. نه شرقی نه غربی به هم شرقی و هم غربی بدل می گردد. جمهوری اسلامی ایران اکنون جمهوری پراگماتیسم است و جان مدافعان حرم وجه المعامله ای برای کسب امتیاز بر سر میزهای مذاکره.

سه روز بعد از اجلاس استانبول: رکس تیلرسون وزیر امور خارجه آمریکا اعلام کرد که آمریکا برای مذاکره بدون قید و شرط با کره شمالی آماده است. اظهارات تیلرسون البته توسط کاخ سفید تعدیل شدند، اما تکذیب نشدند.

امروز، پنجشنبه 14 دسامبر، ترامپ و پوتین طی یک مکالمۀ تلفنی درباره مسائل حاد مربوط به دو طرف به گفتگوی تفصیلی پرداختند. موضوع گفتگو رسما مناقشه کره شمالی اعلام شد. اما باز هم نیازی رمز و اسطرلاب نیست تا بدانیم که بیانیه اورشلیم و تحولات خاورمیانه اگر موضوع اصلی این گفتگو نبودند، لااقل به همان اندازه کره شمالی مورد مباحثه قرار گرفتند. در جهان چند قطبی آینده آمریکای مک کین و هیلاری نمی توانست نقشی ایفا کند، آمریکای ترامپ اما یک ستون آن خواهد بود. مسأله فقط این است که آمریکای ترامپ بتواند تعرض آمریکای هیلاری را عقب براند. و برای این امر آمریکای ترامپ به پیروزی های دیپلماتیک نیاز دارد. و روسها نیز بدان واقفند.

**********

دورانی از ائتلافات و جدالها در خاورمیانه به پایان می رسد و دوران جدیدی آغاز می شود. دورانی به مراتب مساعدتر برای انکشاف مبارزه طبقاتی. چهار دهه قبل با جمهوری اسلامی، اسلام شیعی مستضعفان بود که به جدال اسلام کاخ نشینان سعودی می رفت. با قلع و قمع مستضعفان در ایران و تبدیل جمهوی کوخ نشیان خمینی به جمهوری کاخ نشینان تحت زعامت خامنه ای، از آن پوستۀ ایدئولوژیک جدال بین مستضعف و مستکبر چیزی باقی نماند و دوران سیاهی از جدال بین شیعه و سنی بر خاورمیانه حاکم شد. اکنون این دوران می رود که به پایان برسد. جدال در خاورمیانه نیز آرام آرام به زیر مجموعه ای از جدال بین طرفداران جهان چند قطبی و پادوهای جهان پاکس آمریکائی بدل می شود و در نبرد بین این دو اردوی جهانی، جائی برای مستعف پناهی نیست. رئال پلیتیک بر سپهر سیاست مسلط می شود و با مسلط شدن آن قید و بندهای ایدئولوژیکی که به مثابۀ زنجیرهائی آهنین تودۀ انبوه کارگران و زحمتکشان را در چنگ خود گرفته بودند، اکنون شکاف بر می دارند. چه چیز بهتر از خاورمیانه ای که در آن جمهوری اسلامی ایران شریک خادم الحرمین عربستان و ترکیه نوعثمانی تعدیل شده باشد و اسرائیل ستیزی را از سیاست عملی خویش کنار بگذارد؟ چه چیز بهتر از آن که دولت صهیونیست اسرائیل نیز جام زهر پذیرش جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک قدرت منطقه ای را سر بکشد و هارت و پورتهای ضد ایرانی اش را فقط در حد سمبلیک ادامه دهد. راه برای مبارزه طبقاتی است که باز تر می شود. این را موج رو به افزون نارضایتی از دولت تدبیر در ایران به همان اندازه به نمایش می گذارد که پاکسازی های عربستان و انبوه اعتراضات خیابانی روزهای اخیر در اسرائیل بر علیه بی بی نتانیاهو.

مناسبات به رقص در می آیند. موش کور خوب نقب می زند. آینده از آن خاورمیانه سوسیالیستی است.

بهمن شفیق

23 آذر 96

14 دسامبر 2017

Comments (2)

Rated 0 out of 5 based on 0 voters
  1. امین خ

۱- قبلا در یکی از گفتارها گفته بودید که اسرائیل محکوم به نابودی است و در دهه های اول قرن ۲۱ حذف خواهد شد.آن گفته بر متن کدام تحلیل ها بود و آیا همچنان آن تحلیلها برقرار است یا با تغییر آرایش قوای جهانی آن حکم باطل است؟
۲- باز هم در این مقاله جای تحلیل دقیق وضعیت طبقه کارگر و چگونگی چشم انداز اتفاقات سوسیالیستی خالی است. آیا این که شکلی از تضاد و درگیری به شکل نوینی از درگیری تغییر کند ذاتا مبدا و منشا تحولات سوسیالیستی خواهد بود؟

  Attachments
  1. بهمن شفیق    امین خ

ممنون از سؤالات خوبی که طرح کردید. موضوع نوشته حاضر تجدید آرایش منطقه خاورمیانه بر متن تغییرات ماکروئی است که در ژئوپلیتیک جهانی در حال وقوع است. بحث بر سر این است که خطوط نظم جدید در حال شکلگیری کدامند. تفاوت اصلی در این است. این که چنین نظم جدیدی بتواند شکل بگیرد یا نه در گرو بسیار چیزهاست. حتی پس از این که چنین نظمی شکل بگیرد، پایداری یا عدم ثبات آن نیز باز هم موضوع بحثی خواهد بود متفاوت. مهم این است که در دوران جدید به نظر من اولا آمریکا و روسیه به مراتب بیش از گذشته در مسألۀ خاورمیانه همکاری خواهند نمود. دوران سیاست نادیده گرفتن روسیه دیگر تمام شده است و از طرف دیگر روسیه نیز آمریکا را کنار نخواهد گذاشت. دوم این که رئوس اصلی این همگرائی بین دو قدرت جهانی روشن است. موجودیت اسرائیل باید تضمین شود، تمامیت سوریه به همین ترتیب، ایران نیز در آرایش جدید از سوی آمریکا پذیرفته می شود، متقابلا رتوریک ضد اسرائیلی ایران در حد شعار باقی می ماند، آمریکا و روسیه عربستان و ایران را نیز به نوعی به سمت تشنج زدائی هدایت خواهند کرد و در ایران نیز چنین سیاستی به اندازه کافی در بورژوازی حاکم و اپوزیسیون طرفدار دارد، در یمن نیز باید مصالحه ای برقرار شود که در آن حوثی ها نقش کمتری ایفا خواهند نمود (شاید یمن فدرالی که جنوب و شمال آن جداگانه اداره شوند اما به طور صوری کشوری واحد را تشکیل دهند). سوم این که تمام اینها در گرو تقویت رویکردی پراگماتیستی در کل کشورهای منطقه است. و از این نکته سوم میرسیم به سؤال اول شما. آیا اسرائیل باقی خواهد ماند؟
به نظر من نه. حتی اگر در آرایش ژئوپلیتیک در دست اجرا موجودیتش تضمین شود. اسرائیل یک دولت ایدئولوژیک نژادپرست مذهبی تعبیه شده در منطقه است و بدون این ستونهای ایدئولوژیک فرو خواهد پاشید. اسرائیل پراگماتیست تناقضی است در خود. وارد شدن به جزئیات در حد این کامنت مقدور نیست. اما کافی است به مجموعه تضادهای طبقاتی و نژادی و مذهبی که جامعۀ موسوم به اسرائیل را در خود گرفته است توجه کرد. مسألۀ اساسی این است که تاریخ مصرف صف بندیهای ایدئولوژیک تاکنونی دارد به پایان می رسد. این صف بندیها بازتاب آرایشی جهانی بودند که خود آن آرایش از بین رفته است. آن ارزیابی قدیمی ما نیز مبتنی بر چنین نگرشی بود و نه فی المثل مبتنی بر این که جمهوری اسلامی ایران یا حزب الله لبنان اسرائیل را از بین خواهند برد (بگذریم از این که هدف تعریف شده حزب الله لبنان آزادسازی مناطق اشغالی لبنان و ممانعت از تعرض آتی اسرائیل به این کشور بود و نه آزادسازی قدس). برعکس، همواره بر این تأکید داشتیم که جمهوری اسلامی ایران و اسرائیل به عنوان دوقطب ایدئولوژیک متضاد در منطقه در عین حال به یکدیگر وابسته اند. با حذف یکی، مقدمات حذف دیگری نیز فراهم خواهد شد.
و اما در مورد نکته دوم. تحلیل دقیق وضعیت طبقۀ کارگر و جنبش کارگری کاری است که باید انجام داد. از این نظر خیلی کار پیش رو داریم. اما آنچه مهم است این است که در دوره های معینی از تکامل سرمایه داری شکافهای معینی در نظم حاکم واقع می شوند که در تکوین مبارزه طبقاتی مستقیما اثر گذار خواهند بود. دوره حاضر یکی از چنین دوره هائی است. با آن که در آغاز این دوره قرار داریم، از همین اکنون نطفه های آرایش آتی صف بندی سوسیالیستی در منطقه و رها شدن آن از چنبره "محور مقاومت" را می توان در تظاهرات بیروت در مقابل سفارت آمریکا مشاهده نمود که بدون حضور حزب الله و با تصاویر چه گوارا و پرچمهای مزین به داس و چکش برگزار شد و علیرغم آن به اندازه ای قدرت داشت که خود را به صدر اخبار جهانی برساند.
دوران هیجان انگیزی در پیش رو است با دنیائی از کار که اتفاقا تحلیل از وضعیت طبقه کارگر در کشورهای مختلف منطقه و یافتن راههای حضور قدرتمند یک جنبش کمونیستی از دل کارگران در تحولات بزرگ از کلیدی ترین مصافهای این دوران کمونیستها را تشکیل می دهد.

  Attachments
There are no comments posted here yet

کامنت شما

Posting comment as a guest.
0 Characters
Attachments (0 / 3)
Share Your Location
Type the text presented in the image below. Not clear?

صد سال پس از انقلاب اکتبر

کنفرانس اول

کنفرانس مؤسس

  • 50 سال مبارزه بر سر مارکسیسم 1932-1883 (قسمت سوم)
    از موضع تئوری مارکسیستیِ بحران و فروپاشی، این امر از ابتدا از نظر گروسمن مسلم است که برای پرولتاریا انتظار تقدیرگرایانه فروپاشیِ خود به خود ، بدون آن که فعالانه در آن دخالت کند؛ قابل طرح نیست. رژیم های کهنه…
  • حزب پرولتاریا
      حزب وظایف خود را تنها به شرطی می تواند ایفا کند که خود تجسم نظم و سازمان باشد، وقتی که خود بخش سازمانیابی شدۀ پرولتاریا باشد. در غیر این صورت نمی تواند ادعایی برای به دست گرفتن رهبری توده…
  • اتحادیه ها و شوراها
    رابطۀ بین اتحادیه و شورا باید به موقعیتی منجر شود که غلبه بر قانونمندی و [سازماندهی] تعرض طبقۀ کارگر در مساعدترین لحظه را برای این طبقه امکانپذیر سازد. در لحظه ای که طبقۀ کارگر به آن حداقلی از تدارکات لازم…
  • دربارۀ اوضاع جهانی - 14: یک پیمان تجاری ارزشمند
    یک رویکرد مشترک EU-US می تواند بر تجارت در سراسر جهان تأثیر گذار باشد. روشی که استانداردها، از جمله مقررات سلامتی و بهداشتی و صدور مجوز صادرات در بازارهای دیگر را نیز تسهیل میکند. به خصوص مناطقی که هنوز تحت…
  • 50 سال مبارزه بر سر مارکسیسم 1932-1883 (قسمت دوم)
      همان طور که رزا لوکزامبورگ تاکید نموده است، "فروپاشی جامعه بورژوایی، سنگ بنای سوسیالیسم علمی است". اهمیت بزرگ تاریخی کتاب رزالوکزامبورگ در این جاست: که او در تقابلی آگاهانه با تلاش انحرافی نئو هارمونیست ها، به اندیشه ی بنیادین…

هنر و ادبیات

Notice: Trying to get property of non-object in /var/www/web5/html/tadarokJoomla38/modules/mod_k2_content/mod_k2_content.php on line 50
  • در ستایش کمونیزم
    نوشتۀ
    در ستایش کمونیزم شعری از برتولت برشت   عاقلانه است و هر کس آنرا میفهمد. ساده است. توئی که استثمار گر نیستی تو میتوانی آنرا درک کنی. به نفع توست جویای آن باش. ابلهان آنرا ابلهانه مینامند. کثافتها کثیفش میخوانند.…
    Be the first to comment!
  • سرودی برای آش
    نوشتۀ
    شعری از برتولت برشت   سرودی برای آش   زمانی که دیگر آشی برای خوردن نداری آیا میخواهی از خود دفاع کنی؟ تو بایست نظم موجود را   از بنیاد، زیرو رو شخمش زنی تا زمانی که تو آش خود…
    Be the first to comment!
  • منتظر چه هستید؟
    نوشتۀ
    شعری از برتولت برشت  منتظر چه هستید؟ اینکه کرها پای صحبت شما بنشینند؟ اینکه سیری ناپذیران چیزی به شما ببخشند؟ اینکه گرگها به شما غذا دهند بجای آنکه ببلعندتان. ببرها ازسر مهربانی از شما دعوت کنند دندانهایشان را بکشید !…
    Be the first to comment!
  • رستۀ چهارم، تولد قدرت جدید
    رستۀ چهارم، تولد قدرت جدید پلیتزا تصمیم گرفت "بزرگترین مانیفستی که پرولتاریای ایتالیایی می تواند بین قرن نوزدهم و بیستم میلادی داشته باشد" را به تصویر بکشد. هدف او این بود که "رودخانه را خروشان تر و غیر قابل کنترل تر" و آن را "به…
    Be the first to comment!
  • سهم ما از زندگی
    نوشتۀ
    اسمش ساموئل بود و سفیدی چشماش همیشه به سرخی میزد. آدم یه جورائی ترس داشت تو چشماش خیره بشه، آخه اگر قراره یکی سیاه پوست باشه خوبه که سفیدی چشماش خیره کننده باشه اما چشمای ساموئل سرخ بود. نمیدونستم که…
    Be the first to comment!
ادامه...

صدا و تصویر